Nina, gospodyni, była ponura jak burzowa chmura. Wcześniej była główną pocieszycielką Denisa, przynosząc mu ciasta i słodką herbatę, wzdychając przy jego łóżku. Michaił położył temu kres.
„Nie przynoś mu pieczywa, Pietrowna” – powiedział pewnego dnia w kuchni, mocno ściskając tacę. „Przytyje – nigdy nie wstanie”.
„Jesteś tu nikim” – odpowiedziała cicho Nina ze złością w głosie. Coś zimnego i wyrachowanego błysnęło na moment w jej zazwyczaj życzliwych oczach. „Szef cię potraktuje, a potem wyrzuci. A ja tu szefuję”.
„Jesteś służbą, Nino. Nie zapominaj się” – Michaił spojrzał jej prosto w oczy. Wyczuł, że coś jest nie tak. Zbyt często szeptała do telefonu w spiżarni. Zbyt dużo zamieszania, gdy Boris wyjeżdżał w podróże służbowe.
Przełomowy moment nastąpił, gdy Boris poleciał na negocjacje. Ałła, Denis, Michaił i Nina zostali w domu.
Michaił nie spał tej nocy. Stary nawyk – miał lekki sen. Usłyszał ciche kliknięcie elektronicznego zamka w tylnych drzwiach. Potem szept.
Michaił wstał. Jedyne, co miał pod ręką, to ciężkie narzędzie, które nosił w kieszeni.
Wyszedł na korytarz na piętrze. Na dole migotały promienie latarek. Dwie. Ostrożnie poruszali się, jeden po drugim.
„Nina dała strażnikom herbatę; śpią twardo” – powiedział cichy głos. „Zwiążcie kobietę i mężczyznę, w zależności od sytuacji. Najważniejsze są kosztowności”.
Michaił zdał sobie sprawę: nie ma czasu budzić Alli. Zacznie krzyczeć i wszystko zepsuje.
Po cichu przemknął do pokoju Denisa.
„Wstawaj, żołnierzu” – wyszeptał, potrząsając mężczyzną za ramię.
„Co ci jest…” – zaczął sennym głosem Denis.
„Cicho. W domu są obcy. Zamknij drzwi i bądź cicho. Zrozumiano?”
Oczy mężczyzny rozszerzyły się. Pojawił się w nich strach.
„A ty?”
„Pójdę spotkać się z gośćmi”.
Michaił wyszedł. Na schodach zderzył się z pierwszym. Zatrzymał go.
Szybkim ruchem. Ale było ich trzech. Trzeci wyłonił się z cienia z przedmiotem przypominającym pistolet.
„Ruszajcie się, a użyję broni” – syknął intruz.
Michaił powoli uniósł ręce.
„Chłopaki, jestem tu tylko robotnikiem. Nie róbcie nic głupiego”.
„Na kolana!”
Michaił zaczął upadać, ale niczym sprężyna wyprostował się, odrzucając przedmiot. Rozpoczęła się impas. Michaił był starszy i cięższy, ale wiedział, jak unieszkodliwić przeciwnika.
Napastnicy byli jednak młodsi. Michaił doznał poważnego urazu boku. Warknął, tracąc siły. Przygwoździli go do podłogi.
„Wykończcie go!” – krzyknął jeden z nich.
Drzwi do pokoju Denisa otworzyły się z hukiem.
„Odejdźcie od niego!”
Denis stał w drzwiach. Trzymał się ramy, nogi mu się trzęsły, kolana się pod nim uginały, ale stał. Trzymał w ręku sygnalizator – prezent od ojca, wiszący na ścianie niczym pamiątka.
„Odejdź, dzieciaku!” – zadrwił jeden z nich, robiąc krok w jego stronę.
Denis włączył sygnalizator. Jasny błysk oślepił przestępcę. Zapanowała panika. Michaił, wykorzystując moment, przejął inicjatywę.
„Na ziemię!” – warknął tak głośno, że aż zatrzęsły się okna. „Twarzą w dół! Nie ruszać się!”
Zapaliło się światło. Ałła stała na schodach w koszuli nocnej, zasłaniając usta dłonią ze strachu. Z kuchni, z dużą torbą podróżną, przytulna Nina próbowała wymknąć się niezauważona.
„Dokąd idziesz, Pietrowno?” – zapytał ochryple Michaił, trzymając się za ranę w boku.
„Utrata krwi jest znaczna, ale wyzdrowieje” – lekarz zakończył badanie i uśmiechnął się do Borisa, który szybko wrócił z podróży. „Silny mężczyzna”. Cały pokryty bliznami, bez ani jednej przypadkowej rany. Czy służył?
„Coś w tym rodzaju” – Boris skinął głową.
Do pokoju wszedł funkcjonariusz organów ścigania.
„Więc, Borysie Andriejewiczu. Twoja gosposia zeznawała. Jest informatorką. W regionie jest kilka podobnych przypadków. Zdobywa zaufanie, pracuje latami, a potem zdradza rodzinę. I podała twojemu Denisowi narkotyki. Dosypała mu do herbaty środków uspokajających, żeby był ospały i bezczynny. Potrzebowała bezbronnego mężczyzny w domu, żeby nie przeszkadzał jej w planach”.
Boris zacisnął pięści tak mocno, że jego paznokcie zbielały.
