CZĘŚĆ 2
Pokój bezpieczeństwa nie był nawet pokojem.
To było małe mieszkanie w bibliotece, ukryte za ścianą z paneli, zbudowane z betonu i stali, urządzone tak, jakby ktoś próbował ukryć swój strach drogimi gobelinami.
Stało tam wąskie łóżko, biurko, łazienka, kilka skrzynek z butelkowaną wodą i ściana cichych monitorów.
Lena stała pośrodku, a szklany pył wciąż osadzał się na fałdach jej sukni ślubnej.
Powiązane artykuły
Przypadkowo spała obok nieznajomego
Minęło sześć lat, odkąd ktokolwiek dzielił ze mną łóżko, i dopilnowałam, żeby to się już nigdy nie powtórzyło.
„Nie ogłuchniesz” – mignęła czterolatka pod kryształowym żyrandolem, a jej drobne paluszki drżały z niecierpliwości.
„Uśmiechnęłam się, gdy mój mąż sfinalizował nasz rozwód i przygotowywał się do ślubu z kobietą, z którą mnie zdradził, gdy byłam w ósmym miesiącu ciąży”. Na największym ekranie mężczyźni krążyli po wschodnim ogrodzie, w blasku białych świateł. Strażnicy przeszukiwali żywopłoty i badali kamienny mur otaczający posiadłość. Deszcz pomalował trawnik na srebrno, ożywiając każdy cień.
Roman nigdzie nie był widoczny.
„Proszę usiąść, pani Blackwell”.
Kobieta, która się odezwała, przedstawiła się jako Mara, gospodyni posiadłości. Miała pod pięćdziesiątkę, siwiejące włosy były starannie związane w kok, a jej twarz wyrażała cierpliwość.
Lena nie usiadła.
„Jak długo będzie nieprzytomna?”
Mara zerknęła na monitory.
„Dopóki uważasz, że niebezpieczeństwo nadal istnieje”.
„Krwawił”.
„To było skaleczenie”.
„Nie wiesz tego”.
„Nie” – przyznała Mara. „Nie sądzę”.
Ta szczerość zaniepokoiła Lenę bardziej niż jakiekolwiek fałszywe zapewnienie.
Jeden ze strażników stał przy ukrytych drzwiach. Był młodszy od pozostałych, miał może trzydzieści lat, bliznę na brodzie i deszcz na ramieniu płaszcza, który przyćmiewał mu oczy.
Lena rozpoznała w nim mężczyznę, który zawahał się, gdy Roman kazał go wyprowadzić.
„Jak się nazywasz?” zapytała.
Wydawał się zaskoczony pytaniem.
„Elias Ward”.
„Byłeś przed moim pokojem przed strzelaniną?”
„Tak”.
„Widziałeś kogoś w ogrodzie?”
„Nie”.
„To jak zbliżyli się na tyle, żeby strzelać przez okno?”
Elias zacisnął szczękę.
„Prowadzimy śledztwo”.
„To znaczy, że nie wiesz”.
„To znaczy, że jeszcze nie mogę odpowiedzieć”.
Lena zerknęła na ekrany.
Posiadłość wydawała się nie do zdobycia, kiedy przyjechała tego popołudnia. Żelazne bramy. Kamery. Uzbrojeni mężczyźni przy każdym wejściu. Prywatna droga wijąca się przez hektary lasu.
A jednak ktoś pojawił się we wschodnim ogrodzie na kilka godzin przed jej ślubem.
Ktoś, kto dokładnie wiedział, które okna należą do jej pokoju.
Ta myśl przyprawiła ją o dreszcz.
„Czy to ja zaatakowałem?” zapytała.
Ani Mara, ani Elias nie odpowiedzieli od razu.
To była wystarczająca odpowiedź.
Lena podeszła bliżej do monitora.
W pobliżu fontanny pojawiła się postać.
Roman.
Nawet przez ziarnisty, czarno-biały obraz rozpoznała opanowaną postawę ramion. Dwóch mężczyzn przeszło obok niej. Uniosła rękę i skierowała ją na ścianę, a potem zniknęła za krawędzią kamery.
Mara w milczeniu narzuciła koc na oparcie krzesła.
