Wieczorem w dniu ślubu, o 22:16, Élise Varenne patrzyła, jak jej mąż opuszcza apartament dla nowożeńców. W kąciku ust wciąż miał rozmazaną szminkę, a na ekranie telefonu widniało imię innej kobiety.
Siedziała na skraju łóżka w Villa des Embruns, domu rodzinnym z widokiem na klify Étretat, wciąż ubrana w suknię w kolorze kości słoniowej, ręcznie uszytą w paryskim atelier. Tren leżał rozłożony na wypolerowanym parkiecie, pośród kilku płatków róż, które opadły z kwiatowych kompozycji. W srebrnym wiaderku stała butelka szampana. Za dużymi oknami wykuszowymi kanał La Manche z przytłumioną siłą uderzał o skały.
Adrien Morel, zwrócony twarzą do lustra, starannie poprawiał węzeł smokingu. Emanował nieskazitelną elegancją, która sprawiała, że obcy ludzie myśleli, iż urodził się w luksusie. Mało kto wiedział, że zanim poznał Élise, zajmował skromne stanowisko w firmie zajmującej się nieruchomościami w Rouen i mieszkał w kawalerce, której sufit każdej zimy pokrywały wilgotne plamy.
Jego telefon znów zawibrował.
Klara.
Na sam widok tego imienia twarz Adriena złagodniała. Élise poczuła ucisk w żołądku. Czekała trzy lata na tę czułość. On zachowywał ją dla kogoś innego.
„Źle się czuje” – oznajmił. „Muszę do niej pójść”.
Élise powoli podniosła wzrok.
„Pobraliśmy się sześć godzin temu”.
Adrien westchnął, jakby właśnie zrugała go za spóźnienie.
„Nie zaczynaj, Élise”.
Clara Dumas oficjalnie była przyjaciółką z dzieciństwa. Wrażliwą kobietą. Prawie siostrą. Kimś, kto, według Adriena, cierpiał na niekontrolowane ataki lękowe. Niezwykłym zbiegiem okoliczności kryzysy te zawsze pojawiały się podczas urodzin, świąt, podróży służbowych lub wieczorów, które Adrien powinien spędzać z żoną.
„Jest singielką” – kontynuował. „To był dla niej trudny dzień”.
„Czy nasz ślub był dla niej trudny?”
„Widzisz, że wszystko staje się niezdrowe”.
Eliza spojrzała na swoją obrączkę. Nagle poczuła się ciężka, jakby biżuteria stała się dowodem.
Na dole ostatni goście opuszczali posiadłość. W ceremonii uczestniczyli lokalni urzędnicy, inwestorzy, dyrektorzy i kilka prominentnych osobistości ze świata biznesu. Pogratulowali Adrienowi awansu w Grupie Varenne. Niektórzy nawet przedstawili go jako przyszłego szefa rodzinnego imperium.
Nikt nie wiedział, że Elise otworzyła mu wszystkie drzwi.
Wprowadziła go do banków, zarekomendowała do zarządu i mianowała dyrektorem ds. rozwoju. Pozwoliła mu przemawiać na spotkaniach, gdzie powtarzał pomysły, które przedstawiła mu dzień wcześniej. Widziała, jak starsi mężczyźni nazywali go wizjonerem, bo przestała ich poprawiać.
Adrien w końcu pomylił przywileje, które mu przyznała, z talentem, który był jego własny.
„Nic nie powiesz?” – zapytał.
Spodziewał się łez. Od lat znał Elise, która czekała na jego powrót o północy, która pytała, dlaczego Clara była ważniejsza od ich związku i która akceptowała upokorzenie w chwili, gdy powiedział jej kilka czułych słów.
Ale ta kobieta właśnie umarła między przysięgą małżeńską złożoną przy ołtarzu a trzecią wibracją telefonu.
Elise zdjęła obrączkę i położyła ją obok kieliszków do szampana.
„Dołącz do niej”.
Adrien zmarszczył brwi.
„Co to za nowy dramat?”
„Nie ma żadnego dramatu”.
„Myślisz, że twoje milczenie zrobi na mnie wrażenie? Wszyscy jesteście tacy sami w swojej rodzinie. Myślisz, że możesz kupić ludzkie uczucia”.
Podszedł do niej z pogardą, której już nawet nie próbował ukrywać.
„Ożeniłem się z tobą, Elise. Zaakceptowałem twój świat, twojego ojca, twoje zasady. Ale nie oszukuj się. Kobietą, którą kocham, jest Clara”.
