CZĘŚĆ 1
Adrien Lemoine chwycił Maëlle za szyję na środku małej kawiarni w dzielnicy Croix-Rousse, gdy ta niosła pod beżowym płaszczem pięciomiesięczne dziecko innego mężczyzny.
Cała sala zamarła.
Kelnerka stała nieruchomo za ladą, trzymając w dłoniach parujący kubek. Student przestał przewracać strony podręcznika. Starsza kobieta siedząca przy oknie przycisnęła dłoń do ust, nie śmiąc krzyczeć.
Maëlle natomiast stała nieruchomo. Jej plecy były przyciśnięte do ławki, jedną ręką spoczywała na zaokrąglonym brzuchu, a drugą ściskała nadgarstek mężczyzny, który był jej mężem od trzech lat.
„Jesteś w ciąży” – wyszeptał Adrien, a jego oczy były czerwone z wściekłości. „Z nim”.
To nie było pytanie. To był wyrok śmierci.
Wiedział dokładnie, jak wzbudzić strach, nie zostawiając po sobie śladu. Nauczył się tego przez kłótnie, trzaskanie drzwiami, wymuszone przeprosiny i narzucanie milczenia. Zbyt duża presja, by mogła swobodnie oddychać. Niewystarczająca, by ktoś później twierdził, że chciał ją zabić.
„Puść mnie” – wyszeptała Maëlle.
Adrien spojrzał na jej brzuch.
„Trzy lata wmawiania mi, że jestem potworem, bo płakałaś po każdej wizycie u lekarza. Trzy lata patrzenia na mnie, jakbym ukradła ci życie. A siedem miesięcy po naszym rozwodzie nosisz w sobie jego dziecko?”
Maëlle poczuła pieczenie pod powiekami.
„Już wystarczająco mi ukradłeś” – powiedziała łamiącym się głosem.
Twarz Adriena stwardniała. Uniósł drugą rękę.
Ale wtedy zadzwonił dzwonek do drzwi.
Wszedł mężczyzna.
Ciemny garnitur, rozpięty płaszcz, spokojne spojrzenie, postawa wyprostowana jak w zdaniu. Gabriel Moretti nie biegł. Nie krzyczał. Spojrzał tylko na dłoń Adriena obejmującą szyję Maëlle, a potem na jej twarz.
Cisza nabrała ciężaru.
„Zabierz rękę z mojej żony”.
Maëlle zamknęła na sekundę oczy.
