— Mamo…
— Cicho bądź — warknęła. — Kinga, nie rób teatru. Każda żona czasem doprowadza męża do granic.
Sąsiadka z naprzeciwka otworzyła drzwi szerzej.
— Pani Halino, ja słyszałam krzyk dzieci. Jak pani chce, mogę też powiedzieć policji.
Teściowa odwróciła się do niej tak szybko, jakby dostała policzek.
— Pani się nie wtrąca.
— To moja klatka — odparła sąsiadka. — I dzieci płakały tak, że serce pękało.
W tej chwili wszedł pan Krzysztof. W roboczej kurtce, z teczką pod pachą, ciężko oddychając po schodach.
Nie był żadnym wielkim prawnikiem ani bogaczem. Zwykły facet po pięćdziesiątce, który wynajmował mieszkanie po rodzicach. Ale gdy zobaczył walizki, twarz mu stwardniała.
— Kto z państwa chciał ode mnie drugi komplet kluczy?
Dawid nie wstał.
Patryk, młodszy brat, zrobił krok do przodu.
— Panie, my tylko do rodziny. Mieszkanie duże, jakoś się pomieścimy.
— Nie pomieścicie się, bo tu nie zamieszkacie.
— Ale brat mówił…
— Brat nie jest właścicielem.
Pan Krzysztof wyciągnął umowę.
— Tu jest jasno napisane: zakaz podnajmu i stałego pobytu osób trzecich bez mojej zgody. Gdyby pani Kinga nie zadzwoniła, jutro miałaby wypowiedzenie z winy najemcy.
Dawid zerwał się z krzesła.
— To ona wszystko załatwiała! Ja nie wiedziałem!
Wtedy odwróciłam telefon ekranem do niego.
— Powtórz to.
Na nagraniu sprzed kilku minut było wyraźnie słychać jego głos: „Co ja powiem Patrykowi? Oni już bilety kupili”.
Patryk spojrzał na brata.
— Ty mówiłeś, że mieszkanie jest wasze.
Iga, dotąd milcząca, przycisnęła dziecko mocniej do ramienia.
— Dawid, sprzedałam komodę i łóżeczko, bo powiedziałeś, że mamy pokój gotowy.
Dawid otworzył usta, ale nic nie powiedział.
Teściowa spróbowała wejść w swój stary ton.
— Kinga zawsze przesadza. Ona od początku nie lubiła naszej rodziny.
Wyjęłam z teczki ostatnią kartkę.
Potwierdzenie przelewu z dnia po weselu. Pięćdziesiąt tysięcy złotych. Z konta Dawida na konto Haliny Olszewskiej. Tytuł: „zwrot”.
Podałam ją Patrykowi.
— To są pieniądze, przez które wasza matka przez siedem lat mówiła, że mieszkam za jej łaską.
Patryk przeczytał. Potem podał kartkę Idze.
Iga pobladła.
— Pani Halino… pani mówiła, że im daliście wkład własny.
Teściowa wyrwała jej papier.
— To rodzinne sprawy!
— Nie — powiedziałam. — To kłamstwo, którym karmiliście wszystkich.
Z klatki dobiegały szepty. Sąsiedzi już nie udawali, że nie słuchają.
Dawid zrobił krok w moją stronę.
— Kinga, proszę. Pogadamy sami. Wycofaj to nagranie. Nie niszcz mi życia.
— Ty je niszczyłeś sam. Po kawałku. Za każdym razem, gdy pozwalałeś swojej matce traktować mnie jak służącą. Za każdym razem, gdy mówiłeś dziewczynkom, żeby były cicho, bo „babcia się zdenerwuje”. I dzisiaj, gdy podniosłeś na mnie rękę.
Pan Krzysztof zamknął teczkę.
— Ja pani nie wyrzucam — powiedział do mnie. — Ale od dziś w mieszkaniu może być tylko pani z dziećmi. Pana proszę o opuszczenie lokalu. Inaczej zgłaszam sprawę.
Dawid aż się zachwiał.
— To moje dzieci.
— Dzisiaj pan je wystraszył — powiedziała sąsiadka. — To też widziałam.
Zadzwoniłam na policję.
Nie dlatego, że chciałam widowiska. Dlatego, że przez siedem lat wszyscy uczyli mnie, że mam połykać wstyd po cichu. A tamtego wieczoru wstyd wreszcie przestał być mój.
Policjanci przyjechali po pół godzinie. Wysłuchali mnie, obejrzeli nagranie, spisali dane Dawida i świadków. Sąsiadka potwierdziła krzyki. Pan Krzysztof pokazał umowę. Ja pokazałam siniak, który już ciemniał przy biodrze.
Teściowa próbowała mówić za wszystkich.
— To małżeńska kłótnia. U nas takie rzeczy załatwia się w domu.
Młodszy policjant spojrzał na nią spokojnie.
— Przemocy przy dzieciach nie załatwia się w domu.
Dawid już nie krzyczał. Siedział na krześle i patrzył w podłogę.
Patryk z Igą zabrali walizki. Nie mieli gdzie iść, więc pojechali do taniego pensjonatu pod dworcem. Iga, zanim zeszła, zatrzymała się przy drzwiach.
— Nie wiedziałam, że on cię tak traktuje — powiedziała cicho.
Nie odpowiedziałam. Tego wieczoru nie miałam siły przyjmować cudzych przeprosin.
Następnego dnia pojechałam z dziewczynkami do mojej mamy do Pionek. Mama nie zadawała pytań na klatce, nie lamentowała, nie robiła scen. Po prostu otworzyła drzwi, zobaczyła moją twarz i powiedziała:
