Nie odpowiedziałem. Wziąłem od niej kartkę i spojrzałem na rubrykę, w której napisano: “Teresa Bielecka, właścicielka, zmarła”. Niżej widniała data — dziewiętnaście dni wcześniej. Tego dnia mama dzwoniła do mnie cztery razy, a ja ani razu nie oddzwoniłem, bo Klaudia napisała: “Nie odbieraj. Znowu zacznie o kotach”.
“Pańska matka żyje?” — zapytała ostrożnie kobieta.
“Tak. Jest w ośrodku rehabilitacyjnym. Po operacji”.
Kobieta zdjęła okulary i przetarła je skrajem fartucha. “W takim razie muszę porozmawiać z kierowniczką. Zwierzęta przekazano nam jako pozostawione bez właściciela. Pańska siostra powiedziała, że mieszkanie jest już opróżniane”.
W klatce Pola nadal trzymała Kłaczka łapami za szyję. Była chuda, sierść na boku miała posklejaną, a niebieska tasiemka zwisała niemal do podłogi. Kłaczek siedział nieruchomo, tylko przyciskał do niej swój ciężki, szary bok.
Tę tasiemkę mama odcięła kiedyś ze starego fartucha w białe cytryny. Kłaczek miał niebieską miskę, Pola białą, a mama zawiązała kawałki materiału, żeby po operacji oczu nie pomylić, któremu daje jaką karmę. Śmiałem się wtedy: “Mamo, one i tak nie umieją czytać”. Odpowiedziała: “Za to ja wiem, co robię”.
Telefon znowu zadzwonił. Klaudia.
“Ty nadal tam jesteś?” — zapytała.
“Napisałaś, że mama nie żyje”.
“Napisałam to, co trzeba było napisać, żeby przyjęli je szybko. A czego chciałeś? Żeby jeszcze miesiąc siedziały same w pustym mieszkaniu?”
“Jakim pustym?”
Po drugiej stronie zapadła cisza. Potem siostra powiedziała: “Mikołaj, nie zaczynaj. Nie mam obowiązku sama tłumaczyć się ze wszystkiego, kiedy ty wpadasz w niedzielę z ciastkami i uważasz, że zrobiłeś swoje”.
To zdanie zawsze działało. Bo było prawdziwe.
Kiedy mama przewróciła się w łazience, to Klaudia przyjechała pierwsza. To ona wezwała karetkę, spakowała torbę, znalazła dowód, listę leków i dokumenty potrzebne w szpitalu. To ona przez dwa dni siedziała przy mamie. Ja przyjechałem z Poznania wieczorem, z bukietem, którego nie było gdzie postawić, i z poczuciem winy, przez które chciałem jak najszybciej wrócić do swojego życia.
W szpitalnym bufecie Klaudia wsunęła mi teczkę.
“Podpisz. Rehabilitacja, opłaty, zgody na sprawy mieszkaniowe. Mnie już głowa nie pracuje”.
Nie czytałem kartek. Podpisałem tam, gdzie stuknęła palcem, bo dzwonili do mnie z pracy i chciałem zdążyć na ostatni pociąg.
Tydzień później mama po raz pierwszy zapytała: “Widziałeś Kłaczka? On nie mógł tak po prostu zniknąć. Przecież nawet na klatkę schodową nie wychodzi”.
Powiedziałem: “Klaudia szuka”.
Potem zapytała o Polę. Klaudia zdążyła już wyjaśnić mi, że jasną kotkę zabrała do siebie, bo “przynajmniej jedną udało się złapać”.
“Mamo, Pola jest u Klaudii. Kłaczek pewnie wybiegł, kiedy otwierali drzwi” — powiedziałem.
“Pola bez niego płacze nocami. Klaudia niczego mi nie mówi”.
I wtedy wypowiedziałem słowa, których teraz nie potrafię zapomnieć:
“Przestań dręczyć Klaudię swoimi podejrzeniami. Ona robi dla ciebie wszystko, a ty przez koty urządzasz awantury”.
Mama chwilę milczała, a potem odpowiedziała: “Dobrze, synku”.
Więcej już mnie o nie nie zapytała.
“Chcę zabrać oba koty” — powiedziałem pracownicy schroniska.
“Do siebie?”
“Na razie tak. Potem do mamy. Zajmę się tym”.
Patrzyła na mnie długo. Chyba zrozumiała, że nie należę do ludzi, którzy naprawdę już się czymkolwiek zajęli. Potem przyniosła transporter. Stary, plastikowy, z pękniętą rączką.
Na jego boku spod nowej białej naklejki wystawał brzeg starej. Zdrapałem ją paznokciem i zobaczyłem swój numer telefonu, napisany czarnym markerem jakieś dziesięć lat wcześniej. Kiedy mama pierwszy raz wiozła Kłaczka do weterynarza, poprosiła: “Napisz większymi cyframi, bo bez okularów nie widzę”. Mój numer przez cały ten czas był na transporterze. Klaudia po prostu zakleiła go swoim.
Droga do ośrodka zajęła dwadzieścia pięć minut. Pola ani na sekundę nie puściła Kłaczka. Nawet kiedy próbował się odwrócić, wyciągała się za nim i znowu kładła łapę na jego grzbiecie.
Przy recepcji od razu usłyszałem: “Zwierząt nie wolno wprowadzać do pokoi”.
“Pięć minut” — poprosiłem. “Moja mama od dwóch miesięcy myśli, że jednego kota straciła, a drugiego już nigdy nie zobaczy”.
Kobieta za ladą spojrzała do transportera, potem na mnie. “Pięć minut. I proszę trzymać drzwi zamknięte”.
Mama siedziała przy oknie w szarym dzianinowym swetrze. Nogę miała opartą na małym podnóżku, obok łóżka stał balkonik. Na szafce leżała serwetka, starannie złożona na cztery.
Kiedy zobaczyła transporter, od razu zacisnęła dłonie na podłokietnikach.
“Mikołaj… otwórz”.
Postawiłem transporter na podłodze. Kłaczek wyszedł pierwszy, powoli, obrażony, jakby nie spędził dwóch miesięcy nie wiadomo gdzie, tylko wrócił ze spaceru, który wyjątkowo mu się nie podobał. Pola wyskoczyła za nim i wspięła się mamie na kolana, zaczepiając pazurami o sweter.
Mama przycisnęła ją do piersi i zamknęła oczy. Potem drugą ręką sięgnęła do Kłaczka. Stanął przednimi łapami na jej kapciu i podniósł ciężki łeb.
“Tu jesteście” — powiedziała mama. “Tu jesteście”.
Odwróciłem się do okna.
Mama rozłożyła serwetkę z szafki. W środku leżały dwa małe kawałki gotowanego kurczaka.
“Zostawiałam je w czwartki” — powiedziała. “Myślałam, że może Klaudia jednak przywiezie Polę”.
“Mamo…”
“Kłaczek też tu jest?”
“Tak”.
