„Claire?” Wszystko w porządku?
Wiem o Élodie.
Cisza wystarczyła.
„Kto z tobą rozmawiał?”
„To nie twoje pierwsze pytanie.”
„Słuchaj…”
„Poprosiłeś naszą córkę, żeby dla ciebie kłamała.”
„To nie tak było.”
„To wyjaśnij mi, jak to było.”
„Chciałem cię chronić.”
Zamknąłem oczy.
To zdanie zniszczyło więcej rodzin niż niejeden dowód.
„Zdradziłeś mnie.”
„Tak.”
„Kontynuowałeś, kiedy byłem na terapii.”
„Nie cały czas.”
„Dałeś Juliette telefon, żeby mogła się zająć twoją kochanką.”
„Élodie była niestabilna. Bałem się, że się z tobą skontaktuje.”
„Więc umieściłeś dziecko między wami.”
„Juliette już widziała wiadomości. Chciałem tylko powstrzymać ją przed zrobieniem czegoś impulsywnego.”
„Miała piętnaście lat.”
„Jest dojrzała.”
„Nazywałaś dojrzałość tym, co uważałaś za stosowne, żeby ją znieść”.
Zniżył głos.
„Wracam do domu”.
„Nie”.
„Claire, musimy porozmawiać”.
„Nie wracasz dziś do tego mieszkania”.
„To też mój dom”.
„W takim razie wychodzę z dziewczynami”.
„Nie rób z tego wielkiej sprawy”.
Zaśmiałam się.
Niewesołym śmiechem.
—Właśnie się dowiedziałam, że moja córka przez rok blokowała telefony od twojej kochanki, podczas gdy ja wymiotowałam po chemioterapii, i to jest
Czy dramatyzuję?
„Nie chciałam, żeby to się stało”.
„Chciałaś, żeby to pozostało w ukryciu”.
Rozłączył się dopiero, gdy zdał sobie sprawę, że nie zamierzam negocjować.
Zadzwoniłam do mojej siostry, Hélène. Przyjechała godzinę później. Pokazałam jej wiadomości.
Płakała ze złości.
„Zabiję go”.
„Nie”.
„Wykorzystał Juliette”.
„Wiem”.
„A ta kobieta pisała do dziecka?”
„Wiem”.
„Co chcesz zrobić?”
„Zabierz stąd moje córki, zanim wróci Antoine”.
Poszliśmy do Hélène. Manon myślała, że wyjeżdżamy na kilka dni, żeby uczcić moje wyzdrowienie. Juliette nie zadawała żadnych pytań.
Zamknęła się w pokoju gościnnym.
Antoine przyszedł tego samego wieczoru. Hélène nie chciała go wpuścić.
Zawołał mnie z ulicy.
„Claire, pozwól mi zobaczyć dziewczynki”.
„Nie dzisiaj”.
„Jestem ich ojcem”.
„To w końcu zachowuj się jak ojciec”.
„Nastawisz je przeciwko mnie”.
„Wykorzystałaś jedną, żeby okłamać drugą. Nie potrzebujesz nikogo, żeby je zrujnować”.
Następnego dnia zapytałam Juliette, czy chce porozmawiać z ojcem.
„Nie”.
„Możesz zmienić zdanie”.
„Nigdy więcej nie chcę go widzieć”.
„Nie będę cię prosić, żebyś teraz o tym decydowała”.
„Dlaczego? Nadal chcesz wszystkich chronić?”
Jego gniew był skierowany na mnie, nawet po tym, jak się dowiedział.
Nie rozumiałam.
„Nie będę chronić twojego ojca”.
„W końcu mu wybaczysz”.
„Nie wiesz tego”.
„Wybaczyłaś mu wszystko przez szesnaście lat”.
„Nic nie wiedziałam”.
„Nie chciałaś nic wiedzieć”.
Jego słowa mnie zraniły.
„Co to znaczy?”
„Uwierzyłaś w każdą wymówkę. W każdą podróż. W każde spotkanie. Nawet kiedy wracał do domu pachnąc jak inna kobieta”.
„Myślałam, że to kolega”.
„Bo tak było łatwiej”.
„Juliette, walczyłam z rakiem”.
„I walczyłam ze wszystkim innym”.
Zatrzasnęła drzwi.
Przez kilka dni prawie się do mnie nie odzywała. Mało jadła, źle spała i ciągle sprawdzała, czy ma wyłączony telefon. Bladła przy każdym nieznanym telefonie.
Zrozumiałam, że moje wyzdrowienie nie położyło kresu jej lękom.
Zbyt długo żyła w stanie ciągłej gotowości.
Spotkałyśmy się z psychologiem specjalizującym się we wspieraniu rodzin dotkniętych chorobą. Podczas pierwszej sesji Juliette nie chciała na mnie patrzeć.
Psycholog zapytał ją:
„Co cię dziś najbardziej wkurza?”
„Moja mama”.
„Poczułam, jak coś we mnie pęka”.
„Dlaczego?” zapytała psycholog.
„Bo ona tu jest”.
„Nie rozumiałam”.
„Czy wolałabyś, żebym umarła?”
