Na zjeździe absolwentów moja stara ciocia wciskała mi resztki i kpiła ze mnie. Lata temu upokorzyła mnie przed wszystkimi. Teraz jest bogata i się tym chwali – nie poznaje mnie. Wrzucam wizytówkę na jej talerz: „Przeczytaj moje nazwisko. Masz 30 sekund…”

Wrzuciłem wizytówkę prosto w środek jej tłustych resztek.

Prosta biała kartka. Czarny napis. Bez ozdób.

Spuściła wzrok.

Potem zamilkła.

Powiedziałem cicho: „Przeczytaj moje imię, Vanesso”.

Jej uśmiech zadrżał.

„Masz trzydzieści sekund, zanim twój mąż zorientuje się, dlaczego tu jestem”.

Część 2
Vanessa delikatnie wzięła kartkę między dwa palce, jakby mogła ją poplamić.

„Nora Bell” – przeczytała na głos, po czym zaśmiała się zbyt szybko. „Słodka. Ale inna fryzura”.

„Czytaj dalej”.

Jej wzrok przesunął się niżej na kartkę.