— Może chociaż kupię kurczaka?

— Nie.

— Kiełbasę?

— Też nie.

Marek westchnął i pokręcił głową.

— Mam dziwne przeczucie, że ten dzień zapamiętam na długo.

— Ja też — odpowiedziała Anna i wróciła do nakrywania stołu.

Kilka godzin później na podjazd ponownie wtoczył się samochód Piotra. Tym razem przyjechali jeszcze liczniejszą grupą. Oprócz Katarzyny i znajomej pary pojawili się także kolejni goście.

— Ale nas dziś dużo! — zaśmiał się Piotr, wysiadając z auta. — Będzie uczta!

Anna zauważyła, że nikt nie niesie żadnych toreb, żadnych pojemników z jedzeniem ani napojów. Dokładnie tak, jak przewidywała.

— Zapraszam do stołu — powiedziała spokojnie.

Piotr zatarł ręce.

— No, wreszcie!

Goście zajęli miejsca. Rozmowy ucichły, gdy wszyscy spojrzeli na stół.

Gotowane ziemniaki.

Pieczone ziemniaki.

Kotleciki ziemniaczane.

Sałatka ziemniaczana.

Dzbanek wody.

Koszyk chleba.

Przez kilka sekund nikt się nie odezwał.

— A gdzie mięso? — zapytał w końcu jeden z gości.

— Nie ma — odpowiedziała Anna.

— Jak to nie ma?

— Normalnie. Nie ma.

Piotr roześmiał się nerwowo.

— Dobry żart.

— To nie żart.

Cisza zrobiła się jeszcze większa.

Katarzyna spojrzała na Annę z wyraźnym zaskoczeniem.

— Naprawdę przygotowałaś tylko ziemniaki?

— Tak.

— Dlaczego?

Anna odłożyła widelec.

— Bo uznałam, że to uczciwe.

— Nie rozumiem — powiedział Piotr.

— Ja natomiast rozumiem bardzo dobrze.