W środku nocy obudziłam się, słysząc rozmowę męża przez telefon z kochanką.
„Nie martw się” – powiedział – „jutro pójdzie do piekła. Rezydencja, konta i ubezpieczenie na życie… wszystko będzie twoje”.
Zaczęłam drżeć.
Ale po cichu zrobiłam jedyną rzecz, która mogła mnie uratować tej nocy.
Obudziłam się około 2:40 nad ranem, z bijącym sercem, nie rozumiejąc dlaczego.
Laurenta obok mnie nie było.
Cały dom spał.
A raczej… zdawał się spać.
Cisza była zbyt ciężka jak na rezydencję o powierzchni prawie 2000 metrów kwadratowych w Neuilly-sur-Seine, rzut beretem od Lasku Bulońskiego, gdzie zawsze coś słychać: dyskretne kroki ochroniarza, odległy szum ogrzewania, ciche zamykanie drzwi serwisowych, warkot silnika luksusowego samochodu w piwnicy.
Tej nocy nic.
Uprzejma cisza.
Głęboka cisza.
Cisza, która może ukryć przestępstwo.
Powoli usiadłem.
Płócienne prześcieradło zsunęło mi się z nóg. Postawiłem bose stopy na starym parkiecie, zimnym jak marmur, i nasłuchiwałem.
Na początku słyszałem tylko własny oddech.
Potem głos.
Cichy.
Spokojny.
Głos Laurenta.
Dochodził z jego gabinetu na końcu korytarza.
Nie zawołałem go po imieniu.
Nie zapaliłem światła.
Szedłem powoli naprzód, wstrzymując oddech, jakby sam dom mógł mnie zdradzić.
W miarę jak się zbliżałem, jego słowa stawały się coraz wyraźniejsze.
„Nie martw się” – powiedział. „Jutro pójdzie do piekła, gwarantuję ci to”. Rezydencja pozostanie pod moją kontrolą… i ubezpieczenie też. Wszystko jest przemyślane.
Krew mi zmroziła krew w żyłach.
Zatrzymałem się przy ścianie korytarza, plecami do drewnianej boazerii.
Nie musiałem słyszeć imienia kobiety po drugiej stronie słuchawki.
Wiedziałem.
Camille.
Camille Renaud.
Ta sama „współpracowniczka”, z którą Laurent twierdził, że pracuje nad transakcjami nieruchomości między Avenue Montaigne, La Défense i kilkoma biurowcami w Levallois.
Ta sama kobieta, która śmiała się zbyt głośno podczas naszych kolacji.
