Coś we mnie pękło.
Usiadłem obok niej na podłodze, w szlafroku. „Kto ci kazał nic nie mówić?”
Spojrzała w stronę łazienki.
„Tato”.
„Co dokładnie powiedział?”
Nóri zaczęła skubać nitkę na rękawie swetra. Nie naciskałem. Po prostu usiadłem obok niej i czekałem.
„Powiedziała, że jeśli ciocia wróci z basenu albo mama zapyta, masz mówić, że chłopak się tylko bawił. I że sama go uderzysz. A jeśli ci powiem o kostiumie kąpielowym, zabiorą cię radiowozem”.
Ścisnąłem sznurek tak mocno, że paznokieć wbił mi się w dłoń.
„Spójrz na mnie”.
Nóri spojrzała w górę.
„Nikt mnie nie zabiera, bo mówisz prawdę. Nigdy. Nie zrobiłeś nic złego”.
Zapytała: „Czy jestem zła, jeśli się boję?”
„Nie”.
„Jesteś zła?”
„Nie na ciebie”.
„Na tatę?”
Spojrzałam na zamknięte drzwi łazienki. Woda wciąż leciała, jakby w domu wszystko było w porządku.
„Tak” – powiedziałam. „Jestem zła na tatę”.
Nóri podeszła bliżej i przycisnęła czoło do mojego ramienia. Położyłam jedną rękę na jej ramieniu, a drugą trzymałam kabel. Wtedy, po raz pierwszy od całego dnia, nie obchodziło mnie, jak to wszystko wygląda z zewnątrz. Nie obchodziła mnie sąsiadka, znajomi Laci, ojciec chłopca, „wstyd” i „ludzie”.
Laci wyszła. Miała na sobie koszulkę, mokre włosy i ręcznik na szyi. Zobaczyła nas leżących na ziemi i od razu wiedziała, że widziałam jej telefon.
„Évo, nie rób z tego tragedii”.
Spojrzałam na nią.
„Powiedziałaś dziecku, że ją zabiorą, jeśli powie prawdę”.
Poszła do kuchni i nalała sobie wody. Jej ręka drgnęła, a szklanka uderzyła o zlew.
„Chciałam ją uspokoić”.
„Wystraszyłaś go”.
„Chciałam, żeby nie wtrącał się w sprawy dorosłych”.
„Ma sześć lat. Już był w to zamieszany, kiedy wcześniej zdjęli mi kostium kąpielowy”.
Wypuścił powietrze przez nos. „Znowu zaczynasz”.
Wstałam. Nóri trzymała mój szlafrok.
„Ubierz się i wyjdź z kuchni” – powiedziałam. „Zadzwonię do Réki. Potem do pani Kovács. Potem zadecyduję, co powiedzieć”.
Laci zaśmiała się szyderczo. „Serio? Chcesz rozbić rodzinę przez tę drobnostkę?”
Podeszłam bliżej.
„Wczoraj mnie nie broniłaś. Dzisiaj próbowałaś podstępem zmusić dziecko do kłamstwa”.
Otworzyła usta, ale nie mogła od razu znaleźć słów. Ale zazwyczaj jej się udawało. Laci potrafiła spokojnie wywierać presję. „Jesteś zmęczona”, „za dużo myślisz”, „źle zrozumiałaś”, „czemu zachowujesz się jak mała dziewczynka”. Ale teraz Nóri stała tam, trzymając moją szatę w małej rączce.
Laci spojrzała na nią.
„Nóri, idź do pokoju”.
Powiedziałam: „Nie. Nie będziesz jej już rozkazywać”.
Réka pojawiła się dwadzieścia pięć minut później. W roboczej kurtce, z kawą w papierowym kubku. Otworzyłam drzwi, a ona od razu zapytała: „Co się stało?”.
Nóri podbiegła do niej i zaczęła płakać.
Nie opowiedziałam jej grzecznie całej historii. Powiedziałam jej dokładnie, co się stało. Basen. Poncz. List. Wiadomość. Co Laci powiedziała dziecku.
Réka słuchała w milczeniu. Potem odstawiła kawę na szafkę w przedpokoju, odwróciła się do Laci i zapytała: „Powiedziałaś mojej córce, że babcię zabierają?”.
Laci uniosła rękę. „Nie to powiedziałam. To jeszcze dziecko, musiała źle zrozumieć”.
Nóri złapała Rékę za kurtkę.
„Nie zrozumiałam źle”.
To było głośniejsze niż jakakolwiek kamera.
Laci usiadła na krześle. Jej twarz poszarzała. Nie żałosna. Wściekła i ponura.
„Wy dwie próbujecie zrobić ze mnie potwora” – powiedziała.
Wyjęłam telefon i pokazałam Réce zdjęcie z wiadomością. Przeczytała je raz. Potem jeszcze raz. Potem wcisnęła mi telefon z powrotem do ręki tak gwałtownie, że o mało go nie upuściłam.
„Mamo, spakuj rzeczy Nóri. Idzie ze mną”.
Laci podskoczyła. „Réka, nie wtrącaj się”.
Zwrócił się do Réki.
„Moje dziecko”.
„A to mój dom”.
Poszedłem do szafy w przedpokoju, zdjąłem płaszcz Laci i zarzuciłem go na oparcie krzesła.
„Nie, Laci. To nasze mieszkanie. A ty wyjeżdżasz dzisiaj”.
