Zniknęła będąc w ciąży po tym, jak ją zobaczyła – Page 4

Jacinta dotknęła ziemi.

Camila była w połowie drogi, gdy strzał przebił blachę przy jej stopie.

Nie krzyknęła.

Uklękła i zakryła brzuch.

Benito odwrócił się.

„Camila!”

Kolejny strzał.

Kulka trafiła w rurę.

Rdzawa woda zaczęła tryskać.

Camila czołgała się do przodu na czworakach.

Alma poruszała się z całych sił.

„Idę, moja dziewczyno” – wyszeptała. „Idę”.

Dotarła do drabiny.

Benito zsiadł za nią.

Wsiedli do ciężarówki.

Sofia uruchomiła silnik, zanim drzwi się zamknęły.

Z alejki wyjechał czarny samochód.

Pojechał za nimi.

„Kim oni byli?” zapytała Jacinta.

„Nie byli tam, żeby negocjować” – odpowiedział Benito.

Sofia skręciła w boczną uliczkę.

Czarny samochód podjechał.

Camila otworzyła plecak.

„Co robisz?”

„Szukam czegoś przydatnego.”

„Dokumenty nie będą tarczą.”

„Nie szukam tarczy.”

Wyjęła czarną skrzynkę.

Pod spodem znajdował się mały telefon.

Włączył się, gdy nacisnęła przycisk.

Na ekranie wyświetliła się jedna opcja:

„Wyślij plik Aurory”.

Camila się uśmiechnęła.

„Moja mama miała ubezpieczenie”.

Nacisnęła „Wyślij”.

Urządzenie zaczęło przesyłać cyfrowe kopie na wiele adresów zaprogramowanych dekady wcześniej.

Sofia spojrzała na wskaźnik.

„Do kogo je wysyłają?”

„Nie wiem”.

„To mnie nie uspokaja”.

„Uspokaja mnie. To oznacza, że nie mogą nas już uciszyć, niszcząc oryginały”.

Samochód uderzył w tył ciężarówki.

Jacinta otworzyła torebkę.

„Nie wyciągaj strzelby” – powiedziała Camila.

„To powiedz mężczyźnie za nami, żeby przestał nas popychać”.

„Sofia, skręć w stronę centrum”.

„Będzie korek”.

„Dokładnie”.

Wjechali w aleję pełną rodzin, sprzedawców i autobusów.

Czarny samochód nie mógł przyspieszyć.

Benito zadzwonił pod kilka numerów.

Z bocznych uliczek wyłoniły się trzy ciężarówki dostawcze.

Wszystkie były identyczne.

Ustawiły się wokół nich.

Na następnym rondzie rozjechali się w różne strony.

Czarny samochód wybrał jeden.

Niewłaściwy.

Sofia nerwowo się zaśmiała.

„Ilu piekarzy u was pracuje?”

Benito się uśmiechnął.

„W Michoacán nigdy nie lekceważcie ludzi, którzy wstają przed policją”.

Dotarli do prywatnej kliniki na południe od Morelii.

Camila zaczęła mieć skurcze.

Lekarz potwierdził, że Alma czuje się dobrze, ale zalecił leżenie w łóżku.

„Zostały jeszcze tygodnie” – ostrzegła. „Stres może wywołać poród”.

Camila spojrzała na Sofię.

„Nie możemy wrócić do Pátzcuaro”.

„Mam bezpieczny dom”.

„Już raz go znaleźli. Zrobią to ponownie”.

Jacinta podeszła do łóżka.

„Więc przestaniemy się ukrywać”.

„Co proponujesz?”

„Żebyś pojechała do Mexico City i zabrała to, co do ciebie należy”.

Sofía pokręciła głową.

„To byłoby jak wejście do jaskini lwa”.

„Lew już wie, gdzie jesteśmy”.

Camila spojrzała na monitor płodu.

Każde uderzenie serca Almy brzmiało jak ciche pukanie do drzwi.

„Muszę wiedzieć, czy Alejandro jest z nimi”.

