Tej nocy Raúl próbował przemówić.
Jego oddech był płytki, a odgłos jego płuc wypełniał pokój.
„E… Elenito…” wyszeptał. „Wybacz mi… za wszystko… Ja… wiem, że cię zraniłem… ale… ty… nadal mnie kochasz… prawda?”
Elena długo się w niego wpatrywała.
W jej oczach nie było nienawiści, ale też nie było czułości.
Tylko głęboki spokój, spokój kogoś, kto już nic nie czuje.
Uśmiechnął się, jego usta lekko zadrżały:
„Kocham cię?”
Raúl skinął głową z trudem.
Jego oczy napełniły się łzami, przekonany, że milczenie jest formą przebaczenia.
Wtedy Elena nachyliła się do jego ucha i szepnęła coś, co sprawiło, że jego oczy rozszerzyły się, jakby życie uciekało z niego szybciej niż kiedykolwiek:
„Minęło dwanaście lat, odkąd przestałam cię kochać, Raúlu.
Zostałam sama, żeby nasze dzieci nie wstydziły się ojca.
Kiedy cię zabraknie, powiem im, że byłeś dobrym człowiekiem…
żeby z dumą wspominały tego, który nigdy nie był zdolny do prawdziwej miłości”.
Raúl próbował odpowiedzieć, ale z jego gardła wyrwał się tylko suchy szloch.
Jego palce drżały, szukając jej dłoni.
Łzy mieszały się z potem na czole.
I w tym ostatnim spojrzeniu zrozumiał to, czego nigdy nie chciał zobaczyć:
że kobieta, którą uważał za uległą, słabą, zależną… była w rzeczywistości silniejsza od niego.
Elena poprawiła poduszkę, delikatnie otarła twarz i powiedziała spokojnie:
