Matka Camille Morel oznajmiła jej w salonie, wciąż przesiąkniętym zapachem wosku zmarłych dziadków, że ma czas do piątku do godziny 17:00, aby opuścić willę, którą uważała za odziedziczoną, podczas gdy jej młodsza siostra trzymała papiery jak wyrok śmierci.
Camille nie krzyczała. Nie płakała. Spojrzała na ojca, matkę, a potem na Léę, swoją 24-letnią siostrę, z tym bladym spokojem, który jej rodzina zawsze myliła ze słabością.
„Dobrze” – powiedziała po prostu.
To jedno słowo wywołało uśmiech na twarzy Hélène, jej matki. Cienki, elegancki, okrutny uśmiech spod jedwabnego szala.
„Widzisz” – wyszeptała – „kiedy chcesz, potrafisz być rozsądna”.
W dużym salonie Villi des Oyats, na skraju Kotliny Arcachon, ogień nie płonął od tygodni. Henri i Madeleine Morel nie byli już tam, by rozpalić ogień. Pozostały tylko fotele, zdjęcia, zapach starego drewna i ten biały dom z bladozielonymi okiennicami, który wszyscy w rodzinie nazywali „rajem”, z wyjątkiem tych, którzy chcieli go sprzedać.
Alain, ojciec Camille, usiadł w skórzanym fotelu Henriego, jakby czekał na tę chwilę całe życie. Miał na sobie granatową marynarkę, na głowie zbyt jaskrawy zegarek i znużoną pewność siebie człowieka, który stracił mnóstwo pieniędzy, ale wciąż nie chce wypowiedzieć słowa „bankructwo”.
„Ten dom jest dla ciebie za duży, Camille” – oznajmił. „Jesteś sama. Ledwo skończyłaś studia magisterskie. Nie masz męża, dzieci, stałej pracy. Léa natomiast wychodzi za mąż. Potrzebuje prawdziwego startu w życiu”.
Léa ledwo podniosła wzrok znad sztywnej teczki, którą przyciskała do piersi. Wszystko w niej lśniło: jej suszenie, beżowy trencz, pierścionek zaręczynowy, telefon oparty o kominek, by uchwycić światło salonu. Nie patrzyła na ściany jak na wspomnienia. Patrzyła na nie jak na kwadratowe powierzchnie.
„Remont zaczyna się w poniedziałek” – dodała. „Kuchnia zostanie gruntownie odnowiona. A ten kamienny kominek… szczerze mówiąc, rujnuje pokój. Przemalujemy go na biało”.
Camille poczuła, jak coś w niej cicho pęka. Ten kominek, jej dziadek sam go zbudował, kamień po kamieniu, pewnego lata, kiedy Madeleine była chora i chciał jej dać salon, w którym będzie ciepło nawet zimą. Camille miała osiem lat. Podała mu narzędzia. Henri nazywał ją swoją małą majster.
Ale nie odpowiedziała. Wiedziała, że właśnie na to czekali: na to, żeby straciła panowanie nad sobą, żeby wpadła w „histerię”, żeby udowodniła, że nie jest w stanie zająć się domem.
Reklamy
Hélène położyła zimną dłoń na jej ramieniu.
„Kochanie, nie traktuj tego jako odrzucenia. Robimy to dla twojego dobra. Będziesz miała małe mieszkanie w Bordeaux, coś bardziej odpowiedniego. A poza tym, bądźmy szczerzy, nigdy nie radziłaś sobie z dużymi sprawami”.
Camille słyszała to zdanie w setkach różnych form od dzieciństwa. Léa była wrażliwa, krucha, cenna. Camille była solidna, praktyczna, taka, o którą można było zapytać bez dziękowania. Kiedy Madeleine upadła, to Camille zawiozła ją na pogotowie. Kiedy Henri zaczął zapominać kodów do banku, to Camille wypełniała dokumenty. Kiedy weekendy trzeba było spędzać na czyszczeniu rynien, przygotowywaniu leków, spaniu na kanapie, bo Madeleine bała się w nocy, Camille przychodziła. Jej rodzice z kolei przyjeżdżali na święta, kiedy nie mieli nic lepszego do roboty.
A dziś mówili o niej jak o kłopotliwej lokatorce.
„Rodzinne pamiątki zostają” – powiedziała Léa. „Zwłaszcza srebra, pianino i baskijski kredens. Szkoda byłoby, gdybyś zabrała rzeczy, które do ciebie nie należą”.
Camille skinęła głową.
„Oczywiście”.
Léa zmarszczyła brwi. Wolałaby się pokłócić. Alain też. Widać to było po tym, jak jego palce bębniły o podłokietnik, gotowe trzasnąć stołem długą, upokorzoną przemową ojca.
„Daj mi klucze” – poprosiła Léa. „Potrzebuję ich dla architekta”.
Camille weszła do przedpokoju. Na haczyku wisiał stary klucz służbowy, ten do tylnych drzwi, który zawsze się zacinał, jeśli się go dwa razy nie przekręciło. Zdjęła go, wróciła i włożyła siostrze do ręki.
„Proszę bardzo”.
Léa w końcu się uśmiechnęła.
„Piątek, godzina 17:00. Jeśli wasze pudła nie będą spakowane, przeprowadzkowcy wyrzucą wszystko inne. Nie chcę zaczynać nowego życia otoczona waszymi starymi rzeczami”.
Kiedy czarny samochód rodziców zniknął na podjeździe obsadzonym sosnami, Camille zamknęła drzwi. Stała przez chwilę z ręką na drewnie, po czym wyjęła telefon.
