Rozdział 1: Dzwonienie obojętności
Świat nie zakończył się hukiem, hukiem ani niebiańskim rykiem. Skończył się kliniczną czcionką na kawałku grubego papieru, ściskaną w drżących palcach na sterylnej, smaganej wiatrem przestrzeni parkingu przy szpitalu onkologicznym St. Jude. Wynik biopsji wydawał się cięższy niż samochód, o który się opierał. Inwazyjny rak przewodowy. Słowa były poszarpane, rozdzierały gobelin mojego życia, aż wszystko, co myślałam, że wiem, rozdarło się na „przed” i „po”.
Kolana się pode mną ugięły. Oparłam się o zimny metal mojego SUV-a, czując, jak asfalt pod moimi stopami się rozpływa. Potrzebowałam kogoś, kto by mnie pokrzepił. Potrzebowałam mamy.
Wybrałam numer, który znałam od dzieciństwa, a oddech uwiązł mi w gardle, jakby wyłożone było szkłem. Odebrała po trzecim sygnale.
„Claire?” Jej głos był przyciszony, ale bez śladu troski. Był to szorstki, pospieszny ton kogoś, kto chowa się w szafie na płaszcze. „Słuchaj, kochanie, nie mogę rozmawiać. Jesteśmy w samym środku wieczoru panieńskiego Jenny. Mimosy właśnie opadły, a my zaraz zaczniemy zabawę ze wstążkami”.
Za nią wybuchła symfonia radości. Słyszałam krystaliczny brzęk fletów, trel kobiecego śmiechu i odległy, rytmiczny trzask nożyczek. To był świat koronek i białych róż – świat, w którym już nie mieszkałam.
„Mamo” – wyszeptałam łamiącym się głosem. „Jestem w szpitalu. Właśnie odebrałam wyniki”.
„Och, na litość boską” – mruknęła i niemal widziałam, jak patrzy na zegarek. „Czy to może poczekać godzinę? Jenna zaraz otworzy wielki prezent od teściowej. Byłoby niegrzeczne z mojej strony, gdybym rozmawiała przez telefon”.
