Firma Victorii startowała właśnie w przetargu na sprzęt wart czterdzieści milionów dolarów, a teczka leżała otwarta na poufnych arkuszach ocen ofert.
Podniosłam telefon i zrobiłam jedno zdjęcie.
Na fotografii znalazła się również identyfikacyjna plakietka Victorii jako oferenta, leżąca obok dokumentów.
Nie pozostawiało to żadnych wątpliwości, kim była i dlaczego tam się znajdowała.
Victoria się roześmiała.
— Naprawdę chcesz zrobić sobie zdjęcie tego widoku?
Julian przeszedł przez pokój, zanim zdążyłam odpowiedzieć.
Jego dłoń uderzyła mnie w policzek, odrzucając moją głowę na bok.
Ramieniem wpadłam na komodę. Uchwyt szuflady zahaczył o moją dłoń i przeszywający ból eksplodował w palcu serdecznym.
Kiedy ruszyłam w stronę drzwi, Julian ponownie mnie popchnął i kopnął w zewnętrzną część uda.
— To ty jesteś problemem, nie ona! — wrzasnął.
Upadłam na jedno kolano.
Victoria siedziała na naszym łóżku i piła szampana.
Nie wyglądała na zszokowaną.
Wyglądała na rozbawioną.
Julian wyrwał mi telefon, ale zdążyłam go wcześniej zablokować.
— Usuń zdjęcie.
— Nie.
Jego twarz się zmieniła.
Przez jedenaście lat łagodziłam każdą kłótnię, chroniłam jego reputację i myliłam cierpliwość z lojalnością.
Spodziewał się łez.
Zamiast tego spojrzałam na teczkę za jego plecami i zrozumiałam, czego naprawdę się bał.
Wyszłam bez płaszcza.
W całodobowej przychodni zdjęcie rentgenowskie potwierdziło złamanie palca i głębokie stłuczenia na udzie.
Pielęgniarka sfotografowała każdy ślad i cicho zapytała, czy mam dokąd bezpiecznie pójść.
Skłamałam.
Resztę nocy spędziłam w samochodzie pod białymi światłami całodobowej apteki.
O 4:18 aplikacja dzwonka do drzwi pokazała Juliana wymieniającego zamki.
O 4:47 przyjechała Victoria z trzema walizkami.
Jeszcze przed wschodem słońca otworzyli kolejną butelkę wina w mojej kuchni.
Dołączyłam zdjęcie z sypialni do wiadomości e-mail skierowanej do głównej prawniczki Vance Medical.
Napisałam jedno zdanie:
„Państwa szef działu zakupów wygląda na osobę udostępniającą poufne oceny konkurencyjnych ofert aktywnemu uczestnikowi przetargu.”
Następnie skopiowałam oryginalny plik do chmury, wysłałam dokumentację medyczną swojej prawniczce i nacisnęłam „Wyślij”.
Trzy minuty później zadzwonił telefon.
Dzwonił dział prawny Vance Medical.
— Pani Sterling — odezwała się kobieta, wyraźnie zdenerwowana, ale rzeczowa. — Proszę nie mówić mężowi, że się z panią skontaktowaliśmy.
Część 2
Prawniczka nazywała się Sarah Sterling i była dyrektorką do spraw zgodności w Vance Medical.
Poprosiła, żebym opisała wyłącznie to, co było widoczne na zdjęciu.
Powiedziałam jej o teczce, arkuszach ocen, Victorii i szampanie.
Nie musiałam upiększać historii napaści.
Nie było takiej potrzeby.
— Czy może pani zabezpieczyć oryginalny plik oraz jego metadane? — zapytała Sarah.
— Tak. Jestem księgową śledczą.
