Maszynka przesuwała się po jej głowie powoli i zdecydowanie.
Ciemne włosy opadały na podłogę całymi pasmami.
Znikała fryzura, która przez lata była częścią jednego z najbardziej rozpoznawalnych wizerunków w Hollywood.
Znikał symbol kobiety pojawiającej się na okładkach magazynów, czerwonych dywanach i ekranach kin na całym świecie.
Demi Moore patrzyła na własne odbicie w lustrze.
Nie odwróciła wzroku.
Nie próbowała zatrzymać fryzjera.
Wiedziała, że od tej chwili ludzie będą oceniać nie tylko rolę, którą przyjęła, lecz również wszystko, co jej wybór miał rzekomo mówić o kobiecości, ambicji i miejscu aktorki w Hollywood.
Była już wielką gwiazdą
W 1997 roku Demi Moore nie była początkującą aktorką, która musiała przyjąć każdą zaproponowaną rolę.
Miała za sobą sukcesy takich filmów jak „Uwierz w ducha”, „Ludzie honoru”, „Niemoralna propozycja” oraz „W sieci”.
Jej nazwisko potrafiło przyciągnąć widzów do kin, a życie prywatne było nieustannie śledzone przez prasę.
Za udział w filmie „Striptease” otrzymała wynagrodzenie szacowane na 12,5 miliona dolarów, stając się wówczas najlepiej opłacaną aktorką w Hollywood.
Powinien to być dowód, że kobieta może otrzymać honorarium porównywalne z gażami największych gwiazd płci męskiej.
Zamiast tego ogromna część mediów potraktowała jej wynagrodzenie jak prowokację.
Sukces finansowy stał się kolejnym powodem do ataku
Mężczyzn otrzymujących wielomilionowe kontrakty nazywano gwiazdami zapewniającymi zyski.
W przypadku Moore pytano, czy naprawdę jest warta takich pieniędzy.
Kiedy „Striptease” spotkał się z druzgocącymi recenzjami, krytyka filmu szybko zmieniła się w publiczne rozliczanie samej aktorki.
Nie oceniano wyłącznie jej gry.
Oceniano ciało, ambicję, zarobki, małżeństwo i prawo do zajmowania pozycji, którą wcześniej rezerwowano głównie dla mężczyzn.
Właśnie w tym momencie pojawił się projekt Ridleya Scotta.
„G.I. Jane” opowiadała o kobiecie wchodzącej do niedostępnego świata
Moore miała zagrać porucznik Jordan O’Neil, oficerkę wybraną do eksperymentalnego programu szkoleniowego wzorowanego na ekstremalnym przygotowaniu żołnierzy sił specjalnych.
Bohaterka trafiała do środowiska zbudowanego przez mężczyzn i dla mężczyzn.
Nie oczekiwano, że ukończy szkolenie.
Jej obecność była dla przełożonych eksperymentem politycznym, dla kolegów źródłem niechęci, a dla opinii publicznej widowiskiem.
O’Neil musiała udowadniać nie tylko sprawność fizyczną.
Walczono również z jej prawem do obecności w tym miejscu.
Moore nie chciała jedynie wyglądać na silną
Do roli przygotowywała się pod okiem instruktorów mających doświadczenie związane ze szkoleniem wojskowym.
Program obejmował intensywne ćwiczenia siłowe i wytrzymałościowe, bieganie, wspinanie, pracę na torach przeszkód oraz trening w trudnych warunkach.
Aktorka wielokrotnie mówiła później, że przygotowania były wyjątkowo wymagające.
Nie chodziło jej jedynie o zbudowanie widocznych mięśni.
Chciała zrozumieć zmęczenie, presję i psychiczne wyczerpanie, z którym mierzyła się jej bohaterka.
Na treningach przestała być gwiazdą
Na planie i podczas przygotowań miała być traktowana jak Jordan, a nie jak słynna aktorka, której należy oszczędzić wysiłku.
Nie było czerwonego dywanu.