„Powinieneś zdjąć tę sukienkę”.
Lena spojrzała na biały satynowy materiał.
W pobliżu dekoltu widniała cienka smuga krwi Romana.
„Nie mam nic innego”.
Mara otworzyła szafę.
W środku wisiał szary sweter, para luźnych czarnych spodni i kilka gładkich koszul.
„Włożyliśmy je tu dziś po południu”.
„Dla mnie?”
„Tak”.
„Kto je wybrał?”
„Pan Blackwell”.
Odpowiedź zaskoczyła Lenę.
Dotknęła rękawa swetra.
Był miękki, praktyczny i idealnie dopasowany.
„Zaplanował, że się tu schowam”.
„Przewidział, że ktoś w tym domu może go potrzebować”.
„Nie o to pytałam”.
Wzrok Mary spotkał się z jego odbiciem w lustrze w szafie.
„Nie” – powiedziała. „Nie o to”.
Lena zaniosła ubrania do łazienki.
Sukienka stawiała opór, gdy próbowała ją zdjąć. Malutkie guziczki ciągnęły się z tyłu, niemożliwe do dosięgnięcia drżącymi palcami. Po kilku próbach poddała się i otworzyła drzwi.
„Mara?”
Starsza kobieta weszła bez słowa i zaczęła rozpinać guziki.
Jej dłonie były delikatne.
Lena wpatrywała się w białą, kafelkową ścianę.
„Czy pierwsza żona Romana tu mieszkała?”
Palce Mary znieruchomiały.
„Nigdy nie była mężatką”.
Lena odwróciła się.
„Nigdy?”
„Nie”.
„Mój ojciec powiedział…”
Zatrzymała się.
Jej ojciec dużo mówił.
Mara kontynuowała rozpinanie sukienki.
„Pan Blackwell mieszka w tej posiadłości od dwudziestego czwartego roku życia. Nie ma żony. Nie ma narzeczonej. W zachodnim skrzydle nie ukrywa się żadna kobieta, bez względu na to, co wymyślają gazety”.
„To dlaczego zgodził się mnie poślubić?”
„To pytanie do niego”.
„Jestem pewien, że masz swoje zdanie”.
„Masz więcej niż jedno”.
Mara zdjęła sukienkę z ramion Leny i podała jej sweter.
„Ale moja opinia nie jest faktem, a ty już wystarczająco pomyliłaś te dwa pojęcia”.
Kiedy Lena wróciła do głównej sali, strażnicy zebrali się przy monitorach.
mur ogrodowy.
Jeden z nich trzymał w dłoni w rękawiczce czarny przedmiot.
Karabin.
Elias dotknął słuchawki pod kołnierzykiem.
Wyraz jego twarzy się zmienił.
„Co się stało?” zapytała Lena.
Spojrzała w stronę ukrytych drzwi.
„Znaleźli broń.”
„A strzelec?
„Nie.”
„Czy ktoś jest ranny?”
„Niepoważnie.”
„Roman?”
Elias nie odpowiedział.
Lena przeszła przez pokój.
„Otwórz drzwi.”
„Nie mogę.”
„To zadzwoń do niego.”
„Też nie mogę.”
„Dlaczego?”
„Bo on dowodzi aktywną reakcją bezpieczeństwa.”
„To też mój mąż.”
To słowo dziwnie zabrzmiało w jej ustach.
Wyraz twarzy Eliasa pozostał pełen szacunku, ale stanowczy.
„Mam rozkaz zatrzymać cię tutaj, dopóki pan Blackwell osobiście nie opuści pokoju”.
„A jeśli nie wróci?”
Pytanie uciszyło wszystkich.
Lena słyszała swój przyspieszony oddech.
Elias wpatrywał się w nią przez dłuższą chwilę.
„Jeśli pan Blackwell nie będzie mógł opuścić pokoju, rozkaz przechodzi na mnie”.
„Wtedy co?”
„Przeprowadzę cię przez tunel służbowy”.
„Gdzie?”
„Nie mogę ci powiedzieć”.
„Czy mam wybór?”
Jego twarz się zmieniła.
Nie wystarczyło nazwać tego litością.
