Zaśmiał się cicho i urywanym śmiechem, po czym pocałował ją w czubek głowy.
„Razem?” – zapytał.
To było zawsze pytanie ukryte pod każdym pytaniem.
Razem, jeśli uciekną. Razem, jeśli zostaną. Razem, jeśli psy przyjdą. Razem, jeśli śmierć przejdzie przez drzwi w białym kapeluszu.
Ayana spojrzała na niego.
“Razem.”
Zjedli śniadanie przy małym stoliku, który Josiah zbudował z sosny rzecznej. Jedna noga była nieco krótsza od pozostałych, więc stół kołysał się, gdy ktoś za mocno oparł się o lewą stronę. Ayana kochała go bardziej niż jakikolwiek wypolerowany mebel, jaki kiedykolwiek widziała w domu misjonarza, ponieważ został stworzony dla nich i dla nikogo innego. Miejsce do jedzenia. Miejsce do swobodnej rozmowy. Miejsce, gdzie Josiah mógł usiąść plecami do ściany i nikt nie kazał mu wstawać.
Za oknem widać było w pełni świt nad dziką przyrodą Georgii.
W tym świetle świat wyglądał niemal niewinnie.
Po śniadaniu Josiah poszedł sprawdzić pułapki, niosąc za pasem mały młotek. Ayana wyjęła skórę jelenia z ramy i zaczęła powoli, okrężnymi ruchami wcierać w nią miksturę mózgową, tak jak nauczyła ją babcia. Jej dłonie pamiętały to, co historia próbowała wymazać. Skrobać. Moczyć. Pracować. Rozciągać. Zmiękczać. Dym. Słyszała głos babci tak wyraźnie, jakby staruszka stała obok niej.
Nie spiesz się z tym, co musi stać się silne.
Rytm przywołał wspomnienia Ayany.
Pamiętała pierwszy raz, kiedy zobaczyła Josiaha.
Nie taki, jakim stał teraz, stojąc nad paleniskiem z mąką kukurydzianą na palcach, lecz padł na brzegu rzeki, na wpół ukryty za korzeniami platana, z podartą i czarną od krwi koszulą. Deszcz przemoczył go, aż jego skóra lśniła błękitem w świetle księżyca. Początkowo myślała, że nie żyje. Potem odetchnął, wydając wilgotny, przeraźliwy odgłos.
Powinna była go zostawić.