Były wczesne pobudki, pot, ból mięśni i konieczność powtarzania tych samych ćwiczeń do granic możliwości.
Moore rozbudowała ciało, doskonaliła pompki na jednej ręce i przygotowywała się do scen, w których jej fizyczna wiarygodność miała być równie ważna jak aktorstwo.
W archiwalnych wywiadach wspominała pęcherze, wyczerpanie i presję przypominającą prawdziwy obóz szkoleniowy.
Ogolenie głowy nie było wyłącznie zmianą fryzury
Jedna z najbardziej pamiętnych scen filmu pokazuje Jordan O’Neil ścinającą włosy.
Dla bohaterki jest to gest praktyczny i symboliczny.
Nie prosi już otoczenia, żeby traktowało ją jak wyjątek.
Odrzuca element wizerunku, którym inni próbują definiować jej kobiecość.
Demi Moore naprawdę ogoliła głowę.
W latach dziewięćdziesiątych, gdy wygląd aktorki był częścią jej rynkowej wartości, nie był to neutralny gest.
Wizerunek gwiazdy kojarzonej z długimi, ciemnymi włosami zmienił się w ciągu kilku minut.
Hollywood bardzo dokładnie pilnowało kobiecych granic
Aktorka mogła być piękna, ale nie powinna zbyt otwarcie domagać się pieniędzy.
Mogła być zmysłowa, ale krytykowano ją, gdy sama wykorzystywała swoją seksualność jako element zawodowej strategii.
Mogła grać silne kobiety, dopóki ich siła nie zaczynała przypominać pozycji tradycyjnie przypisywanej mężczyznom.
Moore przekraczała kilka takich granic jednocześnie.
Była najlepiej opłacaną aktorką, ogoliła głowę, zbudowała muskularną sylwetkę i zagrała bohaterkę, która nie chciała łagodniejszego testu.
Prasa zainteresowała się jej przemianą jeszcze przed premierą
Zamiast pytać wyłącznie o fabułę, media analizowały ciało aktorki, fryzurę i wysokość jej wynagrodzenia.
Niektórzy komentatorzy traktowali jej przygotowania jak sztuczkę reklamową.
Inni przedstawiali film jako dowód, że Moore za wszelką cenę chce coś udowodnić.
Po nieprzychylnym przyjęciu „Striptease” stała się wyjątkowo łatwym celem.
Każda kolejna decyzja mogła zostać wykorzystana jako potwierdzenie opowieści o gwieździe zbyt ambitnej, zbyt drogiej i zbyt pewnej siebie.
W filmie wykonała pompki na jednej ręce
Jednym z najbardziej charakterystycznych obrazów z „G.I. Jane” pozostała scena treningowa, w której Jordan wykonuje pompki na jednej ręce.
Nie była to wyłącznie sztuczka montażowa.
Moore naprawdę nauczyła się wykonywać to ćwiczenie i demonstrowała je również podczas telewizyjnych występów promujących produkcję.
Stało się ono symbolem jej fizycznego zaangażowania.
Nie oznaczało oczywiście, że aktorka przeszła pełne szkolenie Navy SEALs.
Filmowa wersja treningu była przygotowana na potrzeby fabuły, choć wymagała od obsady dużej sprawności i wytrzymałości.
Zaangażowanie nie gwarantowało sprawiedliwej oceny
Gdy film wszedł do kin, recenzje były podzielone.
Część krytyków odrzucała produkcję jako przesadzoną wojskową fantazję.
Inni dostrzegali w niej interesującą opowieść o ambicji, uprzedzeniach i cenie, którą kobieta musi zapłacić za wejście do zamkniętej przestrzeni.
Roger Ebert ocenił film pozytywnie i opisał Moore jako poważną, skoncentrowaną oraz skuteczną w głównej roli.
Nie twierdził, że produkcja jest dokumentem o szkoleniu wojskowym.
Docenił jednak energię aktorki i temat napięcia pomiędzy kobiecym ciałem, ambicją oraz społecznymi oczekiwaniami.
