I ruszył prosto do mnie.
Kontynuacja poniżej
Kot, którego nikt nie chciał |
Część 2 — Dokładnie tam, gdzie bolało
Wyszedł z ciemności bez żadnej wielkiej sceny.
Nie miauknął dramatycznie. Nie ocierał się o mnie najpierw ostrożnie. Nie robił tego wszystkiego, co ludzie lubią nazywać wzruszającym, bo wtedy łatwiej opowiadać o tym później.
Po prostu podszedł.
Powoli, jak starszy pan, który nie ma już siły na pośpiech ani ochoty na niepotrzebne gesty. Stanął przy moich nogach, spojrzał na mnie chwilę z tą swoją surową, trochę zbyt mądrą miną, a potem wdrapał się na moje kolana. Nie z gracją. Trochę ciężko. Trochę niezgrabnie. Jak ktoś, kto swoje lata już czuje w stawach.
A potem poszedł wyżej.
I ułożył się dokładnie na mojej piersi.
W samym środku.
Prosto na sercu.
Był cieplejszy, niż się spodziewałam.
I cięższy.
Ten ciężar zaskoczył mnie najbardziej. Nie był niewygodny. Był prawdziwy. Konkretne kilka kilogramów starego kota, który najwyraźniej uznał, że skoro już się rozsypuję, to trzeba mnie czymś przytrzymać do podłogi.
Siedział tak długo, że moja koszulka zrobiła się mokra od łez i od jego futra.
Położyłam dłoń na jego grzbiecie. Czułam pod palcami wystające trochę kręgi, szorstkość sierści, spokojne ciepło żywego ciała. I pomyślałam wtedy przez ściśnięte gardło:
To miejsce znasz też ty, prawda?
