CZĘŚĆ 2
„Bo coś tu po prostu nie gra”. Słowa prawniczki sprawiły, że serce podskoczyło mi do gardła. „Nie rozumiem”. Położyła przede mną nasz akt ślubu, a potem kopię dokumentu związanego z zakupem mieszkania. „Wyszła pani za mąż za Marca we wrześniu 2014 roku w ratuszu Vichy, prawda?”. „Tak”. „A od ślubu nigdy nie widziała pani jego oryginalnego aktu urodzenia?”. Zmarszczyłam brwi. „Nie do końca. No cóż… to on zajął się papierkową robotą. Zawsze mówił, że tak jest prościej”. Prawniczka patrzyła na mnie. „Jest pani pewna jego daty urodzenia?”. O mało się nie roześmiałam. Nerwowym, ponurym śmiechem. „Oczywiście. Mieszkałam z nim dwanaście lat”. Ale ona się nie uśmiechała. „Data urodzenia widniejąca w niektórych dokumentach nieruchomości nie zgadza się z tą zapisaną w aktach małżeństwa”. Mój śmiech ucichł. „To pewnie błąd administracyjny”. „Też tak myślałam”. Otworzyła kolejną teczkę. „Dopóki nie zauważyłam, że jego podpisy zmieniały się w kolejnych umowach. Nie tylko w normalnych warunkach. Znaczne różnice. A niektóre dokumenty tożsamości nie zawierały dokładnie tych samych informacji”. Przeszedł mnie dreszcz. „Co ty mi mówisz?” Zacisnęła dłonie na biurku. „Że kobieta, która mieszka w mieszkaniu 1502, może nie być największą tajemnicą twojego męża”. Wyszłam z jej biura osłabiona. Na ulicy przejeżdżały samochody, ludzie chodzili z torbami na zakupy, studenci śmiali się przy przystanku tramwajowym. Życie toczyło się dalej. I właśnie zdałam sobie sprawę, że moje własne życie może być zbudowane na sfałszowanych dokumentach, fałszywych datach, fałszywych obietnicach.
Trzy tygodnie później odkryłam prawdę. I była ona bardziej absurdalna, okrutna, upokarzająca, niż cokolwiek, co mogłabym sobie wyobrazić. Marc nie tylko mnie zdradzał. Marc żył podwójnym życiem. Kobieta z mieszkania 1502 nazywała się Camille Moreau. Miała trzydzieści dwa lata. Pracowała w aptece w Villeurbanne. I miała sześcioletniego syna. Dziecko, które nosiło nazwisko Marca. Kiedy prawniczka zbadała sprawę dokładniej, z pomocą komornika i drogą urzędową, odkryła, że Marc zarejestrował to dziecko w urzędzie stanu cywilnego sześć lat wcześniej.
Sześć lat. To znaczy, dokładnie wtedy, gdy pracowałam do późna w nocy w klinice, żeby spłacić nasz kredyt hipoteczny. Myślałam, że to jest sedno sprawy. Ale tak nie było. Serce pękło mi nie tylko dlatego, że odkrył, że ma syna. To, że dowiedziała się, kim jest matka tego dziecka. Camille nie była jego kochanką. Camille była jego żoną. Nie tylko kobietą, której coś obiecał. Nie tylko kobietą, którą wprowadził do naszego mieszkania. Zarejestrowaną żoną, z aktem małżeństwa, księgą wieczystą, zdjęciami zrobionymi przed ratuszem, podpisami, świadkami, dokumentami.
Położyłam dokumenty na biurku prawniczki. „To niemożliwe”. Mój głos nie brzmiał już jak mój. „We Francji nie można być dwa razy w związku małżeńskim”. „W zasadzie nie” – odpowiedziała prawniczka. „Dokładnie. Dlatego ta sprawa jest poważna. Doszło do fałszerstwa, użycia sfałszowanych dokumentów, nieścisłości w aktach stanu cywilnego. Posługiwał się różnymi wersjami swojej tożsamości, niekompletnymi dokumentami i prawdopodobnie fałszywymi oświadczeniami. To już nie jest tylko sprawa rodzinna”. Podsunęła mi dwie kopie. Dwa małżeństwa. Dwie kobiety. Dwa życia. Ja, Nathalie, mężatka Marca Delorme. Camille, mężatka Marca Delorme, z inną datą urodzenia i dokumentami, które musiałby zbadać sąd.
Czułam się, jakby ściany biura zaciskały się nade mną. Dwanaście lat małżeństwa. Dwanaście lat posiłków, rachunków, niedzielnych poranków, drobnych czynności. Dwanaście lat spania obok mężczyzny, którego tożsamości nawet nie znałam do końca. Nie płakałam. O dziwo, nie mogłam. Może dlatego, że ból był zbyt wielki, by go z siebie wydobyć.
Tydzień później postanowiłam odwiedzić Camille. Przygotowałam się na spotkanie z kobietą, która w mojej głowie odebrała mi dom, męża, przyszłość. Wyobrażałam sobie kobietę arogancką. Pewną siebie. Kobietę, która wiedziała wszystko i patrzyła na mnie z góry zza tych drzwi. Ale kiedy je otworzyła, zobaczyłam tylko zmęczoną kobietę. Jej włosy były niedbale związane. Miała głębokie cienie pod oczami, za duży wełniany sweter, a w jej spojrzeniu nie było ani zwycięstwa, ani pogardy. Tylko zmęczenie.
„Cześć” – powiedziałam. Rozpoznała mnie. Poznałam to po tym, jak jej twarz się zwęziła. „Byłaś tu ostatnio”. Wyjęłam z torebki zdjęcie mojego ślubu. Marc i ja przed ratuszem. Ja w sukni w kolorze kości słoniowej. On w granatowym garniturze. Jego ramię wokół mojej talii. Camille spojrzała na zdjęcie.
Oto. Potem zbladła. „Co to jest?” „Mój ślub” – odpowiedziałem. Pokręciła głową. „Nie”. Jej głos się załamał. „Nie, to niemożliwe”. Dziesięć minut później siedzieliśmy w salonie pod numerem 1502. W naszym mieszkaniu. Jej mieszkaniu. Mały chłopiec bawił się w swoim pokoju samochodzikami. Telewizor był wyłączony. Na stoliku kawowym stały dwie filiżanki kawy, których nikt nie pił. Camille trzęsła się tak bardzo, że łyżeczka brzęczała o porcelanę. „Nie wiedziałam” – wyszeptała. Potem zaczęła płakać. „Przysięgam, że nie wiedziałam”.
Chciałem ją znienawidzić. Byłoby łatwiej. Chciałem na nią krzyczeć, że ukradła mi życie. Ale ona wyjęła telefon i pokazała mi zdjęcia. Urodziny. Boże Narodzenia. Piknik w Parc de la Tête d’Or. Wycieczka do Annecy. Wakacje w Bretanii. Mały chłopiec na ramionach Marca, śmiejący się nad morzem. Marc był wszędzie. Uśmiechnięty. Obecny. Czuły. Jak idealny mąż. Dokładnie taki, jaki był ze mną. A raczej taki, jakiego udawał.
