“I jeszcze jedno. Nikt więcej nie będzie podpisywał dokumentów dotyczących mojego życia, dopóki sama ich nie przeczytam. Dotyczy to również mojego syna”.
Spojrzała na mnie.
Skinąłem głową.
Chciałem powiedzieć, że to już nigdy się nie powtórzy. Ale mama prosiła, żebym nie składał obietnic pod wpływem emocji. Dlatego po prostu wyjąłem z teczki kartkę, którą podpisałem w szpitalu, i położyłem ją przed pracownicą.
“Chcę wycofać swoją zgodę z tego dokumentu” — powiedziałem. “I chcę, żeby zapisano, że podpisałem go, nie wyjaśniając matce, co zawiera”.
Klaudia popatrzyła na mnie tak, jakbym ją zdradził.
Może w pewnym sensie tak było. Tylko wcześniej zdradziłem nie tę osobę.
Zadatek za mieszkanie siostra oddała młodej parze tydzień później. Krzyczała, że przeze mnie wygląda jak oszustka. Mama nie wdawała się w kłótnię. Powiedziała tylko: “Lepsze to, niż żebym wyglądała na zmarłą”.
Stare mieszkanie wynajęto później, już oficjalnie i z podpisem mamy. Wcześniej sama wybrała, co chce zabrać: fotografie, ekspres do kawy, dwa koce, małą drewnianą półkę, miski kotów i ten niebieski emaliowany garnek, z którego kiedyś się śmiałem.
Nowe mieszkanie znajdowało się dwanaście minut od mojego. Parter, okna na podwórko, na balkonie mieściło się jedno krzesło i skrzynka z bazylią. W łazience był uchwyt, a przy kuchni zostawało dokładnie tyle miejsca, żeby postawić obok siebie dwie miski.
W dniu przeprowadzki koty przywiozłem jako ostatnie. Kłaczek wyszedł z transportera i od razu przeszedł przez wszystkie pomieszczenia, jakby odbierał mieszkanie. Pola nie odstępowała go ani na krok.
Mama siedziała na składanym krześle i trzymała niebieski fartuch na kolanach.
“Daj nożyczki” — powiedziała.
Znalazłem je w kartonie z kuchennymi drobiazgami i podałem jej. Odcięła z fartucha nowy pasek, bo stara tasiemka na szyi Poli była już całkiem postrzępiona.
“Może kupić jej normalną obrożę?” — zapytałem.
Mama spojrzała na mnie znad okularów.
“Fartuch mój. Kotka moja. Sama zdecyduję, co będzie nosiła”.
Nie sprzeczałem się.
Przywołała Polę, ale ta schowała się za Kłaczkiem. Wtedy mama poprosiła: “Potrzymaj ją chwilę”.
Wziąłem jasną kotkę na ręce. Szarpnęła się i natychmiast wyciągnęła łapę w stronę szarego kota. Kłaczek stanął na tylnych łapach, a Pola zaczepiła się o jego ramię, dokładnie tak jak w schronisku.
Przed oczami znowu stanęła mi tamta kartka: “Właścicielka zmarła”.
Mama zawiązała nową niebieską tasiemkę i powiedziała: “Puść ją”.
Postawiłem Polę na podłodze. Natychmiast przycisnęła się do Kłaczka i uspokoiła.
Z Klaudią mama rozmawia teraz rzadko. Siostra raz przyjechała z zakupami i długo stała w progu z siatką pomarańczy. Mama wpuściła ją na kawę, ale klucza do nowego mieszkania jej nie dała.
Ja też nie przepraszam co niedzielę. Powiedziałem raz. Usłyszała. Teraz pozostaje mi przyjeżdżać na czas, kupować karmę z indykiem i czytać każdy dokument, który prosi mnie podpisać.
W zeszłym tygodniu przyszedłem do niej po pracy. Mama spała w fotelu, laska leżała obok. Kłaczek ułożył się przy jej kapciach, a Pola spała wprost na nim, z łapami położonymi na jego szyi.
W kuchni przy zlewie stały dwie umyte miski. Niebieska i biała.
Otworzyłem puszkę karmy, rozłożyłem ją po równo i postawiłem miski obok siebie, nie odsuwając ich ani o centymetr.
Pola obudziła się pierwsza, ale nie poszła do jedzenia. Poczekała, aż Kłaczek ciężko się podniesie i zrobi pierwszy krok.
Dopiero wtedy ruszyła za nim.
