CZĘŚĆ 1
— Za siedemdziesiąt pięć dolarów masz aż nadto, żeby wyżywić cały dom przez miesiąc — powiedział Andy Oldham, poprawiając krawat przed lustrem w korytarzu. — Jeśli nie wystarcza ci pieniędzy, to znaczy po prostu, że nie potrafisz być porządną żoną.
Summer położyła mały elektroniczny kalkulator na szklanym stole i spojrzała na męża z absolutnym niedowierzaniem.
Przed nią leżały rachunek za prąd, wodę, gaz oraz długi paragon z lokalnego supermarketu.
Za oknem budziło się centrum Nashville, a przez dzielnicę zaczynał nieść się poranny gwar uliczny.
— Naprawdę oczekujesz, że za siedemdziesiąt pięć dolarów kupię jedzenie, środki czystości i wszystkie rzeczy potrzebne w domu? — zapytała Summer, podnosząc głos.
Andy odwrócił się od lustra i wygładził przód markowej marynarki.
Odkąd awansował na regionalnego kierownika w firmie importującej luksusowe drewniane podłogi, poświęcał znacznie więcej czasu podziwianiu własnego odbicia niż rozmowom z żoną.
— To ścisły budżet, więc musisz nauczyć się lepiej organizować — odpowiedział chłodno, wzruszając ramionami. — Moja matka wychowała troje zdrowych dzieci za dużo mniej.
— Twoja matka hodowała kury, miała ogromny ogród warzywny i mieszkała trzydzieści lat temu w małym miasteczku na wsi — odpowiedziała natychmiast Summer. — My żyjemy w dużym mieście, gdzie kilogram przyzwoitego mięsa kosztuje prawie dziesięć dolarów.
Andy roześmiał się z wyższością i chwycił kluczyki do samochodu.
— Ja opłacam kredyt hipoteczny i wszystkie duże rachunki, więc jedzenie jest całkowicie twoją odpowiedzialnością. Poza tym oszczędzam teraz na coś bardzo ważnego, co znacznie poprawi mój wizerunek zawodowy.
— A co dokładnie zamierzasz jeść każdego wieczoru? — zapytała Summer, krzyżując ręce.
— Oczekuję normalnych posiłków z prawdziwym mięsem, ciepłych gulaszy i gorących zup — odpowiedział stanowczo Andy. — Codziennie długo pracuję w biurze, więc muszę dobrze jeść.
Summer nagle zrozumiała, że jej mąż mówi całkowicie poważnie.
Naprawdę oczekiwał obfitych kolacji, jednocześnie wymagając od niej finansowych cudów za dwa dolary dziennie.
— I nie dam ci ani jednego dolara więcej — dodał Andy, otwierając drzwi.
— Jeszcze zobaczymy — mruknęła Summer pod nosem.
Andy wyszedł na korytarz, pachnąc drogimi perfumami, całkowicie przekonany, że właśnie skutecznie zaznaczył swoją władzę.
Summer pracowała jako cicha archiwistka w miejscowej bibliotece publicznej.
Choć zarabiała dość skromnie, znakomicie radziła sobie z wyszukiwaniem promocji i ograniczaniem zbędnych wydatków.
Do tego miesiąca wspólnie dokładali się do kosztów życia.
Ale Andy nagle, bez żadnej konsultacji, drastycznie zmniejszył swój wkład, uznając wyższą pensję za pozwolenie, by zmusić żonę do zarządzania skrajnym niedostatkiem.
Jeszcze tego samego popołudnia Summer poszła do pobliskiego dyskontu.
Kupiła duże opakowanie mleka, jajka, paczkę tortilli, suchy ryż, czarną fasolę, worek ziemniaków, kostkę mydła i tanie pudełko makaronu.
Rachunek wyniósł dokładnie dwadzieścia dwa dolary.
Kiedy Andy obejrzał paragon tego wieczoru, wybuchnął gorzkim, szyderczym śmiechem.
Później Summer podała na kolację miskę wodnistej zupy ziemniaczanej z makaronem.
Andy zamieszał łyżką w talerzu z wyrazem głębokiego obrzydzenia.
— A gdzie jest mięso? — zażądał, odkładając łyżkę z głośnym stukiem.
— Przy twoim dziennym budżecie mięso było całkowicie poza zasięgiem — odpowiedziała cicho.
— To szukaj lepiej promocji i wyprzedaży — warknął Andy.
— Żadna promocja nie zamieni siedemdziesięciu pięciu dolarów w trzysta — odparła Summer.
Andy zjadł resztę mdłej zupy, cały czas pomrukując coś pod nosem.
Kilka minut później znalazł w lodówce mały kawałek sera cheddar i zjadł go w całości, nie proponując żonie ani odrobiny.
Przez kolejne dni Summer ściśle trzymała się narzuconego budżetu.
Gotowała proste porcje fasoli, zwykły ryż, makaron z rzadkim sosem pomidorowym oraz smażone ziemniaki z cebulą.
Sama jadła obiady w stołówce biblioteki, gdzie pracownicy mieli zniżki, dzięki czemu mogła oszczędzać własną pensję.
