Prawdziwy szok nastąpił 41 minut później, gdy jej matka zaparkowała dwie ciężarówki przeprowadzkowe przed domem Camille w Le Vésinet i zawołała do ekipy przeprowadzkowej na tyle głośno, by sąsiedzi mogli ją usłyszeć:
„Rozładujcie wszystko. Mój syn w końcu się jej pozbył”.
Camille słyszała każde słowo na ekranie telefonu. Siedząc w kawiarni niedaleko dworca kolejowego Rueil-Malmaison, oglądała transmisję na żywo z kamer monitoringu zainstalowanych tego ranka. Monique Morel, w białych okularach wysadzanych kryształkami, szła podjazdem, jakby wjeżdżała do prywatnej rezydencji zarezerwowanej na jej nazwisko. Za nią Chloé, siostra Adriena, filmowała się na żywo dla swoich obserwatorów. Rémi, ich brat, ciągnął chłodziarkę po żwirze i wydawał polecenia ekipie przeprowadzkowej.
Dom był wart prawie 4 000 000 euro. Camille kupiła go dwa lata przed ślubem, za spadek po rodzicach po wypadku. Adrien nigdy nie płacił raty kredytu hipotecznego, podatku od nieruchomości ani nie płacił za żadne remonty. Mimo to przez sześć lat prezentował dom jako dowód swojego sukcesu. Godzinę wcześniej, na schodach sądu w Nanterre, Adrien dołączył do Camille, trzymając rękę w kieszeni garnituru.
„Ciesz się ulgą” – mruknął. „Nie utrzymasz tego domu długo”.
Camille urwała.
„Powinieneś mniej martwić się moim domem, a bardziej tym, co twoja rodzina uważa za swoją własność”.
Jej uśmiech zniknął na sekundę. Wsiadła do samochodu swojego prawnika, nie dając mu czasu na odpowiedź.
Teraz Monique machała pękiem kluczy przed bramą. Spróbowała jednego, potem drugiego. Ale stary zamek został zastąpiony panelem biometrycznym. Brama nie reagowała.
„Ta żmija zmieniła zamki!” – krzyknęła.
Chloé uniosła telefon.
„Zobacz, co ona robi całej rodzinie. Kradnie dom mojego brata i zostawia nas na lodzie jak psy”.
Rémi kopnęła bramę. Rozległ się krótki alarm. Przeprowadzkarze ucichli. Na ulicę wjechał samochód ochrony i wysiadło z niego dwóch funkcjonariuszy.
Monique natychmiast chwyciła się za pierś.
„Ratunku! Napadają na starszą kobietę!”
Miała 59 lat i grała w tenisa trzy razy w tygodniu. Funkcjonariusze poprosili ją, żeby się cofnęła. Rémi popchnęła jednego z nich. Camille odstawiła kubek.
Zadzwoniła do adwokat Élise Varenne.
„Są przy bramie”.
„Dobrze. Nie spieszcie się. Niech sfabrykują dowody, których potrzebujemy”.
Kilka minut później przyjechały dwa radiowozy. Camille wyszła z kawiarni, wsiadła do czekającego samochodu i dotarła na posesję, podczas gdy około dziesięciu sąsiadów obserwowało scenę zza żywopłotu.
Wysiadła w granatowym garniturze, z teczką pod pachą.
Monique wskazała na nią drżącym palcem.
„Jest! Aresztować ją!”
Starszy brygadier zapytał spokojnie:
„Proszę pani, czy jest pani właścicielką tej nieruchomości?”
„Tak. I przyniosłam wszystkie dokumenty”.
Monique uśmiechnęła się szyderczo.
„Mój syn zapłacił za ten dom. Wpisała tylko jego nazwisko”.
Policjant zbadał akt sprzedaży, umowę małżeńską, wyciągi bankowe i aneks podpisany przed ślubem. Im więcej kartek przewracał, tym bardziej twarz Monique twardniała.
„Ta nieruchomość należy wyłącznie do pani Delmas” – oświadczył w końcu. „Pan Morel nie ma żadnych praw własności do tej nieruchomości”.
Chloé odłożyła telefon. Rémi wpatrywał się w podłogę. Monique tymczasem się wyprostowała.
„Adrien mieszkał tu sześć lat. Ma swoje prawa”.
„Nie ma prawa sprowadzić tu rodziny po rozwodzie bez zgody właściciela”.
„W takim razie pójdziemy i zabierzemy jego rzeczy” – odpowiedziała Chloé. „Jego zegarki, ubrania, sprzęt, piwniczka z winami, telewizor w salonie…”
Camille wpatrywała się w nią.
„Piwniczka z winami i telewizor nie należą do niego”.
