Wszyscy się śmiali, kiedy zgodziłam się zatańczyć z wyrzutkiem klasy na balu maturalnym – ale maleńkie pudełko, które mi wręczył o północy, sprawiło, że ugięły się pode mną kolana

Kiedy najbardziej wyśmiewany chłopak w szkole zaprosił mnie na bal maturalny, wszyscy się śmiali – łącznie z moim dominującym starszym bratem. Myślałam, że najtrudniej będzie przetrwać upokorzenie. Potem, pod koniec naszej zabawy, Theo podał mi czerwoną teczkę i wyszeptał: „Twój brat cię okłamuje”.

Zawsze myślałam o ostatniej klasie liceum jako o mecie, miejscu, w którym w końcu prześcignę cień, jaki mój starszy brat rzucał na każdy mój wybór.

Tego ranka, stojąc przy swojej szafce, szczerze wierzyłam, że najgorszą częścią mojego dnia będzie niezapowiedziana kartkówka z rachunku różniczkowego i całkowego.

Wtedy go zobaczyłam.

Theo przeszedł przez korytarz i skierował się prosto w moją stronę.

Zawsze myślałam o ostatniej klasie liceum jako o mecie.

Jego aparat ortodontyczny błysnął światłem, gdy próbował się uśmiechnąć.

Jego ręce się trzęsły.

„Eliza” – powiedział. „Cześć”.

„Cześć, Theo”.

„Ja, yyy. Chciałem cię o coś zapytać. Zanim stracę odwagę”.

Cały korytarz zdawał się zwalniać.

Jego ręce drżały.

Czułam, jak ludzie się odwracają, telefony unoszą się w górę, a powietrze wokół nas robi się gęstsze.

„Dobrze” – powiedziałam cicho.

„Pójdziesz ze mną na bal maturalny?”

Cisza przerodziła się w śmiech.

Głośny, ostry, okrutny śmiech, który odbijał się od szafek.

Chłopak przy fontannie zgiął się wpół.

Cisza przerodziła się w śmiech.

Uśmiechnęłam się do Theo i starałam się ignorować wszystkich innych.

„Zapraszasz mnie na bal maturalny? To takie słodkie z twojej strony”.

Podrapał się po karku.

„Zawsze byłeś dla mnie miły i myślałam… miałam nadzieję…”

Ktoś zagwizdał.

Zanim zdążyłam powiedzieć cokolwiek, poczułam dłoń na łokciu.

Uśmiechnęłam się do Theo i starałam się ignorować wszystkich innych.

Moja najlepsza przyjaciółka, Chloe, pojawiła się u mojego boku.

Uśmiechnęła się fałszywie do Theo. „Dasz nam chwilę?”

Zanim zdążył odpowiedzieć, odciągnęła mnie o dwa kroki.

„Chloe, co ty robisz?” wyszeptałam.

„Powstrzymujesz mnie przed popełnieniem wielkiego błędu. Chciałaś się zgodzić, prawda?”

„Theo jest słodki. Czemu nie miałabym iść z nim na bal maturalny?”

„Miałaś się zgodzić, prawda?”

„Eliza, nie mówisz serio” – syknęła.

„Dlaczego nie?”

„Bo Marcus się wkurzy. Wiesz, jaki on jest. Biedne dzieciaki. Kujony. Każdy, kto nie jest na jego liście”.

Miała rację.

Mój brat, Marcus, dbał o wygląd, jakbyśmy byli potomkami rodziny królewskiej.

Nie pochwalałby mojego pójścia na bal maturalny z Theo.