Na zjeździe absolwentów moja stara ciocia wciskała mi resztki i kpiła ze mnie. Lata temu upokorzyła mnie przed wszystkimi. Teraz jest bogata i się tym chwali – nie poznaje mnie. Wrzucam wizytówkę na jej talerz: „Przeczytaj moje nazwisko. Masz 30 sekund…”

Nad nami wisiał baner: Absolwentka Westbridge High z 2016 roku. Sala balowa hotelu lśniła od wypożyczonych żyrandoli i wież z szampanem. Sądząc po plakatach dziękujących Vale Properties
za „hojne sponsorowanie”, Vanessa ewidentnie sfinansowała połowę imprezy.

Nie przyszedłem z nostalgii.

Przyszedłem, bo zaproszenie było przydatne.

Vanessa nachyliła się bliżej. „Niech zgadnę. Catering? Sprzątanie? Nie ma w tym nic złego. Ktoś musi to zrobić”.

Tym razem śmiech był łatwiejszy, głośniejszy, ulga, że ​​znów jestem okrutny.

Ostrożnie odłożyłem talerz na pobliski stolik.

Potem sięgnąłem do wewnętrznej kieszeni płaszcza.

Vanessa uśmiechnęła się ironicznie. „Co teraz? Przyniosłeś kupon?”