O północy Arthur cicho chrapał, a Aby w końcu zasnęła, przyciskając policzek do jego włosów. Siedziałam przy kuchennym stole z błyszczącym telefonem przed sobą, a kciuk zawisł nad imieniem Ruth.
Ponownie nacisnęłam „oddzwoń”. Od razu poczta głosowa.
„Ruth. To ja. Jest północ. Proszę. Powiedz mi tylko, że wszystko w porządku.”
Mój głos załamał się przy ostatnim słowie i nienawidziłam tego.
O 8:14 rano następnego dnia mój telefon zawibrował raz. Pojedyncza szara bańka.
„Coś mi wypadło. Wyjaśnię później”.
To było wszystko. Żadnych przeprosin. Żadnego „kiedy”. Nigdzie.
Wpatrywałam się w ekran, aż litery się rozmazały. Potem zrobiłam to, co robiłam przez całe życie. Zrobiłam naleśniki. Powiedziałam dwójce dzieci, że ich mama zajmuje się dorosłymi sprawami.
Uśmiechnęłam się.
Trzeciego dnia znowu dzwoniłam do mamy.
„Mamo, dzwoniła do ciebie? Coś?”
„Alice, kochanie, już ci mówiłam. Nie wiem, gdzie ona jest”.
Coś w jej głosie było nie tak. Zbyt gładkie. Zbyt przygotowane.
„Mamo. Jej dzieci są na mojej kanapie. Nie odbiera od trzech dni”.
„Jestem pewna, że ma jakiś powód”.
„To nie jest powód. To zdanie, które wyćwiczyłaś”.
Zapadła cisza. Oddech.
„Alice, proszę. Tylko zajmij się dziećmi”.
Rozłączyła się, zanim zdążyłem nacisnąć.
W tym tygodniu opuściłem dwie zmiany w pracy.
Mój menedżer zostawił wiadomość głosową, której nie odważyłam się otworzyć.
Kupiłam Arthurowi paczkę bielizny w drogerii, bo jego plecak mieścił dokładnie jedną zmianę ubrań i w końcu zrozumiałam, że Ruth spakowała się na weekend, a nie na godzinę.
Czwartej nocy składałam pranie na podłodze, gdy Aby weszła, mając na sobie mój stary T-shirt jako koszulę nocną.
Usiadła obok mnie. Nie patrzyła mi w twarz.
„Ciociu Alice, muszę ci coś powiedzieć”.
„Dobrze, kochanie”.
„Mama miała dużą walizkę. Taką na kółkach”.
Moje ręce zamarły na malutkich skarpetkach Arthura.
„Kiedy?”
„Zanim tu przyjechaliśmy. Włożyła je do bagażnika. Powiedziała: »Nie mów cioci Alice. Za bardzo się będzie martwić«”.
Odłożyłam skarpetki bardzo ostrożnie, jakby miały się złamać.
„Aby. Spójrz na mnie. Nie masz kłopotów. Nic złego nie zrobiłaś”.
Rozpłakała się tak, jak płaczą dzieci, które nie dają spokoju przez wiele dni. Ciche drżenie, bezgłośne.
Posadziłem ją sobie na kolanach, przytuliłem do piersi i patrzyłem ponad jej małym ramieniem w ciemne okno.
Ruth to wybrała. Wybrała mnie. Gdzieś w głębi mojego gniewu rodziło się chłodniejsze pytanie, to, które spędzę cały następny tydzień, ścigając każdą drogę, którą mnie ono zaprowadzi.
Przed czym właściwie uciekała moja siostra?
Piątego ranka przestałem czekać na telefon od Ruth, żeby cokolwiek zmienić. Odwiozłem Aby do szkoły, zapiąłem Arthura w foteliku samochodowym z kartonikiem soku i pojechałem prosto do apartamentowca mojej siostry po drugiej stronie miasta.
Jej zasłony zniknęły. Otwór na listy był wypchany ulotkami.
Zapukałem mimo to. Kobieta z sąsiedniego mieszkania uchyliła drzwi i zmrużyła na mnie oczy.
„Szukasz Ruth?”
„Jestem jej siostrą”.
„Wyniosła pudła w czwartek wieczorem. Późno. Pomogłam jej zanieść lampę do samochodu”.
Ściskało mnie w żołądku. To było w noc przed tym, jak Ruth zadzwoniła do moich drzwi z dwójką dzieci i jednym plecakiem.
„Mówiła, dokąd idzie?”
„Nie, kochanie. Przytuliła mnie. To było dziwne. Ledwo rozmawiałyśmy”.
Z Arthurem śpiącym przy oknie, pojechałam do domu mamy. Mama otworzyła drzwi w szlafroku i nie patrzyła mi w oczy.
„Mamo, powiedz mi prawdę”.
„Alice, już ci mówiłam”.
„Nic mi nie powiedziałaś. Ruth nie ma. Jej mieszkanie jest puste. Jej dzieci są w moim samochodzie”.
Odwróciła się w stronę kuchni. Poszłam za nią.
„Mamo”.
„Zadzwoniła do mnie” – powiedziała w końcu mama, ściskając blat. „Z zastrzeżonego numeru. Kazała mi się nie wtrącać. Kazała mi nic nie mówić”.
„Żeby mi czego nie powiedzieć?”
„Nie wiem, Alice. Przysięgam, że nie wiem reszty”.
