Na pogrzebie mojej córki mój zięć oznajmił, że wysyła moje trzy wnuczki, aby mógł „zacząć od nowa”, nie wiedząc, że dziewczyny ukryły notatnik, nagrania i sekrety, które miały go zniszczyć w dniu jego ślubu.

Renata niosła oprawione zdjęcie Rosy.

A Lucía szła przed nami, trzymając fioletowy notes przy piersi.

Od razu zaczęły się szepty.

Arturo nas zauważył i natychmiast zniknął z jego twarzy.

„Co tu robicie?” syknął, pędząc w naszym kierunku. „Wyjdźcie, zanim wezwę ochronę”.

„Nie przyszliśmy walczyć” – odpowiedziała spokojnie Lucía. „Przyszliśmy pożegnać naszą matkę tak, jak na to zasługiwała”.

„Twoja matka już nie żyje” – warknął Arturo.

Lucía uniosła brodę.

„Ale prawda nie jest prawdziwa”.

W tym momencie do hacjendy weszło dwóch śledczych wraz z Beatriz, pracownicą socjalną, i jednym z dyrektorów firmy Arturo.

Muzyka skrzypiec ucichła.

Mariela zamarła w połowie nawy.

Jeden z funkcjonariuszy podszedł do Arturo.

„Arturo Medina, musisz iść z nami w związku z trwającym śledztwem”.

Zaśmiał się nerwowo.