Sofía wyciągnęła telefon.

„Mam dostęp do maili, które mu wysłaliśmy w ramach protokołu. Nie próbował się z tobą skontaktować bezpośrednio od wczoraj”.

„Dlaczego?”

„Może zdał sobie sprawę, że jest śledzony”.

Camila pomyślała o swoim mężu.

Alejandro potrafił być arogancki.

Mógł być powściągliwy.

Mógł podejmować fatalne decyzje, wierząc, że chroni wszystkich.

Ale nie był głupi.

„Wyślij mu wiadomość”.

„Co chcesz mu powiedzieć?”

Camila spojrzała na zdjęcie matki.

„Powiedz mu, że Aurora się obudziła”.

Alejandro odebrał wiadomość o 2:07.

Pochodziła z konta założonego kilka sekund wcześniej.

„Aurora się obudziła. Jeśli chcesz zobaczyć wschód słońca, idź sam do miejsca, gdzie wylałem ci kawę na buty. Piątek, 6:00”.

Miejscem tym była stara biblioteka centrum kulturalnego Morelia, gdzie się spotkali.

Alejandro nie poinformował o tym swoich strażników.

Zostawił swój główny telefon w rezydencji.

Wsiadł do zwykłego samochodu i pojechał w stronę Michoacán.

Ale najpierw wykonał telefon.

„Mauricio, musisz mieć oko na mojego wujka”.

„Dokąd jedziesz?”

„Nie mogę powiedzieć”.

„Więc nie mogę cię chronić”.

„Nie potrzebuję ochrony”.

„Wszyscy tak mówią, zanim będą potrzebować”.

„Jeśli Esteban opuści miasto, daj mi znać pod bezpiecznym numerem”.

„Ale”

Jandro…

—Camila żyje.

Mauricio milczał.

—Jesteś pewien?

—Nie. Ale w wiadomości użyto frazy, którą tylko ona zrozumie.

—Uważaj. Nagranie Renaty zniknęło z serwera prokuratora.

—Mam kopię.

—Więc ty też jesteś celem.

—Zawsze byłem. Po prostu o tym nie wiedziałem.

Dotarł do Morelii przed świtem.

Ulice historycznego centrum były prawie puste. Różowy kamień kamieniołomów wydawał się szary w porannym świetle.

Biblioteka była zamknięta.

Alejandro okrążył budynek.

Na wewnętrznym dziedzińcu znalazł filiżankę kawy na ławce.

Pod spodem była notatka.

„Idź do fontanny. Nie odwracaj się”.

Alejandro posłuchał.

Przy fontannie mężczyzna sprzedawał gazety.

Podał mu jeden, nie prosząc o pieniądze.

W środku znalazł kolejną notatkę.

„Zostaw kluczyki do samochodu w kanalizacji”.

„Camila, to niedorzeczne” – mruknął.

Sprzedawca uśmiechnął się.

„Pani powiedziała, że złożysz skargę”.

Alejandro zostawił kluczyki.

Podjechała taksówka.

Kierowcą była Jacinta.

„Wsiadaj”.

Alejandro otworzył drzwi.

„Gdzie jest moja żona?”

„Żyje, mimo że twoja rodzina jest w pobliżu”.

„Muszę się z nią zobaczyć”.

„Sama zdecyduje, czy chce się z tobą zobaczyć”.

Podczas jazdy Jacinta nie odpowiedziała na żadne pytania.

Pojechała do dyskretnego domu za klasztorem.

Sofía czekała przy drzwiach.

Przeszukała Alejandra i wzięła jego zegarek.

„Ma lokalizator” – wyjaśniła.

„Dezaktywowałam go”.

„Cieszę się, że wiesz, jak to zrobić. W każdym razie, zajmę się tym po tobie.”

„Gdzie jest Camila?”

Sofia wskazała na pokój.

Alejandro wszedł do środka.

Camila stała przy oknie, ubrana w niebieską koszulę nocną i szal narzucony na ramiona.

Wyglądała na szczuplejszą.

