„Zablokowałem wszystkie twoje karty” – oznajmił Arnaud, pstrykając nimi palcami. „Od teraz będziesz musiała prosić mnie nawet o pieniądze na środki higieniczne”.
Jego śmiech rozniósł się echem po salonie z oknami wykuszowymi w ich domu w Écully. Claire stała przy stoliku kawowym, podczas gdy on chował karty bankowe do portfela niczym trofea.
Na sofie Françoise, matka Arnauda, leniwie składała magazyn.
„Kobieta szybko zdaje sobie sprawę, kiedy zaczyna za tobą tęsknić” – powiedziała. „Głód przywraca cię do rzeczywistości”.
Claire powoli odwróciła głowę w jej stronę. Przez ostatnie sześć miesięcy Françoise zajmowała pokój gościnny, przesuwała naczynia, krytykowała menu i zamieniała każdą kolację w próbę. Przyjechała tu, by dojść do siebie po drobnej operacji, i zadomowiła się w ich związku jak trzecia osoba.
Reklamy
„Potrzebuję pieniędzy na zakupy spożywcze i wydatki domowe” – odparła Claire. „To nie są kaprysy”.
„Powinieneś był o tym pomyśleć, zanim zrobiłeś ze mnie głupca” – odparł Arnaud.
Poprzedniego wieczoru, przy kolacji, wspomniał o zainwestowaniu 500 000 euro w projekt nieruchomości na wschód od Lyonu. Claire zapytała po prostu, czy jego dyrektor finansowy sprawdził założenia dotyczące rentowności. Znała ten sektor. Przed ślubem była analitykiem finansowym w renomowanej firmie w Presqu’île. Wiedziała, jak rozpoznać zawyżoną prognozę lub zwrot, który był zbyt dobry, aby był prawdziwy.
Ale Arnaud wyczuł wyzwanie.
„Myślisz, że osiem lat spędzonych za ekranem daje ci prawo do oceniania moich decyzji?” – warknął. „Zbudowałem firmę mojego ojca w wielomilionowy koncern. A co ty zbudowałeś od czasu naszego ślubu?”
Pytanie zostało starannie dobrane, by zranić. Claire rzuciła pracę, gdy obiecał jej lepsze życie.
„Pozwól, że się tobą zaopiekuję” – powiedział jej podczas zaręczyn. „Nigdy więcej nie będziesz musiała martwić się o pieniądze”.
Przez trzy lata zajmowała się organizacją ich domu, imprez, wyjazdów i kolacji z inwestorami. Nic nie miało znaczenia, bo żadna pensja nie była na jej nazwisko.
Françoise wstała, wygładzając kremową marynarkę.
„To jest problem, kiedy mężczyzna żeni się z dziewczyną z innego środowiska. Myli inteligencję z autorytetem”.
Claire pochodziła z mieszkania komunalnego w Vénissieux. Jej matka sprzątała po nocach biura, ojciec jeździł ciężarówkami, a ona pracowała na dwóch etatach, żeby opłacić studia. Arnaud odziedziczył nazwisko, sieć kontaktów i dobrze prosperujący biznes. A jednak to ją oskarżano o to, że nic nie zarobiła.
„Odzyskasz karty” – powiedziała.
Arnaud uśmiechnął się.
„Nie. Może w końcu poznasz swoje miejsce”.
Jego telefon zadzwonił, zanim odebrała. Spojrzał na ekran.
„Banque Rhône-Alpes”.
Odebrał ciepłym głosem, zarezerwowanym dla klientów.
„Arnaud Delmas, halo”.
Claire zobaczyła, jak jego twarz się zmienia. Najpierw irytacja, potem niezrozumienie, a potem niepokój tak nagły, że zdawał się pozbawiać go lat pewności siebie.
„Czy mogłaby pani powtórzyć?” zapytał. „Nie, to niemożliwe… Jaki przelew? Która firma?”
Françoise podeszła.
„Co się dzieje?”
Arnaud uniósł rękę, żeby ją uciszyć.
„Tak, przyjdę do oddziału”. Ale chcę wiedzieć teraz… Dobrze. Dobrze.
Kiedy się rozłączył, jego palce drżały.
