Marta zastygła w progu, nie wierząc własnym oczom. – Pan… żyje? – wyszeptała. Hans skinął głową i uśmiechnął się. – Oczywiście. Sprawdzałem swojego wnuka. Rozpuściłem wieść o swojej śmierci i czekałem, co zrobi. Nie pomyliłem się. Marta usiadła na brzegu krzesła, nie wiedząc, co z sobą zrobić. – Zadzwonił do mnie – kontynuował starzec – dzień przed „pogrzebem”. Chciał wiedzieć, czy ustąpię mu w końcu miejsca. Powiedział, że żona to balast. Wyobrażasz sobie? Marta odwróciła wzrok. Wszystko stało się jasne. – Widziałem cię kiedyś – powiedział Hans – jakieś dziesięć lat temu, gdy pomogłaś starszej pani donieść torby do tramwaju. A on w tym czasie chwalił się, jak potrafi manipulować ludźmi. Nie wiedziałaś o tym, ale zapamiętałem cię wtedy. Wyjął teczkę. – W testamencie zapisałem warunek. Jeśli spadkobierca okaże się niegodny, wszystko otrzymuje inna osoba. Wpisałem twoje imię. Dziewięć lat temu. Hans przesunął teczkę w jej stronę. – Wszystko jest twoje, Marto. Mieszkania, konta, ziemia.
Podczas gdy mój mąż upierał się, że wróci na tydzień, poszłam na kolację z bratową i mój telefon wpadł pod jego sofę. Kiedy sięgnęłam do środka, zobaczyłam, że jeden z jego butów wciąż jest poplamiony, i usłyszałam, jak mówi później: „Utknąłem w hotelu”. Nie skonfrontowałam się z nim; następnego dnia sprawdziłam kosz na śmieci i paragon za dwie rzeczy zmienił wszystko.
Mama mieszka u brata “na wszystkim gotowym”. W październiku poprosiła, żebym kupiła jej buty na zimę, bo nie chce prosić Wojtka. Przy herbacie wyszło, że całą emeryturę oddaje co miesiąc jemu. Na buty prosi mnie
Kiedy podczas ceremonii wręczenia dyplomów wywołano moje nazwisko, nikt nie krzyknął. Właśnie na to się przygotowywałem. Mój ojciec nie żył od 8 miesięcy, moja mama zmarła, gdy byłem dzieckiem, a mój dziadek powiedział tego ranka, że nie może przyjść ze względu na nogę. Prawie zeszłem ze sceny, kiedy na końcu sali stanęło 23 mężczyzn w niebieskich kurtkach roboczych. Jeden trzymał stary klucz do warsztatu mojego ojca. „Bence!” – krzyknął. „Twój ojciec powiedział, że możemy to zwrócić dopiero w dniu, w którym to skończysz, czego on już nie widzi”.
Kazał mi przeprosić albo wyjść. Kiedy wrócił do domu, okazało się, że już to zrobiłem.
Plecy prawie mi odmówiły posłuszeństwa, gdy teściowa przyparła mnie do muru w łazience sądu w Lyonie i spoliczkowała. „Mój syn to święty. Zatrułaś się, żeby zwrócić na siebie uwagę” – syknęła, wycierając krew z mojej szpitalnej koszuli. Nie odwzajemniłam się. Po prostu weszłam na salę sądową, spojrzałam na męża i powiedziałam: „Włącz nagranie z drewnianym księżycem”. To, co pojawiło się na ekranie, zdruzgotało jego matkę.
