CZĘŚĆ 2
Octavio wziął medal ostrożnie, jakby był czymś świętym.
Po kilku sekundach kuchnia zniknęła mu z oczu. Znów usłyszał syreny, krzyki i trzask pękającego betonu. Znów miał 26 lat, uwięziony na parkingu budynku w Centrum Historycznym po trzęsieniu ziemi w 1985 roku.
Był uwięziony przez 11 godzin pod betonową płytą, z jedną nogą unieruchomioną, a powietrze wypełnione pyłem. Kiedy nikt nie odpowiedział na pukanie, młody ratownik przedarł się przez szczeliny.
Nazywał się Manuel Hernandez.
Manuel podał mu wodę, utrzymywał go przytomnym i wracał trzy razy, aż w końcu otworzył wyjście. Podczas ostatniej próby zawaliła się kolejna część konstrukcji.
Octavio przeżył.
Manuel nr
Lata później Octavio szukał rodziny ratownika, ale dokumentacja była niekompletna. Przesłał pieniądze stowarzyszeniu, sfinansował montaż tablicy pamiątkowej i w końcu przekonał się, że zrobił już wystarczająco dużo.
Teraz prawnuczka mężczyzny była w jego kuchni i zajadała resztki.
„Skąd to masz?” zapytała łamiącym się głosem.
„Należało do mojego pradziadka Manuela” – odpowiedziała Lucia. „Moja mama mówi, że pomagał ludziom, nawet gdy się bał”.
Octavio zamknął oczy.
„Twój pradziadek wyciągnął mnie z zawalonego budynku”.
Lucia spojrzała na niego niezrozumiale.
Beatriz zaśmiała się nerwowo.
„Proszę pana, z całym szacunkiem, stary medalion niczego nie dowodzi. Dziewczyna mogła go znaleźć”.
Octavio odwrócił się do niej.
„Za dużo pani gada”.
Recepcjonistka zacisnęła usta. Przez dziewięć lat kontrolowała dom, harmonogramy, zakupy, a nawet jedzenie dla personelu. Przyzwyczaiła się, że Octavio nigdy nie zadaje pytań.
Po śmierci żony Eleny zamienił rezydencję w cichy hotel. Beatriz wykorzystała tę pustkę, by rządzić upokorzeniami, groźbami i absurdalnymi zasadami.
Octavio podgrzał talerz kurczaka z sosem mole, ryżem i fasolą. Postawił go przed Lucią i usiadł po drugiej stronie stołu.
„Jedz powoli”.
Dziewczyna podejrzliwie uniosła widelec.
„Naprawdę nie zwolnisz mojej matki?”
„Nie. Ale muszę wiedzieć, dlaczego głodują”.
Lucia z trudem przełknęła ślinę. Wyjaśniła, że Rosa doznała uszkodzenia płuc w pożarze w okolicy, w której mieszkali. Pomogła uratować trójkę dzieci i wróciła po kobietę, która nie mogła chodzić.
Od tamtej pory cierpiał na ataki kaszlu. Kilka miesięcy wcześniej zdiagnozowano u niego zwłóknienie płuc i wymagał leczenia, które kosztowało więcej, niż zarabiał w ciągu roku.
Rosa płaciła za wizyty lekarskie, leki i rachunek ze szpitala. Czasami piła kawę do obiadu. Lucia udawała, że nie jest głodna, żeby jej matka mogła jeść.
„Czy Beatriz o tym wie?” zapytał Octavio.
Dziewczyna skinęła głową.
„Moja matka prosiła o zaliczkę. Pani Beatriz powiedziała, że to nie jałmużna. Wstrzymała też jej wypłatę na trzy dni, bo poszła do szpitala”.
Szczęka Octavio się zacisnęła.
