Wyjrzałem na korytarz. Perec leżał pod drzwiami Míry, chrapiąc jak…
Traktor by się do nas wprowadził.
„Głośno”, powiedziałem.
„Tak”.
„I śmierdzi”.
„Tak”.
Judit nalała kawy.
„Ale spał”.
Po tym Preec został z nami.
Bał się odkurzacza. Nie lubił, kiedy kaszlałem. Zjadał róg dywanu w korytarzu. Dwa razy w nocy nas budził, bo słyszał śmieciarkę. Przez dziesięć minut, idąc, mógł wyczuć zapach pojedynczego krzaka. Stałem w kurtce narzuconej na koszulkę, z telefonem w dłoni i co dwie minuty patrzyłem w okna.
Raz pociągnąłem za smycz.
„Preec, jak długo?”
Cofnął się i podciągnął obolałą nogę.
Zatrzymałem się.
„W porządku”, powiedziałem. — „Poczuj zapach”.
Sąsiad z trzeciego piętra przeszedł obok nas.
„Nowy pies?”
Chciałem powiedzieć: „Chwilowo”.
Nie powiedziałem.
W domu Míra zapytała:
„Czy dobrze chodził?”
„Długo”.
„Czy to dobrze?”
„Dla niego”.
„A dla ciebie?”
„Jeszcze nie wiem”.
„On też nie”.
Perec leżał obok niej, z twarzą na kapciach.
Czasami był w ruchu.
Kiedy Míra chorowała po lekach, Judit trzymała ją za włosy, ja przynosiłem wodę, a Perec leżał po turecku w drzwiach łazienki, skomląc.
„Wyciągnij go stąd” – powiedziałem raz. – „On jest w ruchu”.
Míra podniosła głowę znad umywalki.
„Czekaj”.
„Míra…”
„Niech poczeka”.
Usiadłam na brzegu wanny i nie sprzeciwiałam się dalej.
Raz nie chciał wziąć lekarstwa. Po prostu odwrócił twarz.
„Miro”.
„Później”.
„Potrzebuję lekarstwa teraz”.
Spojrzał na mnie, jakbym sama usłyszała to słowo.
Preec siedział obok nas i patrzył na nas.
„Najpierw ciasteczko dla niego” – powiedziała Mira.
„To szantaż”.
„Najpierw dla niego, potem dla mnie”.
Podałam Preecowi małe ciasteczko. Wziął je ostrożnie, tylko ustami.
Mira wypiła lekarstwo.
Tego wieczoru włożyłam paczkę z psimi ciasteczkami do górnej szuflady w kuchni.
Preec miał proste psie zajęcie: jadł, wychodził, bał się czajnika, kładł się pod łóżkiem Miry. Poza tym dom na kilka minut przestał być szpitalem.
Nie rozumiał rozmów o leczeniu i wynikach badań. Jeśli Míra go wołała, wstawał. Jeśli Míra słuchała, kładł się obok niego.
Míra słabł.
Na początku nie chodził z nami na spacery. Później nawet nie siadał w kuchni. W ostatnich dniach prosił nas, żebyśmy zostawili drzwi do jego pokoju otwarte, żeby mógł słyszeć, jak Preec pije wodę.
„Znowu przeżuwa” – powiedział.
„Tak.”
„Nie karć go.”
„Nie będę się odzywał.”
„Znowu jesteś w złym humorze.”
Próbowałem spojrzeć na to inaczej.
Tydzień przed ostatnim pobytem w szpitalu zadzwonił do mnie wieczorem.
Preec leżał obok łóżka. Bilet czasami uderzał o nogę stolika nocnego.
„Tato.”
„O co chodzi?”
„Jeśli będę w szpitalu, nakarmisz mnie?”
„Jasne.”
„Jeśli długo?”
„Tak.”
„Jeśli bardzo długo?”
Spojrzałam na niego.
„Tak.”
Głaskał Precla między uszami. Jego palce poruszały się powoli.
„Nie oddasz?”
„Nie.”
„Nawet jeśli znowu się posika?”
„Nawet wtedy nie.”
„A jeśli będzie marudził?”
„Nawet wtedy nie.”
„A jeśli będzie czekał przy drzwiach?”
Nie odpowiedziałam od razu.
Míra odwróciła głowę w moją stronę.
„Tato.”
„Nawet jeśli będzie czekał przy drzwiach.”
Skinęła głową i zamknęła oczy.
„Dobrze.”
Kiedy zabrali ją do szpitala, Precel nie rozumiał, dlaczego nie może przyjść. Przeciągał się za nami na korytarzu, smycz wisiała na wieszaku, Judit trzymała torbę, a ja pomagałem Mírze założyć płaszcz.
Perec wsunął nos w szparę w drzwiach.
„Odejdź” – powiedziałem ostro.
Odsunął się.
Míra spojrzała na mnie.
„Nie gniewaj się na niego. On nie wie.”
Kucnąłem i pogłaskałem Pereca po głowie.
„Poczekaj w domu.”
Oblizał moje palce.
W szpitalu Míra poprosiła mnie, żebym pokazał mu wideorozmowę. Przytrzymałem ekran przed Perecem, powąchał telefon, a raz nacisnął przycisk nosem tak mocno, że połączenie się zakończyło.
Míra się uśmiechnęła.