Bardziej zmęczoną.

Ale jej wzrok był nieruchomy.

Alejandro zatrzymał się kilka kroków dalej.

Nie podbiegł, żeby ją przytulić.

Nie odważył się.

„Wszystko w porządku?”

„Alma ma się dobrze.”

„A ty?”

„Wciąż się zastanawiam.”

Alejandro spojrzał na jej brzuch.

„Myślałem, że je zgubiłem.”

„To by się komuś przydało.”

„Camila…”

„Chcę odpowiedzi. Nie przeprosin.”

Skinął głową.

„Renata nie jest moją kochanką”.

Wyraz twarzy Camili się nie zmienił.

„Zacznij od najmniej ważnej rzeczy”.

Cios był czysty.

Alejandro go przyjął.

„Renata odkryła nielegalne transfery”. Esteban wykorzystał umowy o prawa do wizerunku, żeby opłacić kliniki i firmy-słupki. Dał mi dowód.

„Dlaczego dotykała twojej ręki?”

„Była przerażona. Błagała mnie o pomoc”.

„Pomogłeś jej?”

„Zniknęła następnej nocy. Znaleźli krew w jej samochodzie”.

Palce Camili zacisnęły się na szalu.

„Czy ona nie żyje?”

„Nie wiem”.

„A to zdanie?”

„Powiedziałem, że firma-słupek musi zniknąć przed narodzinami. Jeśli Alma się urodzi, fundusz automatycznie się zrewiduje”.

„Mogłeś mi powiedzieć wszystko”.

„Chciałem ci oszczędzić stresu”.

Camila cicho się zaśmiała.

„Ktoś podmienił mi leki, Alejandro.”

„Wiem.”

„Ktoś wykupił polisę na życie.”

„Wiem.”

„Ktoś wyłączył kamery bezpieczeństwa w naszym domu.”

„Wiem.”

„A ty myślałeś, że największym zagrożeniem jest dla mnie podsłuchanie trudnej rozmowy.”

Alejandro nie odpowiedział.

Camila zrobiła krok w jego stronę.

„Nie chroniłeś mnie. Zataiłeś przede mną informacje.”

„Tak.”

„Nie decydowałeś razem ze mną. Decydowałeś za mnie.”

„Tak.”

„Zmieniłeś nasze małżeństwo w kolejny pokój, w którym mężczyźni z Santillán skrywali sekrety.”

Alejandro podniósł wzrok.

„Tak.”

Prostota odpowiedzi ją zaskoczyła.

Zrobił tylko jeden krok bliżej.

„Nie będę się usprawiedliwiał. Myślałem, że kontrolowanie informacji oznacza kontrolowanie zagrożenia. Myliłem się. Zostawiłem cię samego w domu, który uważałem za bezpieczny. Nie wiem, czy mi wybaczysz. Ale pomogę ci, nawet jeśli później postanowisz do mnie nie wrócić”.

Camila patrzyła na niego.

Wyobrażała sobie tę rozmowę podczas podróży.

W niektórych wersjach rzucał w nią pierścionkiem.

W innych Alejandro kłamał.

W żadnej z nich nie przyznał się do winy bez walki.

„Moja matka była właścicielką trzydziestu dwóch procent Aurory” – powiedział.

„Wiem”.

„Od kiedy?”

„Od nocy, kiedy zniknęłaś”.

Camila położyła zdjęcie na stole.

„Było w twoim sejfie”.

„Nie wiedziałam, że istnieje”.

„Kto tam trzymał dokumenty?”

„Mój ojciec. Później Esteban miał dostęp do inwentarza”.

„Mamy oryginalne akty własności”.

Alejandro odetchnął z ulgą i strachem.

„Esteban spróbuje je zniszczyć”.

„Już zostały skopiowane”.

„On też spróbuje cię zabić”.

„Już próbował”.

„Doszło do ataku”.

„W fabryce”.

Alejandro zbladł.

„Czy zostałeś ranny?”

„Nie”.

„Czy padły strzały?”

Camila milczała.

