Drzwi były wyłamane, a w salonie stał chłopak, którego wszyscy kazali mi się bać
Klamka wisiała krzywo, jak złamana ręka.
Stałam na werandzie domu mojego wnuka, w czarnym płaszczu jeszcze mokrym od drobnego deszczu, z pogrzebową chusteczką zmiętą w dłoni, i patrzyłam na otwarte drzwi, których nikt nie miał prawa otwierać. Jeszcze rano wynosiliśmy Kacpra z kościoła przy dźwięku dzwonów. Jeszcze godzinę wcześniej rzucałam garść ziemi na jego trumnę, słysząc za plecami szepty sąsiadów.
„Szkoda chłopaka, ale zadawał się z tymi z Dworcowej…”
„Mówiłam, że z takiego towarzystwa nic dobrego nie wychodzi…”
„Babcia biedna, ale ślepa była. Nie widziała, z kim wnuk chodził.”
Teraz ci sami chłopcy stali w jego domu.
Dziesięciu.
W bluzach z kapturami, ciężkich butach, z twarzami poważnymi jak u dorosłych mężczyzn, choć większość nie miała nawet dwudziestu lat. Znałam ich z widzenia. Cała dzielnica znała. Nazywano ich „bandą z Dworcowej”, choć nikt nigdy nie powiedział mi dokładnie, co takiego zrobili. Podobno kręcili się pod sklepem. Podobno malowali mury. Podobno jeden z nich miał sprawę za bójkę, drugi matkę w więzieniu, trzeci ojca pijaka. Podobno.
A ja po pogrzebie mojego jedynego wnuka zastałam ich w środku.
— Co wy tu robicie? — zapytałam, ale mój głos nie brzmiał jak mój.
Najwyższy z nich, Bartek, odwrócił się pierwszy. Miał krótkie jasne włosy, brązową roboczą kurtkę i ślad po starym rozcięciu na brwi. Kiedyś minął mnie pod apteką i pomógł podnieść siatkę, która mi pękła. Następnego dnia sąsiadka powiedziała: „Niech pani uważa, tacy pomagają tylko po to, żeby sprawdzić, gdzie pani trzyma portfel.”
Bartek zrobił krok w moją stronę.
— Pani Zofio…
— Nie zbliżaj się.
Zatrzymał się natychmiast.
W pokoju za nim zobaczyłam rozstawione kartony, otwartą torbę z narzędziami, śrubokręty na podłodze, zdjętą z zawiasów szafkę. Jeden chłopak trzymał w ręku ramkę ze zdjęciem Kacpra. Inny stał przy oknie, jakby pilnował ulicy. Trzeci, ciemnoskóry, w czarnej bluzie, miał oczy czerwone od płaczu.
— Dzwonię na policję — powiedziałam.
— Już jedzie — odparł cicho Bartek.
Ta odpowiedź uderzyła mnie mocniej niż widok wyłamanych drzwi.
— Co?
— Sami zadzwoniliśmy.
Wtedy z kuchni wyszedł najmłodszy z nich, chudy chłopak z szarą bluzą naciągniętą na dłonie. Niósł metalową puszkę po herbacie, tę samą, w której Kacper trzymał kiedyś śrubki, baterie i wszystkie „skarby do naprawy świata”, jak żartował.
Chłopak spojrzał na mnie i spuścił wzrok.
— Proszę pani, my nie kradniemy.
Roześmiałam się sucho, krótko, prawie obco.
— Wyłamaliście drzwi domu mojego wnuka w dniu jego pogrzebu.
— Bo ktoś zmienił zamek — powiedział Bartek. — Kacper dał nam klucz. Ale nie pasował.
Serce mi zamarło.
— Kacper dał wam klucz?
Nikt nie odpowiedział od razu.
Za moimi plecami usłyszałam samochód zatrzymujący się przy krawężniku. Odwróciłam się i zobaczyłam mojego syna, Pawła, wysiadającego z czarnego auta. Zdjął krawat jeszcze na cmentarzu. Twarz miał napiętą, ale kiedy zobaczył chłopaków w drzwiach, przez ułamek sekundy przemknęło przez nią coś, czego nie umiałam nazwać.
Nie strach.
Raczej złość człowieka, któremu ktoś wszedł do pokoju przed czasem.
— Mamo! — krzyknął. — Odejdź od nich!
Podbiegł po schodkach i odepchnął Bartka barkiem.
— Wynocha! Natychmiast! Wiedziałem, że przyjdziecie tu żerować!
Bartek zacisnął szczękę, ale nie oddał.
— Niech pan nie udaje.
Paweł znieruchomiał.
— Co powiedziałeś?
— Powiedziałem, żeby pan nie udawał.
Mój syn spojrzał na mnie szybko.
— Mamo, oni są niebezpieczni. To przez takich Kacper się stoczył. Mówiłem ci, że ten dom trzeba sprzedać jak najszybciej. Nie możesz tu przychodzić sama.
Sprzedać.
Jeszcze ziemia na grobie mojego wnuka była mokra, a Paweł już znowu mówił o sprzedaży.
Kacper mieszkał w tym domu od śmierci swojej matki. Mojej synowej, Ani. Paweł wyprowadził się dwa lata później „do pracy za granicą”, potem wrócił z nową kobietą, nowym samochodem i starym zwyczajem decydowania za wszystkich. Kacper nie chciał z nim mieszkać. Został tutaj, w domu po dziadku, a ja przychodziłam codziennie gotować mu zupę, podlewać kwiaty, pytać, czy ma czyste koszule.
Paweł powtarzał, że chłopak jest niewdzięczny.
Ja widziałam tylko dziecko, które za wcześnie przestało prosić ojca o obecność.
— Pani Zofio — odezwał się Bartek. — Kacper mówił, że jeśli coś mu się stanie, mamy najpierw znaleźć puszkę. Zanim jego ojciec ją zabierze.
Paweł rzucił się w jego stronę.
— Zamknij mordę!
Wtedy zobaczyłam to wyraźnie.
Strach.
Na twarzy mojego syna.
Nie przed bandą.
Przed puszką.
Chudy chłopak cofnął się o krok i przycisnął ją do piersi.
— Nie oddam.
