Spojrzałam na męża.
— Pytam, co obiecaliście jej w moim domu.
— Tylko tymczasowy pokój.
— Który?
Cisza.
— Damian.
— Twój gabinet.
Roześmiałam się, bo przez chwilę byłam pewna, że źle usłyszałam.
— Mój gabinet?
— Przecież pracujesz tam tylko kilka dni w tygodniu.
— I gdzie miałam pracować?
Bożena machnęła ręką.
— W sypialni. Przy stole. Ludzie jakoś sobie radzą.
Mama stojąca za mną wciągnęła powietrze.
Tata patrzył na Damiana, jakby dopiero teraz naprawdę zobaczył, z kim jego córka żyła przez ostatnie lata.
— Jak długo? — zapytałam.
— Co?
— Jak długo Sylwia miała mieszkać w moim gabinecie?
Damian potarł kark.
— Kilka miesięcy.
— Ile?
— Do porodu. Może trochę po.
Bożena dodała:
— Przecież z noworodkiem nie będzie jej łatwo od razu szukać mieszkania.
— Czyli nie kilka miesięcy.
— Nie czepiaj się słów.
Popatrzyłam na nią.
— Właśnie próbowałaś położyć moich rodziców na podłodze, bo pokój, o którym nawet nie wiedziałam, że został komuś oddany, miał czekać pusty na twoją córkę.
Bożena zacisnęła usta.
— Rodzina powinna sobie pomagać.
Tata odezwał się pierwszy raz od kilku minut.
— A my nie jesteśmy rodziną?
Bożena odwróciła głowę.
Nie odpowiedziała.
To bolało najbardziej.
Nie krzyk.
Nie wcześniejsza awantura.
Tylko ta cisza.
Damian próbował chwycić mnie za rękę.
Odsunęłam ją.
— Pokaż telefon.
— Po co?
— Chcę zobaczyć, co jeszcze ustaliliście.
— Iga, nie będziemy teraz urządzać śledztwa.
— Nie musisz mi go dawać.
Spojrzałam na drzwi.
— Możesz zabrać matkę i wyjść.
Damian stał przez kilka sekund bez ruchu.
Wtedy telefon zawibrował ponownie.
Tym razem wiadomość pojawiła się na ekranie.
Sylwia:
„Mama mówi, że Iga w końcu się zgodziła? Bo Paweł chce jutro przewieźć komodę”.
W salonie zrobiło się tak cicho, że słyszałam tykanie zegara.
— Powiedzieliście jej, że się zgodziłam?
— Nie dokładnie.
— Co znaczy „nie dokładnie”?
— Mama powiedziała, że nie będziesz robiła problemu.
— Bożena powiedziała.
— Tak.
Spojrzałam na teściową.
— Na jakiej podstawie?
— Zawsze ustępowałaś.
To zdanie powiedziała bez namysłu.
I właśnie dlatego było najbardziej szczere.
Zawsze ustępowałam.
Kiedy przychodziła bez zapowiedzi.
Kiedy przestawiała rzeczy w mojej kuchni.
Kiedy krytykowała to, co kupuję.
Kiedy mówiła, że „w ich rodzinie” kobieta powinna robić tak, a nie inaczej.
Kiedy Damian prosił:
„Odpuść, taka już jest”.
Za każdym razem ustępowałam.
Bo chciałam spokoju.
Bo wydawało mi się, że dojrzały człowiek nie walczy o każdą drobnostkę.
Oni zrozumieli to inaczej.
Że nie mam granic.
— Nie tym razem — powiedziałam.
Bożena prychnęła.
— I co zrobisz? Wyrzucisz ciężarną kobietę na ulicę?
— Sylwii tutaj jeszcze nie ma.
— Ale przyjedzie.
— Nie przyjedzie.
Damian spojrzał na mnie ostro.
— Nie możesz sama zdecydować.
— Mogę zdecydować, komu oddaję swój gabinet.
— To także mój dom!
— Więc powiedz mi jedno.
Przesunęłam w jego stronę akt notarialny.
— Dlaczego przez trzy lata ani razu nie przeszkadzało ci, że mieszkanie jest tylko moje, a dziś nagle zacząłeś zachowywać się jak właściciel?
Nie odpowiedział.
— Co powiedziałeś Sylwii?
— Nic takiego.
— Damian.
— Że mieszkamy tutaj razem.
— To prawda.
— I że mieszkanie jest… rodzinne.
— Co to znaczy?
Milczał.
Wtedy Bożena wypaliła:
— Powiedział jej, że to jego mieszkanie. I co z tego?
Damian gwałtownie odwrócił głowę.
— Mamo!
Za późno.
Spojrzałam na niego.
— Powiedziałeś swojej siostrze, że jesteś właścicielem?
— Nie dosłownie.
— „Nie dosłownie” jak?
— Powiedziałem, że mieszkanie dostałem po ślubie.
Moja mama usiadła.
Tata stanął za jej krzesłem.
— Dostałeś? — zapytałam.
— Iga, nie chciałem tłumaczyć wszystkich formalności.
— Jakich formalności?
— Że twoi rodzice kupili, potem przepisali na ciebie…
— Więc zamiast prawdy powiedziałeś: „dostałem mieszkanie”.
— To był skrót.
— Bardzo wygodny.
Bożena natychmiast zaczęła bronić syna.
— Przecież jesteście małżeństwem. Co za różnica, czyje nazwisko jest w papierach?
Tata podszedł do stołu.
Położył dłoń na akcie notarialnym.
— Dla nas duża.
Głos miał spokojny.
Ale nigdy wcześniej nie słyszałam u niego takiego tonu.
— To mieszkanie kupiliśmy córce, żeby zawsze miała dokąd wrócić.
Bożena skrzywiła się.
— Nikt jej stąd nie wyrzuca.
Tata spojrzał na nią.
— Ale moją żonę właśnie chciała pani położyć na podłodze.
Bożena otworzyła usta.
Nic nie powiedziała.
Damian podniósł ręce.
— Dobra. Wszyscy jesteśmy zdenerwowani. Mama wróci do siebie. Sylwii powiemy, że musi znaleźć inne rozwiązanie. Koniec tematu.
— Nie.
Spojrzał na mnie.
— Co „nie”?
— To nie koniec tematu.
— Iga, przeprosiłaś już za uderzenie mamy?
Przez sekundę myślałam, że się przesłyszałam.
— Co?
— Nie mówię, że mama zachowała się dobrze. Ale ty ją uderzyłaś.
— Tego nie powinnam była robić.
Bożena uniosła brodę.
— No właśnie.
— I za to jestem gotowa wziąć odpowiedzialność.
Spojrzałam na nią.
