CZĘŚĆ 1
„Twój syn udawał chorobę, żeby zepsuć imprezę mojemu synowi, dlatego zamknąłem go na chwilę w piwnicy”.
Kiedy moja siostra Gabriela to powiedziała, stojąc na środku kuchni z rękami umazanymi niebieskim lukrem do ciasta, poczułem, że coś we mnie pęka.
Na początku nie krzyknąłem. Nie mogłem. Po prostu patrzyłem na nią, jakby mówiła obcym językiem, podczas gdy moja żona Daniela szła za mną blada, rozglądając się za naszym synem Emiliano.
Emilian miał osiem lat. Tego popołudnia zabraliśmy go na urodziny jego kuzyna Mateo, syna Gabrieli. Oboje chodzili do tej samej szkoły podstawowej w dzielnicy Narvarte i byli nierozłączni. Już jako małe dzieci wydawali się jak bracia: dzielili się pudełkami śniadaniowymi, naklejkami, grami wideo, a nawet napadami złości.
Zanim go zostawiłem, Emiliano powiedział mi, że trochę boli go brzuch.
„Chcesz zostać w domu, mistrzu?” „Pytałam go kilka razy.
Pokręcił głową. Jego oczy były zmęczone, ale ekscytował się za każdym razem, gdy wspominałam o piniacie Spidermana, którą zamówiła Gabriela.
„Nic mi nie jest, tato. Chcę tylko zobaczyć Mateo”.
Ufałam mojej siostrze. Po śmierci mamy, Gabrieli, tata i ja bardzo się do siebie zbliżyliśmy. Wielokrotnie opiekowała się Emiliano. Nigdy nie wyobrażałam sobie, że zostawienie go u niej w domu może okazać się najgorszą decyzją w moim życiu.
Z Danielą wykorzystaliśmy popołudnie na zakupy, a potem poszliśmy do kina. Ale od pierwszej godziny próbowałam dodzwonić się do Gabrieli. Nic. Wysyłałam jej wiadomości. Nic. Zadzwoniłam ponownie. Nic.
Wysłałam też SMS-a na alarmowy telefon komórkowy, który Emiliano miał w plecaku. Na to też nie odpowiedział.
Na początku myślałam, że przez hałas imprezy mnie nie słyszą. Ale po prawie trzech godzinach bez dźwięku Daniela się zdenerwowała.
„Nie podoba mi się to, Javier. Chodźmy już”.
Dotarliśmy do domu Gabrieli, gdy większość gości już wyszła. Wokół walały się plastikowe kubki, na stole leżały okruszki ciasta, a do ścian przyklejone były na wpół spuszczone balony.
Mateo bawił się w salonie z innymi dziećmi.
Emiliana nie było.
„Gdzie jest mój syn?” – zapytałem.
Gabriela zamarła. Jej uśmiech zniknął.
„On… odpoczywa”.
„Gdzie?”
„Javier, uspokój się. Nie rób scen przed dziećmi.
Daniela zrobiła krok w jej stronę.
„Gabriela, powiedz mi, gdzie jest Emiliano”.
Moja siostra przełknęła ślinę i spojrzała w stronę drzwi prowadzących na tylny korytarz.
Nie czekałam na pozwolenie. Poszłam prosto tam. Próbowała mnie zatrzymać.
„Nie, czekaj, pójdę po niego”.
Uderzyłam w nią ramieniem, nie dotykając jej. Wtedy usłyszałam, jak to mówi.
Że mój syn udaje wymiotowanie. Że chce zwrócić na siebie uwagę. Że poprosił ją o telefon komórkowy, a ona mu go zabrała, bo ekrany nie były dozwolone w jej domu podczas imprez. Że tak bardzo nalegał, żeby do mnie dzwonić, że się zdenerwowała. Że zabrała go do piwnicy, „żeby go uspokoić”.
„Jak długo tam jest?” zapytała Daniela łamiącym się głosem.
Gabriela nie odpowiedziała.
Prawie zbiegłam po schodach. W piwnicy było zimno, pachniało wilgocią i starymi pudłami. Z tyłu, na złożonym Pod kocem znalazłam Emiliana zwiniętego w kłębek, drżącego, z bladą twarzą i spodniami poplamionymi wymiocinami.
„Tato…” mruknął, jakby nie był pewien, czy istnieję.
Daniela krzyknęła.
