Moje dziecko tym razem poruszyło się mocniej.
Moja ręka instynktownie wróciła do brzucha. Adrien to zobaczył. Coś przemknęło mu przez oczy. Coś skomplikowanego i bezsensownego. Pomimo wszystkiego, czym był, jakaś jego pierwotna część wciąż była związana z tym życiem. Po prostu nigdy nie szanował kobiety, która je nosiła, na tyle, by ten instynkt przerodził się w przyzwoitość.
„Chcę odejść” – powiedziałam. „Najpierw”.
Adrien zrobił krok.
„Cass…”
„Nie nazywaj mnie tak”.
Zatrzymał się w miejscu.
Mathilde skrzyżowała ramiona, już agresywnie, bo strach czyni powierzchowne kobiety jeszcze bardziej okrutnymi, zanim uczyni je inteligentnymi.
„To kompletne szaleństwo. Nie można niszczyć ludzi tylko dlatego, że ktoś zranił twoje uczucia”.
Odwróciłam głowę w jej stronę.
„Sypiałaś z moim mężem, zanim jeszcze atrament na papierach rozwodowych wysechł”.
Wzruszyła ramionami.
„Takie życie”.
„Nie” – odpowiedziałem. „To po prostu kwestia charakteru”.
Tym razem nie miała nic do powiedzenia.
Henry nalegał.
„Wychodzisz. Dobrze. A potem co?”
Spotykałem się z jej wzrokiem.
„Wtedy Arthur będzie kontynuował”.
Diane otworzyła usta ze zdumienia.
„Henri, zrób coś”.
Nie ruszył się z miejsca.
I właśnie wtedy Diane zrozumiała, za późno, że spędziła trzydzieści pięć lat w małżeństwie z mężczyzną, którego lojalność nigdy nie była skierowana do rodziny, ale zawsze do systemu, do przetrwania i do samego siebie. Wydawała się wręcz obrażona, jakby egoizm w innych wciąż miał w sobie pewien urok.
Adrien przesunął dłonią po twarzy.
„Cassandre, jeśli chodzi o pieniądze, alimenty, dziecko… dam sobie radę”.
Spojrzałam na niego.
Okrucieństwo pamięci polega na tym, że nigdy nie pyta o pozwolenie, zanim nie wróci w pełnej krasie. Przeżyłam na nowo moment sprzed siedemnastu miesięcy w mojej kuchni, kiedy wręczyłam mu pozytywny test ciążowy. Wciąż trzymałam jedną rękę na blacie, tak bardzo się trzęsłam. Jego twarz się nie rozjaśniła. Nawet nie pociemniała ze strachu. Zamknęła się w irytacji.
„To nie jest odpowiedni moment” – powiedział.
Jakby nasze dziecko umówiło się na wizytę, nie zaglądając do kalendarza.
A potem była Mathilde. Potem kłamstwo. Potem stopniowe przenoszenie majątku. Potem jego matka, której powiedział, że jestem niestabilna, zależna, zbyt emocjonalna. Zanim rozwód dobiegł końca, wymyślili już całą historię, w której Adrien był szlachetnym synem, a ja byłam jego wstydem.
A teraz chciał to naprawić.