Zamknął oczy.

Na chwilę z jej twarzy zniknął wszelki spokój.

„Nie powinieneś był iść”.

„Nie mów mi, czego nie powinienem był zrobić, żeby odkryć prawdę, którą twoja rodzina ukrywała przez trzydzieści lat”.

„Masz rację”.

Camila podeszła do krzesła.

Zmęczenie zaczynało ją ogarniać.

Alejandro ruszył, żeby jej pomóc, ale powstrzymał się, zanim jej dotknął.

Zauważyła.

„Możesz przysunąć krzesło bliżej”.

Posłuchał.

Camila usiadła.

„Jest klauzula karna. Jeśli udowodnimy, że Esteban próbował uniemożliwić transfer, powodując obrażenia fizyczne, straci on możliwość administrowania”.

„Mam nagranie audio Renaty”.

„Mamy notatnik mojej matki, leki i polisę ubezpieczeniową”.

„To nie wystarczy, żeby go uwięzić”.

„Nie potrzebuję, żeby się do wszystkiego przyznał. Chcę tylko, żeby jeszcze raz zadziałał”.

Alejandro spojrzał na nią.

„Chcesz zastawić na niego pułapkę”.

„Chcę mu zaoferować jedyną rzecz, którą jego zdaniem wciąż może kontrolować”.

„Ciebie”.

„Akcje”.

„Nie”.

Camila uniosła brew.

Alejandro odetchnął.

„Przepraszam. Mów dalej”.

„Zarząd zbiera się w poniedziałek, żeby głosować nad audytem, prawda?”

„Tak”.

„Przyjdę”.

„Esteban przyprowadzi swoich ludzi”.

„Dlatego będzie myślał, że ma przewagę”.

„Za kilka tygodni będziesz rodzić”.

„On też o tym wie. Nie będzie czekał na kolejną okazję”.

Alejandro uklęknął przed nią, zachowując dystans.

„Camilo, możesz działać bez narażania się na ryzyko. Możemy wysłać Sofíę”.

„Dokumenty wymagają mojej obecności u notariusza”.

„Przełożymy spotkanie”.

„Nie”.

„Dlaczego?”

„Bo moja matka się ukrywała i zmarła. Teresa milczała i żyła w strachu. Ty skrywałaś sekrety i prawie nas straciłaś. Nie powtórzę tych samych błędów”.

Alejandro spojrzał na podłogę.

„Więc pozwól mi być przy tobie”.

Camila dotknęła pierścionka, który nosiła na łańcuszku pod ubraniem.

Nie zdjęła go całkowicie.

„Bycie przy mnie oznacza przestrzeganie moich warunków”.

„Powiedz mi, jakie one są”.

„Sofía kontroluje dokumenty. Mauricio dba o bezpieczeństwo zewnętrzne. Nikt z twojego zespołu nie zna mojego miejsca pobytu. Teresa publicznie ujawnia historię Aurory. A ty nie improwizujesz”.

„Mogę zaakceptować wszystko”.

„Jest jeszcze jedno”.

„Które?”

„Które?” „Po tym nie wrócę do Lomas”.

Alejandro usłyszał wyrok, nie odwracając wzroku.

„Dokąd pójdziesz?”

„Gdzieś, gdzie nasza córka nie nauczy się, że miłość oznacza życie pod nadzorem”.

„Czy nasze małżeństwo się skończyło?”

„Nasze małżeństwo, takie, jakie było, tak”.

Cisza bolała bardziej niż krzyk.

„Czy jest inna możliwość?” zapytał.

„To będzie zależało od tego, co zrobisz, kiedy przestaniesz być człowiekiem, który potrafi kupować rozwiązania”.

Alejandro skinął głową.

„Rozumiem”.

„Nie. Jeszcze nie. Ale może się nauczysz.”

Zanim wyszedł, Alejandro poprosił o dotknięcie jej brzucha.

Camila zawahała się.

Potem wziął ją za rękę i położył tam, gdzie poruszała się Alma.