Wystarczyło, że powiedział mu odpowiedź.
Zanim Lena zdążyła się odezwać, metalowe zamki w ukrytej ścianie puściły.
Drzwi się otworzyły.
Roman wszedł do środka.
Deszcz przyciemnił mu włosy. Krew zaschła na twarzy, a czarna koszula była podarta w okolicach ramienia.
Lena zapomniała o wszystkich pytaniach, które przygotowała.
„Jesteś ranny”.
„Wyglądasz gorzej, niż jesteś”.
„Tak mówią ludzie, kiedy nie chcą być badani”.
Wzrok powędrował po swetrze i spodniach, szukając obrażeń.
Dopiero gdy wydawał się usatysfakcjonowany, zgarbił ramiona i spojrzał.
„Teren jest bezpieczny” – powiedział Eliasowi. „Nikt nie może wyjść przed rankiem. Podwójnie zabezpiecz zachodnie wejście i niech dwóch ludzi będzie przy doktorze Patelu, kiedy się pojawi”.
Elias skinął głową i wyszedł.
Mara poszła za nim, zamykając za sobą ukryte drzwi.
Roman i Lena zostali sami.
Przez kilka sekund żadne z nich nic nie powiedziało.
Potem Lena przeszła przez pokój.
„Usiądź”.
Roman uniósł brew.
„Czy to rozkaz?”
„Tak”.
Coś niemal ciepłego przemknęło jej przez oczy.
Usiadła.
Lena otworzyła szafkę medyczną obok łóżka. Bandaże, środek dezynfekujący, rękawiczki i szwy były ułożone z wojskową precyzją.
Wybrała paczkę gazy.
„Zdejmij koszulę”.
Roman spojrzał na nią.
Pokój nagle wydał się mniejszy.
„Żebym mógł zbadać twoje ramię” – dodał.
„Rozumiem”.
„To przestań się tak dziwnie malować”.
„Nie jestem zachwycony”.
„Jesteś niski”.
Rozpięła koszulę.
Lena skupiła uwagę na ekwipunku, choć jej puls zaczął zachowywać się, jakby zapomniał o jakimkolwiek rozsądnym rytmie.
Kiedy ściągnęła materiał z jego ramienia, zobaczyła płytkie rozcięcie od obojczyka do ramienia. Nie była to rana postrzałowa, jak się obawiała. Odłamek szkła przebił materiał.
Krew przesiąkła jednak brzeg jego koszuli.
Zwilżył gazę środkiem dezynfekującym.
„Będzie szczypać”.
„Przechodziłem przez gorsze rzeczy”.
„To nie sprawi, że będzie bezbolesne”.
„Nie”.
Prostota odpowiedzi sprawiła, że spojrzała na niego.
Patrzyła na swoją twarz, nie na dłoń.
Starannie oczyścił ranę.
Roman nie drgnął, choć mięśnie jego ramion napięły się pod jej palcami.
„Sam ich goniłeś”, powiedział.
„Wyszedłem”.
„Wiesz, o co mi chodzi”.
„Musiałam zobaczyć, skąd padły strzały”.
„Tam są twoi strażnicy”.
„Zgłaszają to, co uważają za ważne. Ja zauważam to, czego oni nie zauważają”.
„Czy dlatego wszyscy się ciebie boją?”
Jej wyraz twarzy pozostał nieruchomy.
„Wszyscy się mnie boją?”
„Tak”.
„A ty?”
Lena przycisnęła świeżą gazę do ramienia.
„Jeszcze nie wiem”.
Przyjęła odpowiedź bez urazy.
Zakleiła bandaż z powrotem.
„Znalazłaś strzelca?”
„Nie”.
„Broń?”
„Tak”.
„Co ci to mówi?”
„Że strzały nie miały nas zabić”.
Ręka Leny znieruchomiała.
„Skąd to wiesz?”
„Strzelec wykorzystał czyste pole widzenia i oddał strzał ponad naszym”.
„Szkło prawie nas trafiło”.
„Chciał nas nastraszyć. Może zmusić do wejścia do bezpiecznego pokoju”.
Rozejrzała się.
„Dlaczego?”
