Siostra od lat powtarzała, że dom po rodzicach stoi pusty i się sypie, nikt go nie kupi. Wnuczka znalazła go w internecie – to samo zdjęcie, to samo podwórko. Ogłoszenie: na sprzedaż, dwieście osiemdziesiąt tysięcy.
Gdyby nie Zuzia i jej wieczne przeglądanie ogłoszeń z nieruchomościami, pewnie nigdy bym się nie dowiedziała. Moja dwudziestoletnia wnuczka marzyła o własnym kącie, więc codziennie po zajęciach scrollowała portale – mieszkania, domy, działki.
Szukała okazji, o których potem opowiadała przy niedzielnym obiedzie z takim zapałem, jakby każde było w zasięgu ręki. Tamtego dnia też zaczęła od tego. Tylko że zamiast entuzjazmu, w jej głosie usłyszałam coś zupełnie innego.
– Babciu, to chyba niemożliwe – powiedziała powoli, obracając do mnie ekran laptopa. – Ale ten dom wygląda dokładnie jak dom prababci i pradziadka.
Pochyliłam się nad monitorem. Drewniana furtka z ażurowym szczytem. Jabłonka przy wejściu, ta sama, którą tata posadził, kiedy ja miałam pięć lat. Boczna ściana z jasnym tynkiem, pod oknem ten sam parapet, na którym mama stawiała doniczki z pelargoniami.
Zdjęcie było zrobione latem – trawa skoszona, rabatka zadbana. Ogłoszenie wystawione w grudniu ubiegłego roku. Cena: dwieście osiemdziesiąt tysięcy złotych. Kontakt: numer telefonu, którego nie znałam, i imię pośrednika.
Usiadłam na krześle i przez chwilę nie mogłam wydusić słowa. Bo ten dom – dom moich rodziców pod Radomiem – według mojej siostry Celiny od trzech lat się sypał, niszczał i stał pusty. Nikt go nie chciał.
Dach przeciekał. Piec do wymiany. Ogród zarośnięty. Celina powtarzała to przy każdym telefonie, przy każdej okazji. Mówiła, że szkoda na niego pieniędzy, że trzeba go będzie oddać za bezcen, albo w ogóle zburzyć, bo remont pochłonąłby więcej niż dom jest wart. A ja jej wierzyłam. Bo to Celina. Moja starsza siostra.
Pracuję jako farmaceutka od ponad trzydziestu lat – przez pierwsze piętnaście w aptece przy rynku, potem w tej na osiedlu, gdzie ludzie wchodzą nie tylko po leki. Pacjenci przychodzą z całej dzielnicy, czasem nawet z drugiego końca miasta.
Przy okienku słyszę różne historie – o zdradach, o dzieciach, o pieniądzach. Zawsze myślałam, że swoje rodzinne sprawy mam poukładane. Że z Celiną łączy nas coś, czego żadne pieniądze nie zepsują.
Celina jest ode mnie starsza o cztery lata. Kiedy rodzice odeszli – tata w dwa tysiące siedemnastym, mama trzy lata później – dom zapisali nam obu po połowie. Nie było testamentu, więc poszło ustawowo.
Celina mieszkała bliżej, jakieś czterdzieści kilometrów od rodzinnej wsi, więc naturalnie wzięła na siebie opiekę nad domem. Ja się na to zgodziłam bez wahania. Miałam salon, klientki, wnuczkę po drugiej córce, która co weekend zostawała u mnie na noc. Nie miałam głowy do pilnowania pustego domu. Ufałam, że Celina robi to uczciwie.
Raz do roku jeździłam tam z kwiatami na grób rodziców na pobliskim cmentarzu. Celina zawsze mówiła, żebym do domu nawet nie zaglądała, bo się tylko zdenerwuję. Że okna trzeba wymienić, że rynny odpadły, że podłoga w kuchni się załamuje.
Ja kiwałam głową. Czasem pytałam, czy nie powinnyśmy coś z tym zrobić – może sprzedać, może wynająć. Celina machała ręką. Kto to kupi w takim stanie. Kto będzie chciał remontować za tyle pieniędzy. Nie warto.
A teraz patrzyłam na zdjęcia w ogłoszeniu. Sześć zdjęć. Czyste okna, świeżo malowane ściany, podłoga w kuchni jak nowa. Łazienka z kafelkami, których nie pamiętałam – musiała je ktoś położyć. Ogród zadbany, nawet nowa ławka pod jabłonką. Ktoś ten dom wyremontował. Ktoś włożył w niego pieniądze. I ten ktoś teraz próbował go sprzedać.
Zuzia patrzyła na mnie z niepokojem.
– Babciu, to na pewno ten dom?
– Na pewno – odpowiedziałam cicho. – Widzisz tę jabłonkę? Tata ją posadził, kiedy miałam pięć lat. Nigdzie indziej takiej nie ma.
Tej nocy nie spałam. Leżałam w ciemności i odtwarzałam w głowie każdą rozmowę z Celiną z ostatnich lat. Każde zdanie o przeciekającym dachu. Każde westchnienie, jaki to ciężar, ten dom.
