„Kocham ją” – powiedział Gabor, zamieniając czternaście lat małżeństwa na jedną walizkę z rzeczami, i wciąż myślał, że Réka będzie go błagać, żeby został.
„Nie rób scen, Réka. Już zdecydowałem”.
Gabor powiedział to tak, jakby właśnie oznajmiał, że idą na kolację do kolejnej restauracji.
Réka stała przy kuchennym stole, boso, wciąż ubrana w granatową sukienkę, którą miała na sobie tego dnia w biurze. Kolacja stygła na kuchence. Na stole stały dwa talerze, obok jednego butelka czerwonego wina, którą przynosili w każdy ważny dzień od dziesiątej rocznicy ślubu.
Tego dnia nie obchodziliśmy rocznicy.
Gábor napisał jednak po południu: „Musimy porozmawiać. Napijmy się wina w domu”.
Réka przez całą drogę do domu bała się, że jest chora.
Teraz żałowała, że nie udało jej się wspólnie rozwiązać jakiegoś problemu.
— Co postanowiłeś? — zapytała cicho.
Gábor stał na środku salonu. Nie zdjął jeszcze płaszcza. Obracał telefon w dłoni.
— Wyprowadzam się.
Réka długo nie rozumiała zdania.
— Dokąd?
Gábor westchnął.
— Będzie trudniej, jeśli będę musiał wypowiadać każde zdanie osobno.
— To powiedz je raz.
Mężczyzna odwrócił wzrok.
— Ktoś tam jest.
Zegar na ścianie kliknął.
Réka pomyślała później, że ten dźwięk zapamięta do końca życia.
— Od kiedy?
— Kilka miesięcy temu.
— Kto to jest?
Gábor zacisnął szczękę.
— Lilla.
Réka zmarszczyła brwi.
Nazwisko brzmiało znajomo.
Wtedy zdała sobie sprawę.
— Z uniwersytetu?
Gábor skinął głową.
Twarz Réki powoli się zmieniła.
— Dziewczyna, której pomagałeś w pisaniu pracy magisterskiej?
— Dwadzieścia trzy lata, nie dziecko.
— Nie o to pytałem.
— Réka…
— Ta Lilla, którą dwa razy przyprowadziłeś tu na obiad?
Gábor milczał.
Żołądek Réki ścisnął się.
Widziała dziewczynę przed sobą.
Długie brązowe włosy. Żółta kurtka. Duże, ciekawskie oczy. Uprzejmy uśmiech.
„Nauczyciel Gábor bardzo mi pomaga”.
Réka nawet przygotowała mu deser na wyjście.
— O mój Boże — wyszeptała.
— Nie planowaliśmy tego w ten sposób.
— Co?
— Nic. Po prostu się stało.
Réka się roześmiała.
Głos brzmiał dziwnie.
— Po prostu się stało?
— Zakochałem się w niej.
Teraz patrzył jej w oczy.
Może spodziewał się, że Réka zacznie płakać.
Może spodziewała się, że będzie krzyczeć.
Może spodziewała się, że ją uderzy.
Réka po prostu tam stała.
— A kiedy przestałeś mnie kochać?
Twarz Gabora stała się niecierpliwa.
— Nie chcę tego analizować.
— Tak to będzie wyglądać po czternastu latach.
— Nie da się wszystkiego uzależnić od randki.
— Kiedy zaczyna się zdradzać żonę, zazwyczaj jest to możliwe.
— Nie bagatelizujmy tego.
Réka nie mogła uwierzyć własnym uszom.
— To?
— Co jest między Lillą a mną?
— Zdegradowałeś nasze małżeństwo, Gabor. Nie ja.
Mężczyzna skierował się do sypialni.
— Spakuję kilka rzeczy. Wrócę po resztę później.
Réka poszła za nim.
— Dokąd idziesz?
— Do Lilli.
— Macie już wspólne mieszkanie?
Gabor nie odpowiedział.
To była odpowiedź.
Réka zatrzymała się w drzwiach i patrzyła, jak jej mąż wrzuca koszule do torby podróżnej.
Czternaście lat.
Czternaście lat skarpetek, koszul, tubek pasty do zębów, niedokończonych książek, niedzielnych śniadań.
A teraz pakował się, jakby jechał w podróż służbową.
— Co stanie się z domem? — zapytał Gabor.
Gabor zasunął torbę.
— Porozmawiamy o tym.
— Co?
— Musimy to sprzedać.
Réka uniosła głowę.
— Dlaczego?
— Bo żadne z nas nie potrzebuje aż tyle miejsca.
— Ty pewnie nie.
— Réka, nie bądź irracjonalna.
To słowo bolało chyba bardziej niż imię Lilli.
Irracjonalne.
Mówił tak od lat, kiedy Réka o coś pytała.
Kiedy zauważył, że Gábor wraca do domu coraz później.
Kiedy zauważył, że z konta znikają nietypowe kwoty.
Kiedy zapytała, dlaczego zapłacił za umeblowanie mieszkania niedaleko uniwersytetu.
— Na projekt.
— Zwrot kosztów.
— Przestań wszystko sprawdzać.
Teraz nagle każdy szczegół nabrał innego znaczenia.
— Rozmawiałaś już z prawnikiem? – zapytał.
Gábor zatrzymał się.
Tylko na chwilę.
Ale Réka to widziała.
– Mówiłeś.
– Sprawdziłem.
– Czy Lilla wie, że chcesz sprzedać dom?
– To nie ma z tym nic wspólnego.
– Więc wie.
– O mój Boże, Réka.
Gábor podniósł torbę.
– Właśnie dlatego między nami nie działa. Masz wrażenie, że wszystko jest jak przesłuchanie.
Réka powoli odsunęła się od drzwi.
– Idź.
Gábor zatrzymał się.
Widział, że spodziewa się innej reakcji.
– To wszystko?
– Czego chcesz? Żebym trzymał cię za kostki?
– Nie.
– To idź.
Mężczyzna stał tam jeszcze kilka sekund.
Potem wyszedł.
Odwrócił się z korytarza.
– Wrócę w niedzielę po dużą walizkę i trochę dokumentów.
Réka nie odpowiedziała.
