Wbiła narzędzie w moją dłoń. Światło odbiło się od ostrza niczym gwiazda zimnej stali.
„Dziś schodzimy głęboko” – oznajmiłem głosem pozbawionym emocji. „Całkowita rekonstrukcja. Feminizacja twarzy i strukturalna reorganizacja”.
Wykonałem pierwsze cięcie. Na jej skórze rozkwitła linia szkarłatu.
Nie było już odwrotu.
Rozdział 3: Chirurgia Cieni
Operacja trwała dziewięć godzin.
Byłem w stanie fugi. Pracowałem z precyzją, która…
Zaklęłam na demona. Złamałam jej nos. Trzask. Poprawiłam go, nadając mu delikatną asymetrię, którą Richard wykorzystywał do całowania, mówiąc, że dodaje mi to „charakteru”.
Oszlifowałam jej brodę. Pył kostny pachniał kredą. Wyjęłam chrząstkę z jej ucha, aby odbudować czubek nosa, nadając mu lekko opadający kształt – opadający w stylu Vance’a.
Zajęłam się jej oczami. Blepharoplastyka, ale na odwrót. Stworzyłam lekkie opadanie powiek, które odziedziczyłam po matce. Wyryłam zmarszczki w kącikach jej oczu – permanentne kurze łapki wyrzeźbione z ciała.
Pielęgniarki patrzyły z podziwem.
„Doktorze Vance, ta technika jest… niekonwencjonalna” – wyszeptała jedna z nich. „Postarzasz ją?”
„Nadaję jej powagi” – odpowiedziałam, nie podnosząc wzroku. „Chce być kobietą z charakterem. Z charakterem wiążą się blizny”.
Zszyłam ją. Setki maleńkich, mikroskopijnych szwów.
To nie była zwykła operacja; to była kradzież tożsamości na odwrót. Wyryłam swoją duszę na jej twarzy.
Po ósmej godzinie bolały mnie plecy. Dłonie mi się trzęsły. Ale patrząc na spuchniętą, posiniaczoną twarz leżącą na stole, nie widziałam już nikogo obcego.
Widziałam siebie.
To było przerażające. Było idealnie.
