Wyciągnęłam rękę i nożem do steków z blatu delikatnie przecięłam prześcieradło. Złapałam Leo, zanim upadł na podłogę, i przyciągnęłam niemowlę do siebie. Jego pieluszka była przemoczona, a skóra rozgrzana od gorączki.
Maya nie podbiegła do mnie. Po prostu osunęła się na podłogę, a jej plecy zacisnęły się w gwałtownym, widocznym spazmie. Spojrzała na mnie, a jej oczy zaszkliły się tak głębokim szokiem, że nawet na chwilę mnie nie rozpoznała. „Tato? Jesteś za wcześnie. Ja… Jeszcze nie skończyłam w skrzydle gościnnym. Proszę, powiedz jej, że próbowałam. Proszę, nie pozwól jej zabrać mojej lalki”.
W tym momencie Isabella weszła do kuchni, wciąż ubrana w jedwabny szlafrok, z częściowo zdartą maską niczym wylinka węża. Zobaczyła mnie, potem prześcieradło, a potem policjantów stojących w drzwiach. Na sekundę maska „świętej żony” próbowała się ponownie pojawić.
„Nathan! Dzięki Bogu, że jesteś w domu!” – wydyszała, a jej głos natychmiast zmienił się w sztuczny przerażenie. „Maya miała załamanie nerwowe! Zaatakowała mnie tym nożem! Próbowała zrobić krzywdę dziecku! Musiałam się zamknąć w pokoju multimedialnym, żeby wezwać pomoc…”
Nie krzyczałam. Nawet nie podniosłam głosu. Uniosłam tablet, na którym wyświetlał się film, na którym jadła czekoladki, podczas gdy Maya uginała się pod ciężarem syna, który odtwarzał się w pętli.
„Oglądałam ten „dzień integracji”, Isabello” – powiedziałam głosem jak szlifierskie kamienie. „Widziałam, jak traktujesz moją córkę jak jucznego osła, podczas gdy dziś po południu wydałaś czterdzieści tysięcy dolarów z mojej kieszeni na aukcję sztuki. Widziałam, jak grozisz dziecku, bo byłaś zbyt leniwa, żeby usłyszeć bicie serca własnego syna”.
Wzrok Isabelli stał się zimny i ostry, a jej wizerunek celebrytki zniknął, ukazując drapieżnika kryjącego się pod spodem. „Och, proszę. Nic jej nie jest. Trochę pracy buduje charakter. Przesadzasz, Nathan. To ja zarządzam tą posiadłością. To ja uchroniłam twoje życie przed rozpadem po śmierci Sarah”.
„Nie zarządzałaś posiadłością, Isabello” – odpowiedziałam. „Byłaś najemczynią… a twoja umowa najmu właśnie wygasła”.
Cliffhanger: Isabella sięgnęła po telefon, a jej kciuk przesunął się po ekranie. „Myślisz, że możesz mnie wyrzucić? Mam nagrania, Nathan. Mam dowody na twoje „schronienia podatkowe” na Kajmanach. Jeśli wyjdę z tego domu, zabiorę ze sobą połowę towarzystwa”. Pochyliłem się i wyszeptałem: „Sprawdź sygnał, Isabello. Marcus używa zagłuszacza od dziesięciu minut. Nie masz nic”.
Rozdział 5: Zlikwidowana Królowa
Eksmisja była mistrzowską lekcją wyrachowanego, publicznego upokorzenia.