Dziecko kopnęło.

Alejandro zamknął oczy.

„Witaj, maleńka”.

Camila zobaczyła łzę spływającą po jej twarzy.

Nie próbował jej ukryć.

„Twój ojciec stara się nie zepsuć wszystkiego” – mruknęła.

Camila cofnęła rękę.

„Więc lepiej, żeby zaczął słuchać kobiet”.

W Meksyku w poniedziałek wstał jasny świt.

Od wczesnego rana reporterzy otaczali wieżowiec Grupo Santillán.

Firma ogłosiła nadzwyczajne posiedzenie zarządu.

Krążyły plotki o rezygnacji Alejandro, wielomilionowym rozwodzie i trwałym zniknięciu Camili.

Esteban przybył o ósmej.

Uśmiechnął się do kamer.

„Rodzina przeżywa chwilę prywatności” – oznajmił. „Naszym obowiązkiem jest ochrona stabilności tysięcy pracowników”.

O dziewiątej członkowie zarządu zajęli swoje miejsca.

Alejandro usiadł samotnie na czele stołu.

Teresa weszła w towarzystwie notariusza i dwóch audytorów zewnętrznych.

Esteban obserwował ją.

„Co to znaczy?”

„Przejrzystość” – odpowiedziała.

„Niebezpieczne słowo w ustach kogoś, kto ma tak wiele sekretów”.

Teresa usiadła.

„Dziś przestaną być sekretami”.

O 9:15 drzwi się otworzyły.

Pojawiła się Camila.

Miała na sobie zwiewny kostium w kolorze kości słoniowej, płaskie buty i niebieski szal Eleny narzucony na ramiona.

Sofía szła po jej prawej stronie.

Jacinta po lewej.

Za nimi szli Mauricio Leal i dwaj agenci federalnej jednostki ds. przestępstw finansowych.

Na korytarzu błyskały flesze aparatów.

Esteban pozostał nieruchomy.

Tylko jego palce ściskały długopis.

Alejandro wstał.

Nie podszedł do Camili.

Trzymał się planu.

„Pani… Ortega — powiedział notariusz — czy jest pan tu z własnej woli?

„Tak”.

„Czy jest pan zagrożony?”

Camila spojrzała na Estebana.

„Odkąd się zorientowałem”.

Wujek uśmiechnął się.

„Co za dramatyczne wejście”.

„Polityka dotycząca mojego życia była bardziej dramatyczna”.

Doradcy szeptali.

Sofia rozdała kopie dokumentów.

Camila usiadła naprzeciwko Estebana.

„To są oryginalne akty własności Aurora Laboratories. Złożyliśmy również klauzulę przeniesienia własności i dokumentację zarządu.

Esteban przekartkował strony.

„Fałszerstwa”.

„Papier został uwierzytelniony przez trzy laboratoria”.

„Zakupiony przez pani męża”.

„Wybrany przez sąd gospodarczy”.

Uśmiech Estebana zniknął.

Notariusz pokazał medal i pieczęć.

„Dokumentacja zawiera znaki fizyczne, których nie da się odtworzyć za pomocą kopii cyfrowych”.

Sofia podłączyła komputer.

„Złożyliśmy również odręczny zapis Eleny Ortegi, analizy sfałszowanych leków i sfałszowaną polisę”.

Esteban zamknął teczkę.

„Nic nie dowodzi mojego udziału”.

Camila skinęła głową.

„Masz rację”.

Ta odpowiedź zaskoczyła wszystkich.

„Więc po co tu jesteśmy?” zapytał.

„Aby zaoferować pani wyjście”.

Alejandro spojrzał na nią, mimo że znał plan.

Camila położyła

lub dokument przed Estebanem.

„Zrzekam się prawa do akcji, jeśli podpiszesz oświadczenie, że Aurora Trust nie ma wobec mnie żadnych zaległych zobowiązań”.

Sofía udała oburzenie.

„Camila…”

„To moja decyzja”.

Esteban spojrzał na dokument.

„Zrzekasz się ponad miliarda dolarów?”

