Ciąg dalszy historii

Leonard nie pamiętał, jak opuścił restaurację. Wszystko działo się jak we mgle — chaotyczne przeprosiny, spojrzenia ludzi, niepokojący szum w głowie. Ale przed oczami miał tylko jedno: pierścień. Lśnił jak drwina z przeszłości. Stał w deszczu, czując jak chłód przenika przez ubranie. Miasto szumiało, samochody przejeżdżały, lecz każda myśl wracała do jednego imienia — *Izabela*. Jego Izabela. Ta, której śmierć przyjął jako fakt, jako karę, a teraz… wszystko się rozpadało. Tej samej nocy wrócił do domu i otworzył stary sejf. W środku leżały fotografie, dokumenty, wycinki z gazet o tamtym wypadku. Wszystko starannie ukryte, zapomniane na lata. Ciało wtedy zidentyfikowano po pierścieniu, łańcuszku, kolczyku… Ale twarz była niemal nie do poznania — ogień zrobił swoje. Przeglądał stare listy, zdjęcia, aż natrafił na jedno małe zdjęcie. Na nim Izabela obejmowała maleńkiego chłopca. *Chłopca?* Serce Leonarda ścisnęło się boleśnie. Tego zdjęcia nigdy wcześniej nie widział. Dwa dni później pojawił się znów w „L’Olivier”. Tym razem sam, bez ochrony. Ten sam kelner tam był. Wciąż tak samo spokojny, powściągliwy. Dopiero gdy ich spojrzenia się spotkały, Leonard zrozumiał: ten chłopak wie o wiele więcej, niż mówi. — Jak masz na imię? — zapytał cicho. — Aleks, — odpowiedział chłopak. — Aleks… A gdzie teraz jest twoja mama? Przez chwilę Aleks się zawahał.