Derek natychmiast zamknął usta, ale jego wzrok pozostał utkwiony we mnie. Były to zimne, groźne oczy. Takie, które nauczyły mnie mówić poprawnie, zanim nadejdzie pomoc.
Dr Rhodes odpowiedział pierwszy. „Nie czuje się bezpiecznie. Udokumentowałem dziś obrażenia. Słyszałem też, jak jej groził. Kilku członków personelu też.”
Twarz Dereka poczerwieniała. „Łamiesz przepisy o ochronie prywatności.”
„Nie” – powiedział dr Rhodes. „Zgłaszam przemoc.”
Funkcjonariusz Miller obrócił Dereka i zakuł mu kajdanki w nadgarstki. Szczęk metalu był cichy, ale podzielił moje życie na dwie części: przed i po.
Derek odwrócił głowę w moją stronę. „Jesteś martwa dla mamy po tym wszystkim.”
Wzdrygnąłem się.
Funkcjonariusz Ruiz to zobaczył. Jej twarz się napięła. „Wyprowadźcie go.”
Kiedy eskortowali go przez drzwi, pacjenci i personel obserwowali z korytarza. Derek starał się zachować wyprostowaną postawę, ale jego nadgarstki były uwięzione za plecami i po raz pierwszy musiał się ruszyć tam, gdzie ktoś mu kazał.
W chwili, gdy zniknął, zacząłem się trząść.
Nie płakałem. Nie krzyczałem. Trzęsłam się tak mocno, że aż szczękały mi zęby.
Dr Rhodes skierował mnie na prześwietlenie.
żeby sprawdzić moje żebra. Pielęgniarka Callie pomogła mi wsiąść na wózek inwalidzki, bo samo stanie sprawiało, że za moimi oczami migały białe iskry. Każdy ruch szarpał świeże szwy, a wstyd palił mocniej niż ból. Ciągle mamrotałam: „Przepraszam”, mimo że nikt mnie o nic nie obwiniał.
„Nie musisz przepraszać” – powiedziała Callie.
Ale przeprosiny były sposobem, w jaki przetrwałam Dereka Vance’a przez cztery lata.
Miał trzydzieści jeden lat, był osiem lat starszy ode mnie i pasierbem mojej matki z jej drugiego małżeństwa. Po śmierci ojca Derek pozostał w domu „tymczasowo”. To, co tymczasowe, stało się wiecznością. Moja mama, Linda, pracowała na nocną zmianę jako dyspozytorka i zachowywała się, jakby nie widziała, jak Derek kontrolował pieniądze na zakupy, kluczyki do samochodu, telefon, ubrania, a nawet osoby, z którymi wolno mi było rozmawiać.
On nazywał to dyscypliną.
Ja nazywałam to próbą oddychania przez zamknięte drzwi.
Kiedy funkcjonariuszka Ruiz wróciła, niosła ze sobą mały notes. „Madison, możemy spisać twoje zeznania tutaj lub w szpitalu. Dr Rhodes zaleca dalszą diagnostykę”.
„Szpital” – powiedziała stanowczo dr Rhodes.
Skinęłam głową.
Funkcjonariuszka Ruiz ściszyła głos. „Może być dostępny nakaz ochrony w nagłych wypadkach. Wyjaśnimy to, kiedy będziesz gotowa”.
Spojrzałam w stronę korytarza, gdzie zniknął Derek.
Po raz pierwszy gotowość nie miała znaczenia.
Jego już nie było.
A ja wciąż żyłam.
CZĘŚĆ 3
W szpitalu Riverside Methodist umieszczono mnie w pokoju, w którym zasłony nie zasuwały się do końca.
Na początku mnie to niepokoiło. Chciałam solidnych ścian. Zamków. Sufitu, który nie wibrował. Chciałam miejsca, do którego Derek nie mógłby wtargnąć ciężkimi krokami i znajomą furią. Ale co kilka minut przechodziła pielęgniarka. Lekarz sprawdzał komputer na zewnątrz pokoju. Policjantka Elena Ruiz pozostała przy wejściu ze skrzyżowanymi ramionami, nie krążyła, nie patrzyła na mnie jak na winną, po prostu tam była.
Obecność wydawała się inna, gdy nie była niebezpieczna.
Zdjęcia rentgenowskie wykazały dwa stłuczone żebra, ale nic nie było złamane. Lekarz, dr Marcus Bell, wszystko dokładnie wyjaśnił, jakbym była osobą, która może decydować o swoim ciele. Zbadał obrzęk na moim policzku, rozcięcie w wardze i szwy po zabiegu, na który poszłam rano do kliniki. Nie zadawał pytań, które skrywałyby w sobie osąd. Zapytał, co się stało, kiedy to się stało i czy chcę porozmawiać z kimś z programu pomocy ofiarom przestępstw w szpitalu.
Zgodziłam się, zanim strach zdążył odpowiedzieć.
Adwokat przybył czterdzieści minut później. Nazywała się Hannah Brooks. Miała pięćdziesiąt lat, była czarnoskóra, mówiła cichym głosem, nosiła srebrne kolczyki-koła i niosła płócienną torbę wypchaną teczkami. Przysunęła krzesło do mojego łóżka i zapytała o pozwolenie, zanim usiadła.
To jedno pytanie prawie mnie rozwaliło.
„Madison, masz dwadzieścia trzy lata, prawda?”
„Tak.”
„A Derek Vance jest twoim przyrodnim bratem?”
