CZĘŚĆ 1
O piątej rano piekący ból, niczym lodowate ostrze, przeszył podbrzusze Chloé. Zaparło jej dech w piersiach i zmusiło do zgięcia się wpół, a dłonie zacisnęły się na zmiętej pościeli łóżka. Młoda kobieta, będąca w dziewiątym miesiącu ciąży, czuła, jak zimny pot przykleja koszulę nocną do drżących pleców. To już nie był fałszywy alarm. Rozpoczął się poród.
Przemierzając długie korytarze ogromnego mieszczańskiego domu na ekskluzywnych przedmieściach Bordeaux, dotarła do pokoju matki. Chloé oparła się ciężko o framugę drzwi, z bladą twarzą.
„Mamo, dziecko się rodzi” – wyszeptała, a jej głos załamał się kolejnym skurczem. „Muszę jechać na oddział położniczy”.
Véronique, jej matka, nie spała. O dziwo, siedziała na skraju łóżka, już idealnie ubrana, z nieskazitelnymi włosami, z dłońmi spoczywającymi na kolanach w przerażającym bezruchu. Nie wyglądała na kobietę wyrwaną ze snu nagłym przypadkiem medycznym. Wyglądała jak ktoś cierpliwie czekający na ten właśnie moment.
„W takim razie zadzwoń do męża” – odparła krótko Véronique, nawet nie podnosząc głosu. „Właśnie dlatego go wybrałaś, prawda?”
Chloé z trudem przełknęła ślinę. Kolejna fala bólu zmiażdżyła jej miednicę, zmuszając kolana do ugięcia się. Jej mąż, Julien, przebywał 500 kilometrów dalej, w Lyonie, na ważnym seminarium architektonicznym. Chloé przyjechała do matki tylko dlatego, że Véronique obsesyjnie nalegała przez trzy tygodnie, twierdząc, że kobieta nigdy nie powinna być sama, gdy zbliża się termin porodu. Chloé w końcu uległa, naiwnie licząc, że narodziny wnuczki złagodzą toksyczną i lodowatą relację z matką. Była w błędzie.
„Mój telefon jest wyłączony” – westchnęła Chloé. „Podłączyłam go do ładowania, ale gniazdko nie działa. Bateria padła. Proszę, zawieź mnie.”
Véronique powoli odwróciła głowę w stronę ciemnego korytarza.
„Camille.”
Młodsza siostra Chloé pojawiła się niemal natychmiast, jakby cały czas czekała w cieniu. Miała na sobie dżinsy, trampki i kaszmirowy sweter. Była zdecydowanie zbyt rozbudzona, zdecydowanie zbyt elegancko ubrana jak na piątą rano. Na jej ustach pojawił się przebiegły uśmiech.
„No cóż, mała jest punktualna” – powiedziała sarkastycznie Camille.
„Camille, proszę” – błagała Chloé, a w jej oczach pojawiły się łzy. „Zabierz mnie do szpitala. Zapłacę za benzynę, cokolwiek zechcesz.”
Jej siostra zaśmiała się cicho, pogardliwie.
„Och, Chloe. Zawsze taka dramatyczna.”
„Nie żartuję!” Chloe niemal krzyknęła, trzymając się za ogromny brzuch.
„My też nie” – warknęła Véronique.
Matka wstała z wyrachowaną powolnością. Jej kapcie nie wydawały żadnego dźwięku na dębowym parkiecie. Znalazła nawet czas, by wygładzić narzutę, udowadniając, że porządek w jej pokoju jest o wiele ważniejszy niż życie córki czy wnuczki.
„Zdecydowałaś się na odbudowanie kontaktu z ojcem” – warknęła Véronique, a jej oczy wypełniła czysta nienawiść. „Wydobyłaś na światło dzienne historię, która była zamknięta przez 15 lat. Więc nie szukaj schronienia i ochrony pod moim dachem”.
Chloe zamarła, fizyczny ból nagle przyćmiony szokiem. Rok temu rzeczywiście odbudowała kontakt z Antoine’em, swoim ojcem. Przez całe życie Véronique wbijała jej do głowy, że jest tchórzem, nieszczęśliwym człowiekiem, który porzucił rodzinę, by uchylić się od odpowiedzialności. Ale wiadomość w mediach społecznościowych wszystko zmieniła. Antoine napisał po prostu: „Chloé, jeśli kiedykolwiek zechcesz usłyszeć moją wersję wydarzeń, jestem tutaj”. Kiedy w końcu odpisała trzy miesiące później, Véronique zerwała z nią kontakt na kilka tygodni.
„Mamo, później to załatwimy” – krzyknęła Chloé. „Moje dziecko się rodzi!”
Véronique podeszła do drzwi wejściowych i otworzyła je na oścież, wpuszczając do holu lodowaty nocny wiatr.
„To idź”.
Camille podniosła torbę do szpitala Chloé, starannie spakowaną poprzedniego dnia. Przez chwilę Chloé myślała, że jej pomoże. Ale Camille gwałtownie wyrzuciła torbę na zewnątrz, na żwir.
„Twój samochód stoi przed domem” – powiedziała Camille, kiwając głową w stronę podjazdu. „Mam nadzieję, że dla twojego dobra odpali”.
Chloé wytoczyła się, boso w prostych sandałach, w szlafroku powiewającym na wietrze. Doczłapała się do samochodu, włożyła kluczyk do stacyjki i przekręciła stacyjkę. Nic. Silnik zakaszlał i zgasł. Spróbowała ponownie. Nadal nic. Spanikowana, wysiadła z samochodu. Wtedy spojrzała w dół. Cztery opony nie były po prostu przebite. Były przecięte. Guma była rozerwana, rozdarta głębokimi cięciami noża.
„Nie…” wyszeptała, osuwając się na kolana na zamarzniętym asfalcie. Nikt nie mógł sobie wyobrazić, co się wydarzy w ciemności.
Tej lodowatej nocy…
