Zignorowałam większość rzeczy w naszym domu. To był jedyny sposób, żeby przetrwać, Karen.
Była kolacja urodzinowa, o której „zapomniała”, poczta od dziekana, która „zaginęła” zeszłej wiosny i te zimne, nikłe uśmiechy w chwili, gdy tata odwrócił wzrok.
To był jedyny sposób, żeby przetrwać, Karen.
Zamknęłam laptopa i zaniosłam go na wyspę kuchenną, gdzie Wi-Fi było silniejsze. Poszłam go podłączyć, ale uświadomiłam sobie, że ładowarka wciąż jest na górze w sypialni i pospiesznie weszłam po schodach.
„Dwadzieścia cztery godziny” – wyszeptałam do ciemnego korytarza. „Jeszcze tylko dwadzieścia cztery”.
Zeszłam z powrotem do kuchni niecałe pięć minut później z ładowarką w ręku.
Laptop zniknął z wyspy.
Na jego miejscu leżał cienki plik poczty, którą Karen sortowała – rachunki i katalogi ułożone w jej schludny sposób. Nic nie było moje, z wyjątkiem jednej koperty na górze, niedbale rozciętej z boku.
Na adresie zwrotnym widniała pieczęć uniwersytecka: Biuro Dziekana ds. Studentów.
Laptop zniknął z wyspy.
„Odpowiadamy na nasze pilne wiadomości głosowe. Nie udało nam się z tobą skontaktować w sprawie rozbieżności w zapisach zgłoszonych przez profesora Lin i prosimy o natychmiastowe spotkanie przed piątkową obroną”.
Dosłyszałam dwie linijki listu, zanim zaskrzypiała deska podłogowa nade mną. Mój wzrok powędrował w górę schodów. Karen stała na górze, trzymając luźno mojego laptopa przy biodrze. Jej twarz była zupełnie bez wyrazu.
„Och, kochanie” – powiedziała głosem ociekającym sztuczną słodyczą. „Przesuwałam go tylko, żeby wytrzeć blat”.
„Karen, odłóż go” – powiedziałam, a serce waliło mi jak młotem. „Proszę. Po prostu połóż go na podłodze”.
Deska podłogowa nade mną zaskrzypiała.
Przechyliła głowę, jej wzrok powędrował do otwartej koperty na blacie, a potem z powrotem na mnie.
Drzwi zamknęły się na jej twarzy.
„Oczywiście” – powiedziała.
Potem otworzyły się jej palce.
Patrzyłem, jak się wali. Czternaście stopni. Ekran pękł przy trzecim odbiciu. Dwa klucze odskoczyły i potoczyły się jak zęby po twardym drewnie. Zawiasy u dołu odgięły się do tyłu, trzaskając jak złamany nadgarstek.
„Ups” – powiedziała. I uśmiechnęła się.
Ekran pękł przy trzecim odbiciu.
Uklęknąłem, zbierając roztrzaskane kawałki na kolana.
„Moja praca magisterska jest na ten temat. Jutro mam obronę. Karen, moja obrona jest rano!”
„Więc powinnaś była bardziej uważać, gdzie to zostawiłaś” – odpowiedziała płynnie, odwracając się w stronę swojej sypialni. Długo leżałem na podłodze.
Przez ostatni miesiąc ikona synchronizacji z chmurą osobistą na moim pulpicie migała czerwonym wykrzyknikiem. Za każdym razem, gdy pytałem o szwankujące domowe Wi-Fi, Karen twierdziła, że to…
Macica była zepsuta.
„Moja praca magisterska jest o tym”.
Logowania do mojego konta szkolnego były zablokowane od kilku dni.
Nie tylko zepsuła sprzęt tamtej nocy. Spędziła tygodnie, upewniając się, że nie mam żadnej siatki bezpieczeństwa.
Spędziłam całą noc na podłodze w łazience, próbując uzyskać dostęp do portalu uniwersyteckiego z telefonu.
Logowanie nieudane. Nieprawidłowe dane logowania.
Kody resetowania hasła były kierowane na stary, nieaktywny numer telefonu – numer, który Karen tak uprzejmie pomogła mi „zaktualizować” w moim profilu studenckim w zeszłym semestrze.
Logowanie nieudane.
Nie spałam.
O 7:30 rano zwlokłam się na dół, wciąż mając na sobie wczorajsze ubrania, a połamane części laptopa były zawinięte w bluzę z kapturem.
Mój tata był przy kuchennej wyspie. Karen była już tam w jedwabnym szlafroku, z dłońmi złożonymi wokół kubka kawy, wyglądając tak spokojnie jak na zdjęciu.
„Co tu się, u licha, stało?” – zapytał tata, wpatrując się w szczątki w moich ramionach.
„Karen zrzuciła mojego laptopa ze schodów wczoraj wieczorem” – powiedziałem. „Wszystko przepadło. Cała moja obrona jest na dziś”.
„Co tu się, u licha, stało?”
