Marek siedział nieruchomo. Wiedział już, że właśnie nadszedł moment, którego obawiał się od wielu tygodni.
Anna mówiła spokojnie, bez podnoszenia głosu.
— Przez trzy lata organizowaliśmy spotkania. Kupowaliśmy jedzenie, napoje, węgiel do grilla. Sprzątaliśmy po wszystkim. Spłacaliśmy kredyt za ten dom. A wy przyjeżdżaliście odpoczywać.
— Przesadzasz — rzucił Piotr.
— Naprawdę?
Spojrzała mu prosto w oczy.
— Pamiętasz choć jeden raz, kiedy zapytałeś, czy czegoś potrzebujemy? Albo kiedy przywiozłeś produkty na wspólny obiad?
Piotr otworzył usta, ale nie odpowiedział.
— Nie chodzi o pieniądze — ciągnęła Anna. — Chodzi o szacunek. O zwykłą wzajemność.
Jedna z kobiet spuściła wzrok.
Drugi mężczyzna odchrząknął niezręcznie.
— Myślałem, że nie masz nic przeciwko — powiedział Piotr znacznie ciszej.
— A pytałeś?
Nie odpowiedział.
Przez chwilę słychać było tylko szelest liści.
W końcu Marek odezwał się po raz pierwszy.
— Ania ma rację.
Piotr spojrzał na niego z niedowierzaniem.
— Ty też?
— Tak.
— Nigdy nic nie mówiłeś.
— Bo powinienem był powiedzieć wcześniej.
To zdanie zaskoczyło wszystkich, a najbardziej samego Piotra.
Marek odchrząknął.
— Zawsze było mi trudno ci odmówić. Od dziecka. Ale to nasz dom. Nasza praca. Nasze pieniądze. I chyba za długo udawaliśmy, że wszystko jest w porządku.
Piotr milczał.
Anna po raz pierwszy od wielu miesięcy zobaczyła, że brat jej męża nie ma gotowej odpowiedzi.
Nie żartował.
Nie zmieniał tematu.
Nie próbował dominować rozmowy.
Po prostu siedział.
— Chyba zachowywałem się jak właściciel — powiedział po dłuższej chwili.
— Trochę tak — odparł Marek.
— Trochę? — Katarzyna prychnęła cicho. — Bardzo.
Wszyscy spojrzeli na nią zaskoczeni.
— Co?
Wzruszyła ramionami.
— Przecież to prawda. Sama wiele razy ci mówiłam, że przesadzasz.
Piotr pokręcił głową.
— I nigdy mi tego nie powiedziałaś przy ludziach.
— Bo liczyłam, że sam się zorientujesz.
Znów zapadła cisza.
Tym razem jednak nie była już napięta. Bardziej przypominała moment, kiedy po burzy powietrze staje się nagle lekkie.
Jeden z gości nieśmiało sięgnął po pieczonego ziemniaka.
— Szczerze mówiąc, pachnie świetnie.
Pozostali zaśmiali się.
Napięcie zaczęło powoli znikać.