Kupowała też normalne jedzenie dla Biscuita, ich rudego kota, który lubił spać przy nasłonecznionym oknie.
Andy wracał do domu późno każdego wieczoru, pachnąc drogimi burgerami albo grillowanym stekiem.
Było oczywiste, że stołuje się w kosztownych restauracjach.
Mimo to nie dokładał ani centa więcej do domowej spiżarni.
W sobotni poranek, zbierając ubrania do prania, Summer znalazła złożony biały paragon w wewnętrznej kieszeni ciężkiego zimowego płaszcza Andy’ego.
Na wydruku widniał zakup wykonanych na zamówienie sportowych felg ze stopu metali za dwadzieścia trzy tysiące dolarów oraz niskoprofilowych opon wyczynowych za czternaście tysięcy dolarów.
Data: dwa dni wcześniej.
Summer usiadła na brzegu łóżka.
Kartka drżała w jej dłoniach.
Wcale nie mieli problemów finansowych.
Andy zmuszał ją do oszczędzania na podstawowym jedzeniu tylko po to, żeby móc popisywać się przed współpracownikami ulepszonym samochodem.
Wtedy jej wzrok zatrzymał się na krótkiej odręcznej adnotacji na dole rachunku.
Widniała tam informacja, że duża zaliczka została przelana bezpośrednio z rachunku bankowego Evelyn Oldham.
Evelyn była matką Andy’ego.
Summer powoli uniosła wzrok znad papieru, gdy ogarnęło ją chłodne zrozumienie.
Teściowa miała przyjechać z wizytą w czwartek wieczorem.
Andy nie miał pojęcia, że jego żona właśnie odkryła coś znacznie gorszego niż zestaw absurdalnie drogich felg.
### CZĘŚĆ 2
Summer postanowiła nie konfrontować się z Andym od razu.
Zrobiła wyraźne zdjęcie rachunku, ostrożnie wsunęła oryginał z powrotem do kieszeni jego płaszcza i nadal podawała proste posiłki, jakby nic się nie stało.
We wtorek wieczorem Andy oznajmił, że jego matka przyjedzie wcześniej, niż planowano, ponieważ instalacja wodna w jej szeregowcu przechodzi poważny remont.
— Chcę, żeby całe mieszkanie lśniło, kiedy przyjedzie — rozkazał, poprawiając zegarek. — Ugotuj porządną pieczeń wołową, świeżą sałatkę, gorącą zupę i jakiś dobry deser. Nie chcę, żeby moja matka pomyślała, że żyjemy jak żebracy.
— Z miesięcznego budżetu, który mi dałeś, zostało dziewięć dolarów — odpowiedziała spokojnie Summer.
Andy z irytacją wsunął telefon do kieszeni.
— To użyj własnych pieniędzy na zakupy.
— Moja skromna pensja pokrywa mój codzienny autobus, moje posiłki i osobiste potrzeby — odpowiedziała stanowczo. — To ty ustaliłeś dokładną kwotę, za jaką ten dom ma być żywiony.
Andy walnął dłonią w drewniany stół.
— To ja jestem mężczyzną w tym domu, więc ja ustalam zasady! Kiedy moja matka wejdzie przez te drzwi, ma na stole czekać porządna kolacja. Radź sobie.
Biscuit przestraszony przemknął pod sofę.
Summer ani na moment nie spuściła wzroku z męża.
Nie pokazała najmniejszego strachu.
— Dobrze — powiedziała cicho. — Mięso będzie na stole.
Andy uśmiechnął się triumfalnie.
Był całkowicie przekonany, że wreszcie złamał jej opór.
Następnego ranka Summer poprosiła o pozwolenie na wcześniejsze wyjście z biblioteki i pojechała prosto na duży targ hurtowy na obrzeżach miasta.
Sympatyczny ochroniarz imieniem Carl wskazał jej stoiska rzeźnicze sprzedające resztki zwierzęce lokalnym gospodarstwom.
Za ostatnie dziewięć dolarów Summer kupiła prawie dwa kilogramy kurzych łapek, głów, luźnej skóry, twardych chrząstek oraz ogromną kość wołową ze szpikiem, pozbawioną choćby paska mięsa.
Dokładnie wszystko umyła, gotowała długo z czosnkiem i liśćmi laurowymi, aż ciężki aromat bulionu wypełnił całe mieszkanie, tworząc niezwykle mylące wrażenie wystawnej kolacji.
Evelyn przyjechała punktualnie o osiemnastej.
Była surową kobietą z idealnie ułożonymi srebrnymi włosami i ostrym spojrzeniem, które potrafiło dostrzec pyłek kurzu z drugiego końca pokoju.
— Przedpokój wydaje się dużo ciemniejszy, niż pamiętam — zauważyła zamiast przywitania. — Przywiozłam słoik domowych przetworów, bo mój syn je lubi.
Andy wyszedł ubrany w nową koszulę i zaprowadził matkę prosto do stołu.
Summer nakryła go śnieżnobiałym obrusem, elegancką porcelaną i złożonymi materiałowymi serwetkami.
Całość wyglądała jak przygotowanie do uroczystej kolacji.
