„Jak zwykle, po prostu dramatyzowała” – prychnął Mark, poprawiając mankiety i emanując aurą człowieka zupełnie nieprzejmującego się konsekwencjami. „Narzekała na operację. Pewnie właśnie zamówiła Ubera do szpitala publicznego. Muszą ją leczyć. Nic jej nie będzie. Zawsze przesadza, żeby zwrócić na siebie uwagę”.
Stawiał gin martini ponad fakt, że jego żona i dziecko mogą właśnie wykrwawiać się na śmierć w podmiejskim domu.
Milimetry dalej, rzeczywistość tej sytuacji była majstersztykiem zorganizowanego przetrwania.
W sterylnym, pilnie strzeżonym, jasno oświetlonym oddziale chirurgii VIP w Cedars-Sinai Medical Center, Victoria Sterling stała nieruchomo nad moim szpitalnym łóżkiem.
Byłem niewiarygodnie blady, podłączony do skomplikowanej, przerażającej sieci kroplówek, transfuzji krwi i monitorów pracy serca. Ale oddychałem. Stały, rytmiczny sygnał maszyn potwierdził, że przeżyłem brutalną, nagłą, czterogodzinną operację.
Przez szklaną szybę sąsiedniego, noworodkowego, nowoczesnego oddziału intensywnej terapii, idealny, maleńki, zdrowy chłopiec spał bezpiecznie w zaawansowanym technologicznie inkubatorze.
Miliony Victorii nie tylko kupiły chirurga; kupiła czas, wiedzę i absolutne, niezaprzeczalne bezpieczeństwo. Uratowała nam życie, upewniając się, że wygodnie odpoczywam. Wyszła z prywatnego apartamentu i weszła na cichy, nieskazitelny korytarz szpitala.
Czekał na nią wysoki, surowo wyglądający mężczyzna w eleganckim garniturze. Był to starszy prokurator federalny wydziału przestępstw finansowych – człowiek, którego Victoria znała i z którym prawnie walczyła od dwudziestu lat.
