Przez 12 lat wiedziała, że ​​jej mąż jest niewierny, ale nigdy nie powiedziała o tym ani słowa. Troszczyła się o niego, była wzorową żoną, aż na łożu śmierci wyszeptała zdanie, które zamarło w bezruchu: prawdziwa kara dopiero się zaczynała.

„Odpocznij. Już po wszystkim”.

Raúl zamknął oczy. Ostatnia łza spadła na prześcieradło.
I cisza znów wypełniła pokój.

Następnego dnia, gdy ciało przewożono do domu pogrzebowego, Elena stała w oknie szpitala, obserwując wschód słońca nad Mexico City.
Na jej twarzy nie było smutku ani ulgi. Tylko  spokój .
Wyjęła z torby mały notes, napisała coś na pierwszej stronie i schowała go do kieszeni płaszcza.

„Wybaczenie nie zawsze oznacza ponowne pokochanie.
Czasami to po prostu odpuszczenie… bez nienawiści, bez urazy, bez oglądania się za siebie”.

Następnie ruszyła w stronę wyjścia, jej włosy powiewały na porannym wietrze, jak kobieta, która  w końcu – po dwunastu latach – jest wolna .