„Przepraszam” – wyszeptał. „Nie wiedziałem, że to się tak skończy”.
Odsunęłam się i objęłam jego twarz dłońmi.
„Nie przepraszaj za prawdę. Posłuchaj mnie uważnie. Nie jestem na ciebie zła”.
Jego oczy też były wilgotne.
„Więc nie odszedł?”
Zakryłam usta dłonią i pokręciłam głową.
„Nie, kochanie. Chyba był trzymany z dala od nas”.
W kuchni zapadła całkowita cisza.
Potem Leo cicho powiedział: „Gwen chce się z nami spotkać. Mówi, że nadal ma pudełko”.
To wystarczyło.
O szóstej wieczorem Leo i ja przejechaliśmy dwa hrabstwa, a moi rodzice jechali za nami w pickupie taty, jakby to stało się rodzinną misją.
Leo wciąż czytał wiadomości od Gwen.
Trzymałam obie ręce mocno zaciśnięte na kierownicy, bo bałam się, że jeśli ją rozluźnię, to się rozpadnę.
Gwen mieszkała w małym białym domu, na ganku stały zwisające doniczki z kwiatami.
Moi rodzice obiecali zostać w pickupie, chyba że będziemy ich potrzebować.
Gwen otworzyła drzwi, zanim jeszcze zapukaliśmy.
Usta miała Andrew.
To prawie sprawiło, że ugięły się pode mną kolana.
„Heather?” zapytała cicho.
Skinęłam głową.
Natychmiast wybuchnęła płaczem.
„Przepraszam bardzo”.
Potem spojrzała na Leo i zakryła usta.
„O mój Boże” – wyszeptała. „Kochanie, wyglądasz dokładnie jak on”.
Leo spojrzał na mnie bezradnie, oszołomiony.
Podeszłam i przytuliłam ją.
W domu Gwen nie traciła czasu.
„Pudełko jest na górze” – powiedziała. „Jest w nim tyle jego listów, ile udało mi się uratować”.
„Naprawdę je masz?” – zapytał cicho Leo.
Skinęła głową.
„Znalazłam je po śmierci naszej matki zeszłej zimy”.
Zaprowadziła nas na strych. Było ciepło i pachniało kurzem, starym drewnem i papierami, które zbyt długo leżały nieprzeczytane.
Gwen uklękła przy pojemniku na śmieci i podniosła pokrywę.
Były.
Listy.
Pełno ich.
Kartki urodzinowe.
Zwrócone koperty z moim imieniem wypisanym ręką Andrew.
Nogi się pode mną ugięły i osunęłam na podłogę strychu.
Leo upadł obok mnie.
Gwen podała mi pierwszą kopertę obiema rękami, jakby to była jakaś świętość.
„Zacznij od tego” – powiedziała cicho.
Otworzyłam ją.
„Heather,
Wiem, że to źle wygląda. Proszę, nie wierz, że cię zostawiłam. Próbuję wrócić. Obiecuję.
— A.”
Powietrze uleciało mi z płuc.
„Mamo?” – wyszeptał Leo.
Nie mogłam mu odpowiedzieć.
Chwyciłam kolejny list.
„Nie wiem, czy mnie nienawidzisz. Moja mama mówi, że tak. Nie wierzę jej, ale nie wiem, jak inaczej się z tobą skontaktować.”
„O nie” – wyszeptałam. „Nie, nie, nie.”
L
eo podszedł bliżej.
„O co chodzi?”
„Myślał, że go nienawidzę.”
Oddech Gwen był drżący.
„Tak powiedziała mu nasza matka. Nie tylko kłamała, Heather. Ukradła wam wszystkim osiemnaście lat.”
Otworzyłam trzeci list tak szybko, że o mało go nie podarłam.
„Jeśli to chłopiec, mam nadzieję, że będzie się śmiał tak jak ty, kiedy jesteś naprawdę szczęśliwa.”
Zakryłam usta dłonią.
Leo wpatrywał się w kartkę.
„On to napisał?”
Skinęłam głową i podałam mu jedną z kartek urodzinowych.
„Przeczytaj.”
Otworzył ją ostrożnie.
