Wróciłem z wojska akurat na Wielkanoc, żeby zaskoczyć córkę w moim kostiumie Zajączka Wielkanocnego. Ale stojąc za drzwiami, usłyszałem warczenie mojej nowej żony: „Jeśli ośmielisz się powiedzieć tacie o tych siniakach na plecach, zrobię z twoim psem to samo, co z twoją mamą”. Moja córka szlochała: „Tata ci nie uwierzy, kocha ciocię”. Wyszedłem, wciąż w masce, i dałem jej wyjątkowy wielkanocny „prezent”, który zniszczył całe jej życie.

Wstałem i zacząłem chodzić po małym pokoju. Ściany zdawały się zaciskać. „A Lily? Czego dowiedziałaś się o mojej córce?”

Wyraz twarzy Millera złagodniał, pojawił się w nim wyraz współczucia. „Isabella ją izoluje. Powiedziała w szkole, że Lily cierpi na „patologiczną żałobę” i poprosiła o nauczanie domowe. Trzyma ją w domu. Sąsiedzi mówią, że nie widzieli psa od tygodni”.

„Jeśli dotknęła tego psa…” – zaczęłam, ale słowa utknęły mi w gardle. Cooper był ostatnim ogniwem łączącym Lily z matką. Jeśli Isabella krzywdziła psa, to niszczyła jej duszę.

„Mam coś dla ciebie” – powiedział Miller, sięgając do torby. Wyciągnął małe, zaawansowane technologicznie urządzenie. Był to srebrny nieśmiertelnik, identyczny z tym, który nosił Cooper, ale w środku znajdował się wojskowy nadajnik i kamera otworkowa. „Udało mi się wczoraj założyć to Cooperowi na obrożę, kiedy Isabella była w sklepie spożywczym. Złapałam go na podwórku. Żyje, Elias, ale jest przerażony”.

Wziąłem metkę, metal zimny w mojej dłoni. „Co jeszcze?”

„Isabella planuje coś na Wielkanoc” – powiedział Miller. „Widziała ją w lokalnej aptece, a jej historia wyszukiwania – którą pozwoliłem sobie „pozyskać” – zawiera takie hasła jak „dawka naparstnicy w dzieciństwie” i „objawy przypadkowego utonięcia”.

Widzenie zamgliło mi się z białej wściekłości, ale stłumiłem ją. W wojsku mamy takie powiedzenie: Powoli znaczy płynnie, a płynnie znaczy szybko. Nie mogłem po prostu wparować. Potrzebowałem wyznania. Chciałem, żeby świat zobaczył potwora za maską „Świętego z Fayetteville”.

„Jutro wigilia Wielkanocy” – powiedziałem niskim, wibrującym głosem. „Mam taką tradycję. Zawsze przebieram się za Zająca Wielkanocnego, żeby chować jajka dla Lily. Isabella o tym wie. Oczekuje, że zrobię to, kiedy wrócę w przyszłym tygodniu”.

„O czym myślisz?” zapytał Miller.

„Dam jej przedsmak” – powiedziałem. „Wejdę do tego domu jako duch. Będę cichym obserwatorem, którego nigdy się nie spodziewała”.

Telefon Millera zawibrował. Spojrzał na ekran, a jego twarz pobladła. „Elias, właśnie włączył się przekaz na żywo z kołnierzyka Coopera. Musisz to zobaczyć. Jest w pokoju Lily”.

Rozdział 3: Rekonesans Serca