Kilka tygodni po śmierci mamy tata wprowadził jej siostrę, żeby zaplanować ich ślub za 200 000 dolarów. „Beznadziejna mama, beznadziejna córka!” – warknęła ciotka, popychając mnie tak mocno, że złamałam rękę. Tata po prostu zignorował mój gips. „Jesteś za młoda, żeby to zrozumieć” – westchnął. Całkowicie zdrętwiałam. Ale rano w dniu ich wystawnej ceremonii, moja babcia pojawiła się nieproszona. Wręczyła im czarne pudełko jako „prezent ślubny”. Kiedy tata je otworzył, rozległ się krzyk…

Miałam dziewiętnaście lat, kiedy ojciec powiedział mi, że moja ciotka wprowadza się do naszego domu.

Moja matka, Sarah, nie żyła dokładnie od jedenastu miesięcy, a żałoba na zawsze zmieniła układ każdego pokoju, w którym mieszkaliśmy. Jej bladożółty kardigan wciąż wisiał za kołnierz na haczyku za drzwiami spiżarni, ponieważ ani ojciec, ani ja nie mieliśmy dość odwagi, żeby go ruszyć. Jej obtłuczony ceramiczny kubek – ten z wyblakłymi rudzikami – wciąż stał na samym dnie górnej szafki kuchennej, pokrywając się cienką warstwą kurzu. Jeśli otworzyłam szafę w przedpokoju i stałam tam wystarczająco długo w ciemności, zamykając oczy i wciągając powietrze, wciąż mogłam wyczuć nikły, uporczywy powiew delikatnego jaśminowego zapachu, którego używała w niedzielne poranki.

Dom stał się muzeum przerwanych nawyków. Spędziłam większą część roku, ucząc się, jak ostrożnie się w nim poruszać, stąpając delikatnie po drewnianych podłogach, jakby jeden nagły ruch lub jeden niewłaściwy oddech mógł zakłócić tę cząstkę jej istoty, która pozostała uwięziona w płycie gipsowo-kartonowej.