„Zrzekam się wojny, która zagraża mojej córce”.

„A co otrzymasz?”

„Sto milionów dolarów, wypłacone poza Grupą Santillán. Pełna opieka nad moją córką. Umowa o zachowaniu poufności. I możliwość opuszczenia kraju”.

Alejandro uderzył pięścią w stół.

„Nie przyjmę”.

Camila spojrzała na niego.

„Nie potrzebuję twojej zgody”.

Esteban spojrzał na swojego siostrzeńca.

Potem spojrzał na Sofíę.

Potem na notariusza.

„Muszę omówić warunki na osobności”.

„Masz dwadzieścia minut” – odpowiedziała Camila.

Esteban wyszedł w towarzystwie Juliana.

Weszli do bocznego biura.

Nie wiedzieli, że dokument zawiera niewidzialny marker chemiczny.

Nie wiedzieli też, że długopis, który dała im Camila, zawiera mikrofon.

W biurze pierwszy odezwał się Julián.

„To zbyt proste”.

„Ona się boi”.

„Dokumenty mogą być kopiami”.

„Nieważne. Jeśli podpisze rezygnację, oryginały stracą swoją wartość operacyjną”.

„A potem?”

„Wtedy wyjedzie z kraju”.

„Czy ona naprawdę mu zapłaci?”

Esteban zaśmiał się krótko.

„Nie dojedzie nawet na lotnisko”.

To zdanie wystarczyło, by zademonstrować jego intencje.

Ale Camila potrzebowała czegoś więcej.

Julián zniżył głos.

„Zamach w Morelii był katastrofą”.

„Bo zatrudniliście idiotów”.

„Pani Ortega wysłała pliki”.

„Do kogo?”

—Do różnych mediów. Paczki są zaprogramowane tak, aby otwierały się, jeśli nie wprowadzi dziennego kodu.

Esteban uderzył pięścią w biurko.

—W takim razie musi to zrobić dobrowolnie.

—Nie będzie współpracować po podpisaniu.

—Będzie współpracować, jeśli urodzi się dziewczynka.

W salonie Alejandro zacisnął pięści.

Mauricio dał mu znak, żeby zachował spokój.

Głos Juliana kontynuował:

—Jeszcze się nie urodziła.

—Dlatego musimy działać dzisiaj.

—Lekarz mówi, że może wywołać poród zastrzykiem.

Alejandro wstał.

Mauricio zagrodził mu drogę.

—Jeszcze nie—wyszeptał.

Camila pozostała bez ruchu.

Tylko ona wiedziała, jak ciężko jej było oddychać.

Plan był taki, żeby usłyszeć groźbę.

Aby nie odkryć, że lekarz już czeka, żeby wywołać poród.

Esteban wrócił do salonu.

Odzyskał spokój.

„Zgadzam się na negocjacje”.

Camila odłożyła długopis.

„Podpisz”.

Esteban wziął dokument.

„Najpierw chcę potwierdzić, że masz oryginały”.

„Są tutaj”.

„Wszystkie?”

„Tak”.

„Nawet taśmę Eleny?”

Camila wytrzymała jego spojrzenie.

Nikt nie wspomniał o taśmie.

Esteban zorientował się za późno.

Mauricio zrobił krok naprzód.

„Adwokacie Estebanie Santillánie, jest pan aresztowany za usiłowanie zabójstwa, współpracę z organami ścigania, fałszerstwo i oszukańcze administrowanie”.

Julián pobiegł do drzwi.

Dwóch funkcjonariuszy go obezwładniło.

Esteban nie wstał.

Spojrzał na długopis.

Potem na Camilę.

„Nic pan nie ma”.

Mauricio odtworzył nagranie z biura.

„Nie dojedzie na lotnisko”.

„Będzie współpracować, jeśli będziemy mieli dziewczynkę”.

„Lekarz mówi, że zastrzykiem można wywołać poród”.

Po raz pierwszy Esteban stracił panowanie nad sobą.

„To było zmyślone!”