„Mówiłeś mi, że producenci zmienili warunki płatności” – mruknęła.
„To bardziej skomplikowane”.
„Mieliśmy pieniądze na opłacenie tych rachunków”.
Adrien wykorzystał część rezerw gotówkowych na sfinansowanie kampanii influencerskiej i wymianę szyldu na witrynie sklepowej, który jego zdaniem nie był wystarczająco luksusowy.
Odrzucił producentów, bo myślał, że nie odważą się stracić jego sklepu.
„Ten sklep kosztował nas wszystkie nasze oszczędności” – powiedziała Camille. „Zapłaciłeś za zdjęcia i nową witrynę przed ludźmi, którzy zapełniają półki?”
„Bez zdjęć nie ma klientów”.
Zamknąłem teczkę.
„Bez produktów nie ma czego fotografować”.
Adrien odwrócił się do mnie.
„Czego chcesz? Żebym przeprosił za nazwanie cię wieśniakiem?”
„Jestem wieśniakiem. To słowo mnie nie obraża”.
„I co z tego?”
„Zapłacisz rachunki. Potem porozmawiamy o reszcie”.
„A jeśli odmówię?”
„Możesz kupować od krajowego hurtownika. Ale będziesz musiał usunąć ze sklepu szyldy z informacją, że produkty pochodzą z naszych gospodarstw”.
Wiedział, co to znaczy.
Jego sklep spożywczy opierał się na lokalnych źródłach. Na każdej półce widniały napisy takie jak „zebrane w pobliżu Tuluzy” lub „wyprodukowane bezpośrednio przez naszych oksytańskich partnerów”.
Mógł zapełniać półki w różny sposób.
Ale nie byłby już w stanie sprzedawać tej samej historii.
Adrien opuścił magazyn bez podpisania umowy.
Przez cztery dni kupował produkty od kilku hurtowników.
Ceny były wyższe, a jakość niespójna. Na niektórych etykietach podawano inne pochodzenie niż w reklamie w jego sklepie.
Jego pracownicy musieli zdjąć stare szyldy.
Klienci zaczęli zadawać pytania.
Dwie restauracje, które kupowały od niego, anulowały zamówienia, ponieważ szukały produktów z naszych gospodarstw.
Nie opublikowałem niczego w mediach społecznościowych.
Nie zadzwoniłem do żadnego dziennikarza.
Kontynuowałem sprzedaż warzyw na targu jak zwykle.
Adrien przyszedł do mnie w sobotę rano.
Miał na sobie płaszcz, który był zbyt elegancki jak na wilgotne alejki i ciągle zerkał na swoje buty.
„Musimy porozmawiać”.
„Kończę z tym klientem”.
Czekał dwadzieścia minut za moim stoiskiem.
Po raz pierwszy zauważył pracę, którą określił jako prymitywną.
Skrzynki przyjeżdżające o piątej.
Ceny kalkulowane w zależności od zbiorów.
Zamówienia od właścicieli restauracji.
Produkty odkładane na cele charytatywne, a nie wyrzucane.
Kiedy targ się uspokoił, podszedł.
„Połowę rachunków mogę zapłacić w poniedziałek, a resztę za trzy tygodnie”.
